Έχουμε μέσα μας οργή. Πεπιεσμένα όνειρα, άσχημες αναμνήσεις, αιώνια αναπάντητα ερωτήματα. Σκέψεις και πράξεις που παραμένουν στο μυαλό χάριν συμμόρφωσης, είτε λόγω ευγένειας και φιλοτιμίας, είτε λόγω του status quo της βόλεψής μας.

Είμαστε, όμως, άνθρωποι, αυτοτελείς οργανισμοί που σκέφτονται την κοινωνία ως μέτωπο συγκρούσεων, πλατφόρμα που προσπαθούμε ατομικά να διαμορφώσουμε. Άνθρωποι που αποφάσισαν μαζί να πορευθούν, ώστε να φτάσουν πράγματα που μόνοι δε μπορούνε. Και έτσι νόμους φτιάχνουμε για ν’ αγγίξουμε όνειρα, και την ελευθερία απολύουμε γι’ αυτά.

Και αν ατομικά η επιρροή μας διαμορφώνει κάτι ελάχιστο στην κοινωνία, η αλλαγή είναι ελάχιστη μπροστά στην κολοσσιαία επιβολή της. Κι έτσι, εν τέλει, καταλήγουμε εμείς, το κάθε άτομο ξεχωριστά, πολύ να επηρεαζόμαστε περισσότερο από εκείνη. Και τα δικά μας όνειρα κι οι στόχοι συμπιέζονται, κι αργά ή γρήγορα πλανόμαστε σαν ψάρια μες σε γυάλα, γυάλα που δεν τολμάμε πια να σπάσουμε, συνυφασμένη όπως γίνεται με τους συμβιβασμούς μας. Ώστε στο τέλος, τα αρχικά αίτια που μας οδήγησαν προς το συμβιβασμό να χάνονται στη θύελλα των «θέλω» όλου του κόσμου, να χάνουν απ' τα όνειρα των πιο καλά προσαρμοσμένων.

Κι έτσι, τα ανάμικτά μας συναισθήματα σπέρνονται σπόροι. Μες στην καρδιά, μες στο μυαλό και μες στα απωθημένα μας γεννιέται βία. Που αναγκαζόμαστε να την κρατήσουμε εκεί, σε χώρους σκοτεινούς, ανείπωτους και κλειδωμένους.

Μα, όπως είπα, είμαστε άνθρωποι. Κι έτσι φορές, κάποιες που δεν τις επιλέγουμε, τα πιεσμένα μας καλούπια ξεχειλίζουνε. Και τότε πάλι οι άμυνές μας λειτουργούνε, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της λογικής μας. Μα τίθεται το δίλημμα: εάν με πώμα πιο σκληρό θα κλείσω το καλούπι, το τείχος δε θα αντέξει και θα σπάσει, και μάλιστα σε στιγμή που δεν μπορώ να την ελέγξω· μα εάν, στη δεδομένη αυτή στιγμή, το δίκιο μου το βράζει, ίσως απλά να πρέπει να αφεθώ στη συγκυρία. Ν’ αδειάσω το καλούπι της οργής μου, να ξεχυθεί ό,τι έμεινε κλεισμένο τόσο χρόνο, να αισθανθώ πάλι εξούσιος και δυνατός και να ακουστεί η φωνή μου, να προσπαθήσω απέλπιδα να επιβληθώ έστω σε μια γωνιά του κόσμου με το δίκιο μου.

Όμως, κάτι τέτοιο οδηγεί σε απότομες εκρήξεις. Έτσι η καλή μας κοινωνία δίνει λύσεις, ξεσπάσματος κι αποσυμπίεσης. Με τηλεόραση, με μπάλα, με πολιτική, με πόλεμο, με ό,τι βάλει ο νους μας. Απ' όλα έχει ο μπαξές, αρκεί να στρατευόμαστε με μια πλευρά και να μισούμε την άλλη.

Ώστε τη βία μας να εκτονώνουμε κατευθυνόμενα και μ' ελεγχόμενες εκρήξεις. Κάποιοι το πήγαν πιο μακριά και στήσανε τα "anger rooms", όπου πληρώνεις για να βρίζεις, σπας αντικείμενα και κλαις. Κι έτσι το ξέσπασμα ελευθερώνει στρες και άγχη, κι αν η ενέργεια εκδηλώνεται σ' αυτούς τους χώρους μειώνει η πιθανότητα να εκδηλωθεί τυχαία.

Μα μπορούν τέτοιες πρακτικές να ηρεμήσουνε τις τάσεις μας, ή μήπως καταφέρνουν το αντίθετο;

Η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα (όπως μας λέν' κι οι FFC). Η αίσθηση της δύναμης μας κάνει ματαιόδοξους και άπληστους, γιατί αν καταλάβουμε πως επιβάλλουμε σε μεγαλύτερη μερίδα κόσμου την αλάνθαστή μας άποψη, αν μάθουμε το μίσος μας να χτίζουμε και να σκορπάμε αλόγιστα, θα το εκμεταλλευόμαστε σε κάθε ευκαιρία. Γιατί στην κοινωνία αυτή της ζούγκλας θα επιβληθεί ο δυνατός, κι ο δυνατός θα επιβληθεί με βία. Κι αυτό μας θρέφει πιο πολύ, ώστε σκορπάμε, παίρνουμε σβάρνα όλον τον κόσμο, δε λογίζουμε. Κι αυτό είναι φαύλος κύκλος κι ατέρμονη συνήθεια.

Κι είναι κι ένα άλλο πρόβλημα, το πιο σημαντικό. Είναι το πρόβλημα πραγματικά η πιεσμένη μας οργή ή ο λόγος που οργιστήκαμε εξ' αρχής;

Τα συναισθήματα χρειάζονται, παντού και πάντα. Δυσάρεστα ή ευχάριστα, εκφράζουν ό,τι όλη τη ζωή μας αγνοούμε. Αυτό που πρέπει να αντικρύσουμε, ειλικρινά και λογικά, είναι το τι τα προκαλεί. Κι αν καταλάβουμε το αίτιο καθαρά, ίσως του κόσμου η απειλή να ειν’ το δικό μας δίκαιο και κριτικά θα πρέπει να ενεργήσουμε. Κι αν πρέπει να στοχεύσουμε την ίδια την οργή μας προς το αίτιο που την προκάλεσε, τότε οφείλουμε, σαν συνιστώσες ενεργές της κοινωνίας που ζούμε,  να προσπαθήσουμε να περάσουμε τη λύση μας στον κόσμο, ευχάριστη ή όχι.

Η κοινωνία απαιτεί συμβιβασμούς, πολλές φορές δε καταπίεση ακραίων συναισθημάτων. Μα πρέπει να εντοπίσουμε πίσω απ' αυτά τα αίτια, συλλογικά κι ατομικά, γιατί έτσι κινδυνεύουμε να γίνουμε κουτιά και μηχανές, ακρωτηριασμένοι σε έναν κόσμο που ίσως να μη μας αξίζει.

Φωτογραφία: http://larkie.deviantart.com/art/Clenched-Fist-354853

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.