Δεν το κατάλαβα ποτέ μου, γιατί η φράση «υπάρχουν και χειρότερα» θα πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα. Από τη μία διαχέεται από άσχημη υποκρισία, εγωισμό κι εμπάθεια, προωθώντας τη σύγκριση με όποιον βρίσκεται σε χειρότερη θέση από εμάς, και συνοδεύεται από την επιπρόσθετη ανακούφισή μας που δε βρισκόμαστε στη θέση του. Από την άλλη, μόνο φράση αισιόδοξη δεν είναι, μιας και αποκαλύπτει πρακτικά πως δεν υπάρχει πάτος. Η κατρακύλα δεν τελειώνει, πάντα θα υπάρχουν και χειρότερα και η ζωή σου θα μπορεί πάντα να γίνει πιο σκατά απ' όσο είναι ήδη.

Ωστόσο θα σταθώ στο πρώτο μέρος, μιας και το δεύτερο είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό και εξαρτάται από παράγοντες που ξεπερνάνε την ευθύνη μας - αν και πολλές φορές όχι την γκαντεμιά μας. Θα σταθώ στο γεγονός ότι έχουμε μάθει να οριζόμαστε πάντοτε με σημεία αναφοράς τους άλλους. Ευχαριστιόμαστε κατα βάθος, από τη δυστυχία και την αποτυχία των υπολοίπων, διότι, αν δεν τους φέρνει τουλάχιστον στα μέτρα μας, ώστε να πάρουμε μέσω αυτών των παραδειγμάτων άφεση αμαρτιών για τις έως τώρα αποτυχίες μας (όπως έμεις τις ορίζουμε - άλλο μεγάλο θέμα), μας κάνει να αισθανόμαστε πιο τυχεροί και πιο ασφαλείς, σαν πως δεν πρέπει να μιλάμε γι αυτό που έχουμε, σαν ότι κάναμε ήσυχα το μερτικό μας και η ανταμοιβή μας έγκειται στο ότι δεν καταλήγουμε όπως αυτοί.

Διότι ναι, πάντοτε προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τις επιλογές μας στη ζωή με βάση τις ελπίδες και τη ματαιοδοξία μας. Αν αποτύχουμε ή αν μας συμβεί κάτι κακό, πάντοτε στην κακή μας τύχη θα τα ρίξουμε, μα αν επιτύχουμε θα αισθανόμαστε υπερήφανοι. Κι αν επιτύχει ο άλλος, τον περιμένουμε ξανά μέσα στον πάτο να βρεθεί, μαζί με εμάς, ώστε να πάρει το μάθημά του και την πρόθυμη παρηγοριά μας, αφού ικανοποιήσαμε πρωταρχικά την κακεντρέχειά μας. Κι αν του συμβεί κάτι κακό, μα θα τον βοηθήσουμε! Είναι ευκαιρία άλλωστε την άπλετη μεγαλοψυχία μας να του δείξουμε, που τόσο πολύ έχει ανάγκη - μα μόνο αφού παραδεχτεί ότι μας έχει ανάγκη. Κι έτσι, απ' το καβούκι σου προσεύχεσαι την κατσίκα του γειτόνου να ψοφήσεις, για να μπορέσεις να δικαιολογήσεις γι άλλο λίγο τις δικές σου αποτυχίες, φέρνοντάς τες πιο κοντά στο «μέσο όρο».

Καμία φράση δεν περιέχει τόσο πολύ εγωισμό όσο να λες ότι «υπάρχουν και χειρότερα». Διότι υπάρχουν άτομα που τα χειρότερα τα αντιμετωπίζουν κάθε μέρα, καταστάσεις που ούτε μπορείς να φανταστείς. Και δείχνουν τέτοια δύναμη, και τέτοια περηφάνια, που είναι ντροπή σου να αναφέρεσαι σε αυτά ως παραδείγματα προς σιωπή κι αποφυγή, ως ξεχασμένα κι αφημένα μες στη μίζερή τους τύχη. Γιατί αυτοί παλεύουν στη ζωή με νύχια και με δόντια όσο εσύ απαιτείς ντάντεμα και κουπεπέ. Καίνε τα δάκρυα και τα στερεύουν, για να ζεσταίνονται καρδιές που το έχουν περισσότερη ανάγκη. Και έτσι, ανιδιοτελώς, ξεχνάνε τις ζωές τους και τους στόχους τους, κάτι που εσύ το θεωρείς ήδη αποτυχία, για να υπηρετήσουνε αξίες που εσύ ούτε καν τολμάς να το παραδεχτείς ότι υπάρχουν. Γιατί, στο τέλος, φοβάσαι την ευθύνη ακόμα και του εαυτού σου του ίδιου.

Έτσι, κι ενώ εσύ κουκουλώνεσαι στο λίκνο της ψευδαίσθητης και σάπιας μίζερης ζωής σου, εκείνοι έχουν μάθει να ρουφάνε απ' το μεδούλι της δικιάς τους όση ενέργεια τους έχει απομείνει. Γιατί πεθαίνουν κάθε μέρα και γεννιούνται την επόμενη γιατί έτσι πρέπει, μα έτσι μαθαίνουν πως να ξανασηκώνονται όταν πέφτουν. Κι έτσι έχουν μάθει να ελπίζουν, να εκτιμούν και να μη δίνουν λόγο σε κανένα για τις πράξεις τους. Κι έτσι, στο τέλος, γίνονται κύριοι του εαυτού τους και δε χρειάζονται χαϊδέματα. Ακόμα κι άμα βρίσκονται πραγματικά στον πάτο, ακόμα κι άμα δεν «υπάρχουν και χειρότερα» γι αυτούς.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.