Κάπου σε τέντωσε ο τίτλος, έτσι δεν είναι; Κάπου σε πρόσβαλε, κι αισθάνεσαι τώρα περίεργα που με διαβάζεις, σχεδόν εκνευρισμένος. Όχι, δεν είσαι εκνευρισμένος, δεν πρέπει να είσαι, γιατί εάν είσαι θα είναι σαν να παραδέχεσαι πως φταις κι ότι όντως έχω δίκιο. Όμως για κάποιο λόγο θίγεσαι, κι ο εκνευρισμός σου απορρέει απ' την αδυναμία σου να μου επιτεθείς γι αυτό το λόγο. 

Όμως εγώ δεν είμαι εχθρός σου, κάθε άλλο. Σου κάνω κριτική για να σε βγάλω απ' τα νερά σου, να αναταράξω όλες τις σκέψεις σου σε άλλη δομή να κατακάτσουν. Γιατί οι επιταγές της κοινωνίας είναι ξεκάθαρες και μας καλούν για άμεσες αντιδράσεις. Το να αδιαφορείς όταν υπάρχει ανάγκη είναι το ίδιο άσχημο με το να δημιουργείς την ίδια την ανάγκη εξ’ αρχής.

Αλλά εσύ σκέφτεσαι πως σκέφτονται κι οι άλλοι όπως σκέφτεσαι κι εσύ. Κι έτσι κρατάς τα ρούχα και το φαΐ σου φυλαγμένα, δεν ανοίγεσαι. Δε θέλεις τη βοήθεια από φόβο, και μόνος σου νομίζεις πως μπορείς να πορευτείς. Μόνος κι αδύναμος μπροστά στο ρεύμα και την τακτική συσπείρωση των συμφερόντων της απέναντί σου όχθης. Μόνος και απαράδεκτος μπροστά σ' εκείνους που το χέρι τους τείνουν απελπισμένα από ανάγκη.

Κρύβεσαι κι αδιαφορείς για να μη δίνεις λόγο για τις πράξεις σου και δεν εκφέρεις άποψη ώστε να χάνεσαι στο πλήθος, ώστε μέσ' απ' αυτό να εφάπτεσαι σε όποια πλευρά θα σε κρατήσει στη ζωή για λίγο ακόμα. Μόνο έτσι χρησιμοποιείς της μοναδικότητάς σου τη δύναμη, κι εκεί σε φτάνει της μοναδικότητάς σου η μόνη αδυναμία. 

Κάποια στιγμή θα 'ρθουν βροχές που θα σε βγάλουν απ' το λάκκο σου και τότε θα 'ναι αργά να τείνεις το δικό σου χέρι. Πως μί- μία μας γκρεμίζουνε τις γέφυρες και μας πολώνουν, ώστε ο ένας στον άλλον μονάχα μίσος και κακεντρέχεια να βλέπει. Αλλά δεν πρέπει να είναι εγωιστικός ο λόγος για τον κόσμο να νοιαστείς. Τα παραπάνω είναι απλά μια αναπόφευκτη μοιραία κατάληξη.

Έχεις μια υποχρέωση που πάντα αναβάλλεις, αυτό είναι που σε τρώει κάθε μέρα στη δουλειά σου. Έχεις μια δύναμη που άλλοι δεν έχουν, και όσο δεν τη χρησιμοποιείς προς όφελός τους στέκεσαι εναντίον τους. Μάθε λοιπόν, όταν σου στρέφουν το έδαφος που στέκεσαι, εσύ να βλέπεις πίσω. Γιατί όσο γύρω δεν κοιτάς, τόσο αδιαφορείς μαζί κι εσύ με όλον τον κόσμο. Δεν αποστρέφεις τη ματιά κι αυτό είν' το λάθος σου, γιατί εκεί που σ' έχουν βάλει να κοιτάς δεν έχει πρόβλημα. Θέλει το λοιπόν πράξεις, και όχι απραξία, για να μην ενεργείς αρνητικά στον κόσμο αυτό.

Αν είσαι λοιπόν εκνευρισμένος, υπάρχει λόγος. Κι ο λόγος είναι ένα μικρόβιο μέσα σου που πολεμάει να σε αλλάξει. Είναι η ευγενική σου φύση, που για να μεγαλώσεις κάποτε της έκλεισες την πόρτα, που προσπαθεί κι έχει να δώσει. Και όσο εκνευρίζεσαι είσαι ακόμα υγιής, γιατί έχεις και εσύ μερίδιο ευθύνης.

Ο κόσμος μας τα δέχεται όλα. Ακόμα και αν γκρεμίσουμε όλα μας τα θεμέλια που συγκροτούν την ανισσόροπη αυτή κοινωνία, θα ισορροπήσει εάν στο χτίσιμο λήφθουν υπόψιν όλες οι νέες καταστάσεις. Μα για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να δεχτούμε πρώτα να ανοίξουμε τους χαρακτήρες μας. Στον κάθε τρόπο σκέψης, στο κάθε διαφορετικό, σε όλους όσοι χρειάζονται βοήθεια. Πως είναι κι αυτοί μόνοι, πιο μόνοι από ποτέ, γιατί οι βροχές σ' εκείνους ήρθαν κι από εσένα περιμένουνε βοήθεια. 

Μην τιμωρείς λοιπόν τον εαυτό σου μέσα από εκείνους, και μην προσπαθείς να ικανοποιήσεις τις φαντασιώσεις της ματαιοδοξίας σου σε βάρος της απελπισίας των εκκλήσεών τους. Είναι ευκαιρία τώρα, στο πρόσωπό σου να βρουν λίγη ανθρωπιά, κι είναι ευκαιρία τώρα, να μάθεις και μία πτυχή του εαυτού σου που δεν ήξερες. Μία πτυχή του κόσμου που δεν ήξερες.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.