Ξεκινώντας να πω πως έχω παρατηρήσει, γενικά, ότι οποτεδήποτε η μουσική παίζει ενεργό ρόλο στο σενάριο, επιτυγχάνεται κάποιου είδους τελειότητα που μένει, με ενδεικτικά παραδείγματα τα Apocalypse Now, The Turin Horse, Battlestar Gallactica, La double vie de Véronique κτλ. Δεν ξέρω, ίσως είναι και προσωπικό μου κόλλημα, αλλά δίνω τεράστια σημασία στη μουσική, ή μάλλον, η μουσική είναι το μέσο που θα ανυψώσει μια ταινία από ενδιαφέρουσα σε πραγματική εμπειρία για ‘μένα. Και λειτουργεί ως ανεξάρτητο κριτήριο για μια ταινία, το ότι ακούω το OST της για πολλά χρόνια μετά, για τη συντήρηση κι ωρίμανση της ίδιας της ταινίας μες στο χρόνο. Θεωρώ σημαντικό για μια ταινία να επιστρέφει στο μυαλό μου, να ωριμάζει, και να μετράω τους καρπούς της ακόμα κι αν περνάνε χρόνια.

Έτσι λοιπόν, θα ακούσω αρκετά συχνά το OST της Amelie, του Fountain, και τώρα τελευταία, του Broken Circle Breakdown. Αν κάτι μου έχει μείνει περισσότερο από αυτή την, βέλγικης παραγωγής, ταινία είναι λοιπόν η μουσική της επένδυση. Απίστευτες εκτελέσεις κλασικών bluesgrass κομματιών, συνυφαίνονται τέλεια με την υπόθεση και το θέμα της ταινίας, που περιγράφει την πορεία ενός ζευγαριού που μοιράζεται την αγάπη του για την εν λόγω μουσική, και την νοτιοαμερικάνικη κουλτούρα γενικότερα.

Εάν λοιπόν κάνετε κέφι country, της οποίας υποείδος είναι η εν λόγω μουσική που παίζει το ζευγάρι στο συγκρότημα που ανήκει, σε αυτό το μέρος θα σας κερδίσει ήδη η ταινία. Πόσο μάλλον, όταν η πρωταγωνίστρια είναι και τραγουδίστρια, και κατορθώνει πραγματικά να συνδυάσει με επιτυχία και τα δύο, ερμηνεύοντας τα τραγούδια μέσα από τις απαιτήσεις του ρόλου της. Και εάν ο ρόλος της είναι βαρύς και απαιτητικός, το καταφέρνει επάξια να τον φέρει εις πέρας.

Για να εξηγούμαστε, η ιστορία δεν είναι όμορφη. Αν περιμένετε love story τύπου The Notebook, τα μυξομάντηλα και σε άλλη παραλία. Αν σας ενδιαφέρει να τρώτε την αλήθεια της ζωής στα μούτρα χωρίς ευγενικές λειάνσεις, να δείτε πώς δοκιμάζονται στα δύσκολα οι σχέσεις δυο ανθρώπων, πότε γνωρίζεις πραγματικά ποιος είναι ο άλλος και τι θυσίες ή συμβιβασμοί χρειάζονται πραγματικά, συνεχίστε να διαβάζετε (και βάλτε να κατεβαίνει στο μεταξύ και κάνα torrent).

Το σενάριο περιγράφει λοιπόν την συμβίωση δύο χαρακτήρων με παρόμοια ενδιαφέροντα, του Didier (Johan Heldenbergh) και της Elise (Veerle Baetens), ως μέλη μίας bluesgrass μπάντας, ως ζευγάρι, και ως γονείς. Το θέμα του Θεού υπάρχει άπλετο σε όλη την ταινία, καθώς οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά ερεθίσματα: ο Didier, άθεος μα ρομαντικός, εκνευρισμένος με την παράλογη πορεία του κόσμου, και η Elise, θρησκόληπτη ρεαλίστρια, δουλεύει με ό,τι έχει διαθέσιμο.

Το ονειρικό κοινό τους μέλλον επισκιάζεται από έναν αστάθμητο παράγοντα που μπαίνει σαν καρφί στην καθημερινότητά τους, και που τους αναγκάζει να δουν την άσχημη πλευρά της ζωής και να αμυνθούν. Οι άμυνες εκφράζουν τα βαθύτερα πιστεύω τους κι αισθήματα, μα και συγκρούονται μεταξύ τους, αντιμαχόμενες η μία την άλλη στα πλαίσια της προσαρμογής τους σε μία νέα πραγματικότητα. Διαφορές ανεπαίσθητες, προηγουμένως, τώρα γίνονται το κεντρικό σημείο στη μεταξύ τους σχέση.

Στον τομέα της σκηνοθεσίας ο Felix van Groeningen έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, εντοπίζοντας τα συναισθήματα σε απλές κινήσεις των χεριών ή απλά σημεία της φύσης. Είναι απλά απόλαυση να βλέπεις την ταινία και να εμβαθύνεις στις ερμηνείες, τις σημειολογίες, το body language και τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών. Κι εάν δεν είναι επιτυχία για έναν σκηνοθέτη, να καταφέρνει να μετουσιώνει δύσκολα προσδιορίσιμες έννοεις σε απτά ερεθίσματα, τί είναι; Έτσι λοιπόν, κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι νέο στην ίδια σκηνή, ξεδιπλώνεις μία πτυχή ακόμα ενός ξεκάθαρου διλήμματος που η ταινία εκφράζει: πρέπει να γίνεις θυσία της αμφισβήτησης, ή να αφεθείς στη ματαιοδοξία της πίστης; Άμα ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πίστη του στον κόσμο με άλλον τρόπο, υπάρχουν άραγε όρια στο πόσο θα προσπαθήσεις να τον πείσεις για το αντίθετο;

Υπάρχει ουσία στην ταινία, και σας καλώ να την ανακαλύψετε. Ξεκινήστε την κι αφήστε τη να σας παρασύρει, σε ένα ταξίδι καλής διάθεσης, ρομαντισμού, πλάνων και μέλλοντος, απώλειας, διχασμού, κι εν γένει, αναζήτησης. Κι αφήστε τη, μετά το πέρας της, να μεγαλώσει μες στη σκέψη σας, όπως θα πρέπει κάθε καλή ταινία να κάνει. Ώστε να πιάσετε τον εαυτό σας να γυρνάει να ξαναβλέπει, σκηνές που όπως προκύπτει τον σημάδεψαν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.