Ξεχάστε την εποχή της πληροφορίας κι άλλα παρωχημένα πράγματα. To έχω πει ξανά και θα το ξαναπώ: περάσαμε πλέον στην εποχή του τρολαρίσματος.

Δε λέω πως κάτι τέτοιο δε συνέβαινε παλιότερα, τώρα όμως είναι όλα πιο προκλητικά από ποτέ, είναι όλοι πιο θρασείς από ποτέ. Συμπεριφορές και δηλώσεις πολιτικών, από όλα τα ενδοκοινοβουλευτικά μέτωπα, αντί να προσπαθούν να συγκαλύψουν τα παραμύθια ή/και το απαίσχυντο ιστορικό τους, το γύρνανε αντίθετα σε ολομέτωπη επίθεση προς τους αμφισβητίες τους, προσπαθώντας να τους βγάλουνε τρελούς. Ήταν μέχρι να καταλάβουν ότι τα social media και το internet έχουν αναπτυχθεί αρκετά και έχουν τη δύναμη για διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Την ώρα που μάθανε και τι εστί τρολάρισμα, μια νέα εποχή ξεκίνησε για την Ελλάδα. Tο τι έχουμε ζήσει σε αυτό το ιστορικό συμπίεσμα, ένας θεός ξέρει κι εμείς. Ας θυμηθούμε κάποια.

Έχουμε δει λοιπόν τη Σαράφογλου (και όλα τα δήθεν αντικειμένικα κανάλια) να σπέρνει προπαγάνδα υπέρ του «Ναι» λέγοντας ότι το προτιμούν όλες οι κοινωνικές ομάδες (του 38% όπως αποδείχτηκε).
Τον Μπογδάνο να κάνει πως κλαίει σε ξένα τηλεοπτικά δίκτυα για να ενισχύσει το «Ναι», και τον SKAI να σπαμάρει απροκάλυπτα #MenoumeEvropi στο twitter του.
Έχουμε δει τον Άδωνι περήφανο να ονοματίζεται ως τρόικα εσωτερικού και να ψηφίζει μέτρα. 
Τον Παπανδρέου να κάνει δηλώσεις περί ανάπτυξης. Τον Παπανδρέου!
Τον Αλέξη περήφανο που υπέγραψε μνημόνιο.
Τον Θεοδωράκη να μοιράζει σωσίβια σε πρόσφυγες, με το που πατήσανε το πόδι στη στεριά.
Τη χρυσή αυγή να παίρνει την ευθύνη της δολοφονίας του Φύσσα, με αδιάσειστα στοιχεία στη φόρα, και κάποιοι που την ψηφίσαν να τη δικαιολογούν ακόμα.
Τον Σόιμπλε να δηλώνει να κοιτάνε τη δουλειά τους όσοι αντιτίθενται στο βιασμό της Ελλάδας.
Και όλα αυτά, με τόνο προκλητικό. Απόλυτο, δογματικό, δικτατικό και θρασύ.

Έχουμε δει τη Λυμπεράκη να δηλώνει ότι οι φτωχοί κάνουνε λάθος επιλογές.
Να μπαίνει ο Λεβέντης στη Βουλή! Με τσ' αρκουδαίηδες!
Τον Μαρινάκη να τη σκαπουλάρει άνετος, τι κι αν εμπλέκεται με εμπορεία ηρωίνης, μαφίες και χρηματοδότηση της ΧΑ, και να μην ακούγεται κιχ.
Τον Καμ(μ)ένο και το τραγοπαπαδομάζωμα να βαράει προσοχή σε αρχαίους δωδεκαθεϊστές. Αφού περπάτησε πάνω σε κόκκινο χαλί που στηριζόταν σε παλέτες μη βραχεί, να τα λέμε αυτά.
Να διαλέγεται δεξιοφασίστας για υπουργός από την μέχρι πρότινος «αριστερά».
Την Ταχιάου να εκδίδει άρθρο διαμαρτυρόμενη πως δεν την έφταναν 5.500 χιλιάρικα που έπαιρνε ως βουλευτική αποζημίωση.


Τον Γεωργιάδη να σπριντάρει και να τον περιμένουν στη γραμμή τερματισμού κανάλια. Το Γεωργιάδη - ω θεέ μου τί ζούμε - να βάζει υποψηφιότητα για υποψήφιος πρωθυπουργός.
Έχουμε δει να ανάγεται η ψήφιση του νέου προέδρου της ΝΔ σε εθνικό θέμα, να αποφασίζεται μέχρι και debate στην ΕΡΤ μεταξύ των υποψηφίων.
Να μη μιλήσω για τα προεκλογικά σποτάκια, όπου δεν είχαν τί να πουν και αναλώνονταν σε χιουμοριστικά τερτίπια, λες κι είναι αστεία η όλη φάση.

...Ιστοσελίδες να διαφημίζουν LIDL και τη φαινομενική ενσωμάτωση του ΦΠΑ την ίδια ώρα που στην αρθρογραφία φαίνονται τα ψηφίσματα των πρώτων προαπαιτούμενων.
Να γίνεται ψήφισμα στον ΟΗΕ για την αναδιάρθρωση του χρέους και η Ελλάδα να απέχει.
Ο Μεϊμαράκης να παραπονιέται για το ύψος του Τσίπρα - και να κάνει και ολόκληρο θέμα γι αυτό.
Την Bobolrado και τους εργαζόμενούς της να γίνονται ξαφνικά θέμα συζήτησης, να στήνονται ντοκυμαντέρ ολόκληρα γύρω απ' τις ζωές τους.
Τον Τσίπρα να μιλάει για προσπάθειες παλινόρθωσης του παλιού, και να μη μιλάει για το κόμμα του.
Τον Μεϊμαράκη να δηλώνει ότι ο λαϊκός τρόπος που μιλάει οφείλεται στην εξαρχιώτικη καταβολή του.
Τον Πάγκαλο ότι δε θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ γιατί είναι κατάντια.
Τον Χαϊκάλη να κάνει πράξη το ρόλο που είχε ως ηθοποιός με την οffshore.
Τον Ντάισελμπλουμ να αναφέρεται ότι το χρέος είναι διαχειρίσμο και κούρεμα προβλέπεται μετά από 15 χρόνια που θα προκύψουν πάλι χρηματοδοτικές δυσκολίες για την Ελλάδα (και η ανάπτυξη πότε θα έρθει;)

Μα είναι κι άλλα, η λίστα δεν τελειώνει και εκτείνεται. Πιο σοβαρά, και πιο θαμένα, και πιο σημαντικά.
Κι εκείνα που δε φαίνονται προσπαθούν να συγκαλύψουν κάποια από τα παραπάνω, ή να μας πείσουν ότι πετάει ο γάιδαρος.

Το Υπουργείο Προπαγάνδας έχει μεταφραστεί σε Υπουργείο Αλήθειας με τη «λογική» του TINA.
Το Υπουργείο Υποσιτισμού σε Υπουργείο Αφθονίας με τα ισοδύναμα (ζαχαρωτά στους βιασμένους) και τις ολοένα και "δικαιότερες" λύσεις με επιπλέον προαπαιτούμενα.
Το Υπουργείο Πολέμου να μεταφράζεται σε Υπουργείο Ειρήνης με υπουργό τη Μέρκελ, όπου στο παρατσάκ δεν πήρε το αντίστοιχο Νόμπελ με την φιλόξενή της κίνηση να ανοίξει τα σύνορα και να σφίξει τα φτωχά, ταπεινά και φτηνά (προπάντος) χέρια των προσφύγων που η ίδια δημιούργησε.
Και για να κλείσει η τραγελαφική αντιστοίχιση με το βιβλίο του Όργουελ, έχουμε μέχρι και Υπουργείο Αγάπης, συγκροτούμενο απ' τη ΧΑ και τους απανταχού ακροδεξιούς φασίστες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την Ευρώπη.

Τρολάρισμα λοιπόν, και σουρεαλισμός, με σκηνικά οργουελικά και διπλή σκέψη. Φωνάζουν κάθε μέρα ότι δεν είναι ελέφαντες και προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να τους πιστέψουμε. Σου λέει, για να υποστηρίζουνε με τέτοιο σθένος ό,τι λένε, τί διάολο, πρέπει να τα πιστεύουνε ως λύσεις. Και τα πιστεύουνε, δεν αντιλέγω, but here's the catch, και θα το πω αργά για πλήρη εμπέδωση: αν-τι-κρου-ό-με-να συμ-φέ-ρο-ντα. Παίρνουνε θέση δημόσια, όχι για το συμφέρον μας, αλλά για τα συμφέροντα της πάρτης τους, γι αυτό και τα στηρίζουν τόσο έντονα, κι αυτά σε φέρνουν στην απέναντι όχθη. Εκτός και εάν εθελοτυφλείς τόσο πολύ ώστε νομίζεις ότι τα συμφέροντά σου συμβαδίζουν με τα δικά τους.

Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην αυτοτροφοδοτούμενη τάση των ανθρώπων να ελπίζουν διαρκώς ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα στο μέλλον. Παρ' όλα αυτά, δεν τους παρέχεται καμία εγγύηση γι αυτό. Οι μόνες εγγυήσεις γίνονται ενέχυρα για τράπεζες, εκθέματα για πλειστηριασμούς. Ένα κουτάκι κόκα-κόλα η ανταλλακτική αξία σήμερα για μία ώρα ζωής.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.