Ανοίγει ο καιρός, αλλάζει η διάθεση, αλλάζουν κι οι συνήθειες, αλλάζουν και τα ρούχα. Βγαίνει ο κόσμος, γλεντάει ο κόσμος, πάει σε μαγαζιά και εκδηλώσεις και happenings και events και γάμους και βαφτίσια ο κόσμος. 

Και φυσικά, όπως το επιτάσσουνε οι τάσεις της μοδός, η κάθε εποχή πρέπει να συνοδεύεται και από το αντίστοιχο dress code. Ελαφριά φορέματα για τις γυναίκες, κομψά ντυσίματα για τους άνδρες, όλα όπως το επιτάσσει η κάθε έξοδος φυσικά και οι απαιτήσεις του μαγαζιού ή της αιτίας του event. 

Και να σου ορδές στα μαγαζιά, για να ψωνίσουνε τα εποχιακά τους, τα formal και semiformal τους, κομψά και chic και sexy αλλά όχι και πουτανέ φορέματα, κοστούμια φρου-φρου κι αρώματα.

Και λέω εγώ τώρα, μέσα απ’ την άνετη ανοιξιάτικη βερμούδα μου που τόσο το χειμώνα μου έλειψε και το μακό μπλουζάκι μου το αεράτο: εφ’ όσον τα αισθάνομαι πιο άνετα τα ρούχα αυτά, κι εφ’ όσον αυτά νιώθω να με ορίζουν, γιατί να πρέπει να τα στήσω με τους άλλους ως τα Zara, τα Besrhka, τα H&M τα Pull&Bear και τα λοιπά ρουχομάγαζα και να τα σκάσω για να κλειστώ σε μία φόρμα ρούχων που, στην τελική, δε μου ταιριάζει;

Εντάξει, δεν είπαμε, εάν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου μπορείς να φορέσεις ό,τι θες. Φόρα και το εμπριμέ ροζ πουκαμισάκι σου με κίτρινη στενόκωλη καμπάνα, ποσώς με ενδιαφέρει -τι πιο ωραίο άλλωστε θέμα σχολιασμού για εμέ και την παρέα μου όταν σε δούμε να περνάς στην πασαρέλα; Φραπεδούμπα και κράξιμο στους χίπστερ και τους τρέντηδες, ναι, έτσι θα νιώσω ότι μπαίνει καλοκαίρι. Ωστόσο το αναγνωρίζω ότι είναι καθ’ όλα δικαίωμά σου να ντύνεσαι όπως θες, δεν είναι ότι θα έρθω να στα σκίσω κιόλας.

Και επίσης δεν το αντιλέγω πως είναι ωραίο και το formal ντύσιμο, προσθέτει sexiness, prestige και άλλα ωραία που θέλεις να νομίζουνε οι άλλοι ότι έχεις. 

Το point που προσπαθώ με πόνο να περάσω σε τούτο το άρθρο είναι άλλο και είναι ακριβώς το παρακάτω: γιατί να παρουσιάζω τον εαυτό μου με το συγκεκριμένο τρόπο, κώδικα ντυσίματος και γενικότερα εμφάνισης αναλόγως την περίσταση, απλώς και μόνο γιατί έτσι πρέπει και γιατί έτσι είναι κι όλοι οι άλλοι; Και τούτο πάει παντού: απ’ τον απλό καφέ της κυριακάτικης σου βόλτας μέχρι την έξοδο σε club, την παρουσία σου σε γάμους και βαφτίσια ως και στο χώρο εργασίας και τα σοβαρά κι επίσημά σου business meetings.

Και εντάξει, για τις επαγγελματικές σου συναντήσεις με πελάτες να το καταλάβω, όχι για την προκατάληψη των πελατών προς το πρόσωπό σου, που σε μεγάλο ποσοστό θα διαμορφώσει δυστυχώς ο τρόπος που ντύνεσαι, αλλά, όταν εκπροσωπείς την εταιρεία που δουλεύεις, για την κοινή εικόνα προς τα έξω που ίσως να επιθυμεί να έχει η εταιρεία αυτή. No problem with that, when in Rome. Το κλείνουμε αυτό ωραία κι όμορφα προς το παρόν.

Αλλά γιατί όταν θέλω να γιορτάσω ή όταν θέλω να μοιραστώ τη χαρά κάποιου (ή ακόμα και τη λύπη), να πρέπει να εμφανίζομαι όπως «αρμόζει στην περίσταση»; Όταν γλεντάς, όταν γιορτάζεις, το θέμα είναι να ξεσκάς, να κάνεις ό,τι σου κατέβει, να νιώθεις άνετα κι ο εαυτός σου ώστε να βγάλεις αυτό που είσαι και να απολαύσεις τη στιγμή. Γιατί να πρέπει να θέτουμε κι εκεί κανόνες;

Είμαστε μία γενιά που έχει καταλάβει τουλάχιστον δυο πράγματα. Και οι νέες γενιές έχουν μια βασική ευθύνη: να μηδενίζουνε και να αμφισβητούν τα πάντα, ώστε να τα ορίζουν κριτικά απ’ την αρχή. Γιατί ο κόσμος δεν είναι φυσικά αγγελικά πλασμένος, και ό,τι κληρονομούμε δεν είναι κι απαραίτητα σωστό. Σίγουρα όχι το σημαντικότερο, αλλά ένα απ’ αυτά είναι κι αυτό. Μία απόφαση είναι να απαγκιστρωθούμε από προκαταλήψεις κι αντιλήψεις που δε χωράνε πια στην κοινωνία μας κι έχουν ξεπεραστεί, και παραμένουν μονάχα ως απομεινάρι άλλων γενιών που προσπαθούν να το περνούν ως δεδομένο. Τα πάντα ρει κι αλλάζουν με μια απόφαση σωστά μελετημένη.

Έτσι, λοιπόν, ας μηδενίσουμε την προκατάληψη ως προς τον τρόπο που ντύνεται και γενικότερα εμφανίζεται ο κόσμος, σε κάθε περίπτωση και κατάσταση. Και ας μηδενίσουμε και την αντίστοιχη απαίτηση που δημιουργείται από το βάρος της εκάστοτε περίστασης. Ας απολαύσουμε τη στιγμή στα ρούχα που αισθανόμαστε εμείς άνετα, είτε με βρώμικα allstar ή μοκασίνια, είτε με fuck you t-shirt ή με κουστούμι Armani, με μούσια ή και χωρίς, και ας αφήσουμε με τη σειρά μας και τους άλλους να την απολαύσουν με όποιον τρόπο επιθυμεί ή μπορεί ο καθένας. Όλοι οι καλοί χωράνε, κι ο κόσμος μας δεν έχει έναν χαρακτήρα κι άποψη για να παρουσιαζόμαστε σαν στρατιωτάκια ανάλογα με το εκάστοτε event.

Και θα μου πείτε, οκ ρε φίλε, σιγά το θέμα, αλλά το θέμα είναι σοβαρότερο στους χώρους εργασίας (yes I am back). Γιατί κι εκεί το ίδιο ισχύει, και είναι θέμα κακής νοοτροπίας που μεταλαμπαδεύεται απ’ τα ελαφρά στα σοβαρά. Και να σου τα άκυρα στα τατουάζ, η προκατάληψη στα σκουλαρίκια, η αντιμετώπιση σε όσους δεν έχουν το ανάλογο κύρος στο ντύσιμό τους.

Στην τελική, η αλλαγή αυτή θα ξεκινήσει από εμάς, όπως και όλες άλλωστε. Ο κόσμος δίνει σημασία στο πώς τον βλέπει ο κόσμος, και έτσι ξεκινάει ο φαύλος κύκλος. Αμυντικός σταρχιδισμός, λοιπόν, η μόνη λύση, κι όλα θα πάρουνε το δρόμο τους.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.