Τα όνειρά μου τα κατατάσσω σε δύο είδη, σε πεπερασμένα και ανεξέλεγκτα. Στα πεπερασμένα συγκαταλέγονται η θεοποίηση των αναμνήσεών μου, αυτά που πέρασαν και μου άφησαν ανεξίτηλο σημάδι. Βιώματα που με ζυμώσανε σαν άνθρωπο, που μου έμαθαν πώς να συμπεριφέρομαι και πώς να σκέφτομαι. Συνήθως επιλέγω τις καλύτερες στιγμές να ονειρεύομαι, συνέχεια και ξανά ίδιες σκηνές. Στα ανεξέλεγκτα η φαντασία μου, σαν μια απατηλή και ματαιόδοξη ελπίδα, για να ξεσκίζω από την πλάτη μου το δέρμα μου και να καρφώνω φτερά. Ο στόχος κι ο σκοπός, το ιδανικό κι ιδεατό τα όνειρα τούτα.

Πάντοτε όνειρα λοιπόν, πολλές φορές ανάκατα με την πραγματικότητα. Μα ποτέ μόνος. Πάντοτε συνοδοιπόροι στη ρομαντική αυτή πορεία, υπήρχαν φίλοι να μ’ ενεργοποιούν και να με διαμορφώνουν. Σε ηλικίες ευαίσθητες ή κρίσιμες, σε αποφάσεις σημαντικές ή για ψυχικές σφαλιάρες που οφείλανε να πέσουν, μες απ’ τους φίλους μου πάντοτε έβρισκα διέξοδο στης σκέψης μου το τέλμα. Όταν για χρόνο ένιωθα πως κάτι λείπει, ή πως στραβός είν’ ο γιαλός, εκείνη η στιγμή που έβρισκα αντίκρισμα ένιωθα όλη την πάλη της καρδιάς μου να δικαιώνεται.

Και έτσι, άλλαζα. Μεταλλασσόμουνα μέσα απ’ των φίλων μου την κοσμοθεωρία. Διότι είμαστε αλήθεια, άμορφες μάζες, όταν θα κάνουμε τις πρώτες μας παρέες. Συνήθως στο σχολείο αρχικά, συμμαθητές που έτυχε να κάτσουμε στο ίδιο θρανίο, στην ίδια τάξη, ή σε γειτονικά διαμερίσματα. Έπειτα από κοινές παρέες, τα ίδια χόμπι, και στη συνέχεια ίδια σχολή και ίδια ενδιαφέροντα και τάσεις. Και κάπου εκεί, όταν σιγά σιγά απαγκιστρώνεσαι από τη σιγουριά του πρωινού δευτεροβάθμιου ραντεβού, αρχίζεις να καταλαβαίνεις τη σημασία της φιλίας. Τη σημασία του να βλέπεις το χαρακτήρα σου στον άλλον ή, καλύτερα, στοιχεία χαρακτήρα που θέλεις να δομήσεις στο δικό σου.

Έτσι, λοιπόν, αρχίζεις να επιλέγεις τις φιλίες σου. Αρχίζεις να φιλτράρεις τις παρέες σου, με τον ίδιο τρόπο που αναθεωρείς κι ανακαλύπτεις τον εαυτό σου. Καλώς ή κακώς, τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί σπάνια μένουνε δίπλα στην πορεία της ζωής μας. Άλλοι θα πουν οι καταστάσεις, άλλοι θα πουν οι αποστάσεις, μα η αλήθεια είναι πως μεγαλώνουμε σε διαφορετικές πορείες. Τα αζύμωτά μας μυαλά πλέκουνε πλέον όνειρα κι οράματα, κι ο λιγοστός μας χρόνος να τα δομήσουμε και να τα κυνηγήσουμε μας κάνει συνεχώς να ψάχνουμε σε νέες κατευθύνσεις, σε νέους ανθρώπους και νέες κοσμοθεωρίες, μέχρι να βρούμε μία θάλασσα από ταύτιση για να πνιγούμε μες στη δίνη της. Κι αυτή η διακλάδωση προς τον προορισμό του απείρου, μας απομακρύνει όλο και περισσότερο όσο ο καθένας μας διαλέγει το μέτωπο και την κατεύθυνσή του.

Κι εδώ προβάλλεται μια πέτρα μαύρη, που μας καλεί να την πετάξουμε και να μη ρίξουμε άλλη ματιά στο παρελθόν μας. Μα, όμως, κοίτα, δεν είναι παρελθόν. Αντιπροβάλλεται κι αναδιπλώνεται και ξεπροβάλλει και πάλι εκεί μπροστά μας, στις δυσκολίες μας ή στις ανάπαυλές μας. Ή ακόμα όταν ανοιγόμαστε πολύ μπροστά και χάνουμε το δρόμο, γνωρίζουμε πώς να γυρίσουμε πίσω ξανά στα ίδια μέρη. Κι εκεί γνωρίζουμε, είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν πριν δέκα χρόνια, σκεφτόμαστε κι ονειρευόμαστε τα ίδια πράγματα ξανά και πάλι απ’ την αρχή. Έτσι, ακόμα και αν μεγαλώνουμε πέρα απ’ τις πλάκες του σχολείου, ή τις καφρίλες της εφηβείας, όταν ξαναβρισκόμαστε είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Πάντα εκεί, το παρελθόν ξανά κοντεύει, μια όαση μέσα στο φόβο του απρόβλεπτού μας μέλλοντος η σιγουριά των αναμνήσεών μας.

Όσο για τα ανεξέλεγκτα, όταν με πιάνουνε τα blues μου, πάντα θυμάμαι τους φίλους που περάσανε απ’ τη ζωή μου και που, ακόμα και αν μιλάμε πια ελάχιστα, λόγω απόστασης ή καταστάσεων ή ό,τι άλλο, με την πρώτη μας κουβέντα θα μιλήσουμε ουσιαστικά χωρίς εισαγωγές, small talk και μαλακίες. Γιατί έτσι κι αλλιώς τα λέμε κάθε μέρα στα μυαλά και τις καρδιές μας, σε κάθε απόφαση σημαντική, σε κάθε πρόβλημα και σε κάθε ψυχική σφαλιάρα που οφείλεται να πέσει, σε κάθε νοσταλγική ανάμνηση ή γεύση από ένα όνειρο απ’ αυτά που κάναμε μαζί.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.