Όντας ένα σκαλοπατάκι πριν τα -άντα, μπορώ να πω με σιγουριά πως μεγαλώνω. Το λέει το περιβάλλον μου, το λέει η λογική και βγαίνουν και τα νούμερα. Έχω ψηφίσει ήδη αρκετές φορές (αν και πλέον κι οι 20ρηδες μπορούν να πουν το ίδιο), έχω πτυχίο και μια δουλειά, κάμποσες εμπειρίες απ’ τη ζωή μου.

Έχω αναμνήσεις από 25 χρόνια πριν, και φίλους που γνωρίζω εδώ και 20 χρόνια. Έχω προλάβει τη δραχμή, πάλευα με τα κάλαντα να πάρω Gameboy, και θα μπορούσα αν ήξερα (στερνή μου γνώση...) να προλάβω συναυλία από τις Τρύπες. Διάβαζα Ανατριχίλες, έπαιζα Υπερατού, έβλεπα Thundercats και Silverhawks, μεγάλωσα με Stallone και Schwarzenegger.

Δεν είμαι πλέον έφηβος, έχω μάθει να τα βρίσκω πλέον με τους γονείς μου όταν τσακώνομαι. Δεν μπορώ πλέον να αγοράσω interrail youth pass όσο και να το θέλω. Στα ερωτηματολόγια εμπίπτω επί το πλείστον στη 2η ηλικιακή κατηγορία (24-32) και πάω ολοταχώς για τρίτη. Ξέρω τις διαδικασίες της εφορίας, πληρώνω ασφάλεια, τέλη, ενοίκιο.

Οπότε, ναι, αφού το λέν’ κι οι αριθμοί, μπορώ πλέον να το παραδεχτώ πως μεγαλώνω. Όπως και μεγαλώνουν και οι υπόλοιποι στον κύκλο μου, ολόκληρη η γενιά μου, παιδιά που μεγαλώνουμε μαζί. Και όσο μεγαλώνουμε, χωλαίνουμε όλο και πιο πολύ. Δεν κάνουμε καινούρια πράγματα, νέες σκέψεις, δε συζητάμε, δεν ανησυχούμε. Παρά μονάχα όλο και περισσότερο αράζουμε, σπιτογατιάζουμε, γινόμαστε αυτάρκεις με όσα έχουμε και τελικά συμβιβαζόμαστε στην πρώτη τυχαία ζωή που αποφάσισε να μας δεχτεί.

Μα εκείνος ο συμβιβασμός είναι το πρόβλημα, και όχι η ηλικία. Το αδιέξοδο των συζητήσεων, η λούπα της ρουτίνας και της μονοτονίας, οι συνεχείς επαναλήψεις: αυτές μας καθηλώνουν, αυτές μας ακρωτηριάζουν απ’ τη ζωντάνια που είχαμε παλιά. Δεν είναι η ηλικία, η ηλικία είναι αριθμός. Οι στόχοι και οι ανησυχίες, οι κινητήριες δυνάμεις της εφηβείας, έχουν πλέον μηδενιστεί κι αγνοηθεί. Και ζούμε πλέον αυτάρκεις κι ευτυχείς, φτωχοί τω πνεύματι.

Δε μεγαλώνουμε, ο γύρω κόσμος μας γερνάει. Απόδειξη η αυξανόμενή μας νοσταλγία, ποια χρόνια μνημονεύουμε ως τα καλύτερά μας. Το παίζουμε ώριμοι και κατασταλαγμένοι, μα στην ουσία απλά πάμε με το ρεύμα του περιβάλλοντός μας, που προσαρμόζεται με τη σειρά του στις ηλικιακές του ζώνες και στα εκάστοτε στάδια της ζωής.

Και θα μου πείτε, εύλογα, πως κάθε πράμα στον καιρό του. Μα ποιος ορίζει τον καιρό; Ποιος θα αποφασίσει πότε θα κλείσει ένας κύκλος και πότε θα ανοίξει ο άλλος; Μπορεί να αποφασίσει άλλος για εμένα, αν νιώθω ακόμα 18 ή 22, ότι θα πρέπει να συμπεριφερθώ σαν 30άρης;

Και συνεχίσω με ερωτήσεις προς τα εσένα, μουδιασμένε παραδομένε τριαντάρη: κλείνεις τον κύκλο σου όταν θέλεις εσύ, ή για να είσαι in sync με τις τάσεις των συνομήλικών σου; Εν τέλει, νιώθεις ο ίδιος πως γερνάς, ή σε γερνούν οι άλλοι; Νιώθεις την ολοκλήρωση της ωρίμανσής σου, ή την καταπίεση της ηλικίας σου;

Σε μπέρδεψα, ή δε γνωρίζεις να απαντήσεις; Η συμβουλή μου: πιες. Πολύ. Κατά προτίμηση ούζο. Όχι για το αλκοόλ, μα για το στόχο. Κι ύστερα άκου μουσική, και χόρεψε και γλέντα. Κι ακόμα πιο αργότερα, κάπου προς το ξημέρωμα, βγες έξω στον ήσυχο δρόμο της επιστροφής κι άκου το γέλιο σου να αντανακλά στον τοίχο και να ενοχλεί τους τριανταπενηντάρηδες που επέλεξαν για 1000στή φορά να κάτσουν και να αράξουν μες στο σπίτι τους για ταινιούλα κι internet.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.