Καλώς ή κακώς, όλοι μας μπαίνουμε για λίγο ή για πολύ σε μια ρουτίνα. Άλλες φορές βάζουμε πρόγραμμα οι ίδιοι στις ζωές μας, μελετημένο και ισορροπημένο, άλλες φορές ορμώμενοι από αρθράκια στο linkedin ή από βιβλία που μας παρέχουν οδηγίες για το πώς μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε Μr. Successful και φανταζόμαστε να υψωνόμαστε στον κόσμο, άλλες φορές απλά για να έχουμε καλύτερη οργάνωση μες στη ζωή μας, να προλαβαίνουμε περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα, κι άλλες φορές απλά σαν έρμαια των καταστάσεων, προσαρμοζόμαστε στο πρόγραμμα των ευθυνών κι υποχρεώσεων της καθημερινής μας βιοπάλης. Κι έτσι σαν μυρμηγκάκια όλοι οδεύουμε από το παρελθόν στο μέλλον, πάντα κοιτάζοντας μπροστά και κάτω με το χρόνο να περνάει ταχύτατα. Μα αν ρίξει κάποιος μια ματιά στις άλλες κατευθύνσεις, θα ανακαλύψει περίεργα πράγματα. 

Εάν κοιτάξει στα πλαϊνά του θα δει και άλλους σαν του λόγου του, σε ατέλειωτες ουρές-πορείες. Θα ανακαλύψει πως κι αυτός είναι στην ίδια θέση με τους άλλους, μα και αν τους φωνάζει εκείνοι θα συνεχίσουνε μπροστά και κάτω να κοιτάνε. 
Εάν κοιτάξει στα ψηλά, κόσμους ολόκληρους θα ανακαλύψει. Μα η τρίτη διάσταση θα τον ζαλίσει, θα παρεκλίνει απ' την πορεία του και άλλοι θα του πάρουνε τη θέση. Κι έτσι ούτε να σταθεί και να κοιτάξει καταφέρνει, ούτε και πολύ ώρα να ατενίσει. 
Εάν κοιτάξει πίσω του θα δει το παρελθόν του, την επανάληψη ενός pattern, κάτι που φαίνεται να συμβαίνει για χιλιόμετρα. Και απ' το παρελθόν θα αντιληφθεί το μέλλον του, το επαναλαμβανόμενο μοτίβο που μοιραία τον περιμένει.

Είμαστε αιχμάλωτοι του περιβάλλοντός μας και πάντα απ' αυτό θα επηρεαζόμαστε. Ακόμα και οι σκέψεις μας συνίστανται απ' τα ερεθίσματά μας, και φιλτραρίζονται από τον τρόπο που μας μάθανε να τα αντιλαμβανόμαστε. Είμαστε ωστόσο όντως απλά έρμαια εκείνων και της μοίρας μας; Προσδιορισμένες και προβλέψιμες μεταβλητές σε μια καθολική εξίσωση του κόσμου; Και αν υπάρχει αυτή η εξίσωση, τί νόημα έχει η όποια επιλογή μας;

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν πρόκειται να υπάρξει, στο προσεχές μέλλον τουλάχιστον. Το καίριο και πρακτικό ερώτημα, ωστόσο, είναι άλλο: Θέλουμε να είμαστε μεταβλητές μες στην εξίσωση αυτή;

Αν όχι, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιδρούμε, κάνοντας πράγματα που δε θα κάναμε, κινήσεις που δε θα ταίριαζαν στο χαρακτήρα μας. Να εναποθέτουμε την πίστη μας στο χώρο της απιθανότητας.

Ασυνάρτητα και εκπληκτικά, λοιπόν, stick it to the man και κάντε πράγματα που δεν τα φανταζόσασταν. Βγείτε για μπίρα στις 3 το βράδυ κι ας δουλεύετε. Ξεκινήστε για καφέ και καταλήξτε σε ταξίδι. Σηκωθείτε τώρα από τον υπολογιστή σας και πάρτε στη γειτονιά μια βόλτα στη γειτονιά. Παρατήστε συνήθειες και ξεκινήστε άλλες. Μετά αλλάξτε τες κι αυτές.

Ώστε στα πλαίσια του αυθορμητισμού να ανακαλύψετε πτυχές που κρύβονταν πίσω από κλειδωμένες πόρτες. Σκέψεις, ανθρώπους, καταστάσεις. Ώστε όλες τις πτυχές του κόσμου να δεχτείτε, να μη φοβάστε τις ανώριμες κινήσεις. Μόνο αυτές μπορούνε να μας βγάλουν απ' το λήθαργο.

Και εάν τελικά ούτε κι αυτό αναιρέσει την όποια πιθανότητα απ' τα γρανάζια της ρουτίνας να ξεφύγετε, κερδίσατε το στοιχείο της έκπληξης. Και εμπειρίες, έστω και μια στο τόσο, μια ανάμνηση μονάχα αρκεί, που 10 χρόνια προγράμματος και εργασίας δεν πρόκειται ποτέ να αντικαταστήσουν. Ας είναι η εξίσωση τουλάχιστον συνυφασμένη με τα δικά μας γούστα.

Πάμε για ούζα;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.