Είμαστε ένας λαός μπερδεμένος. Στη μέση του κόσμου, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε ανατολή και δύση, στο χάσμα διαφορετικών κουλτούρων. Καλώς ή κακώς, διαμορφώσαμε ως λαός την ιστορία μας πάνω απ' τη σύγκρουση τεράστιων πολιτιστικών διαφορών.

Στον τόπο που μένουμε σήμερα δε μέναμε και χτες. Σε αυτόν τον τόπο ενώθηκαν λαοί, άλλοι αποκρούστηκαν, άλλοι εκδιώχτηκαν. Δε θα μπορούσε έτσι κανείς να υποστηρίξει, πως συνδεόμαστε άμεσα δια μέσου των αιώνων με τους αρχαίους Έλληνες, όχι τουλάχιστον γονιδιακά. Το κοντινότερο που έχουμε σήμερα σε αρχαίο είναι ο Μητσοτάκης και σε αίλυνα οι χρυσαυγίτες. Οπότε, όχι. Αλλά είναι ίσως περισσότερο ο τόπος που μεγάλωσα που με έκανε να νιώθω πιο κοντά στην ιστορία του, παρά στο DNA. Γιατί σήμερα μένουμε εδώ καλώς κακώς εμείς, κι είμαστε κληρονόμοι μεγάλης ιστορίας. 

Στο πέρασμα της ιστορίας μας πάντα συγκρουόμασταν με ανατολίτικους πολιτισμούς. Από τους Πέρσες μέχρι και τους Οθωμανούς, στεκόμασταν ως προμαχώνας φύλακας του δυτικού πολιτισμού. Πρώτη γραμμή προς την Ευρώπη, σε τέχνες, επιστήμες, πολέμους, μεταναστεύσεις. Κι αλισβερίσια με λαούς ανατολίτικους, και φιλίες και γάμοι και παιδιά. Ώστε όπως μεγαλώσαμε μαζί, αφομοιώσαμε και μεταλλαχτήκαμε.

Κι έτσι, πολλές φορές το βρίσκω από κάτι ανατολίτικο να μαγεύομαι με έναν τρόπο σχεδόν νοσταλγικό. Όταν ακούω τον Ιμάμη στην «Αγρύπνια», νιώθω ασφάλεια και θαλπωρή. Όταν ακούω τρίχορδο νιώθω να διηγείται τις αναμνήσεις του ο παππούς μου. Όταν ακούω ιστορίες απ' την Πόλη ή απ' τη Σμύρνη, νιώθω πως είναι ιστορίες μου, τις νιώθω πόλεις μου, όσο και αν δεν τις έχω ακόμα επισκεφτεί. Πόλεις μου, όχι με τρόπο κατακτητή και μεγαλέλληνα, μα περισσότερο ως ένα κρίμα και μία νοσταλγία για μια προσπάθεια σύζευξης που δεν καρποφόρησε ποτέ, η Πόλη να είναι πόλη μας και πόλη τους, οι πολιτισμικές διαφορές να αναμιγνύονται και να γεννούν παράδοση ξανά.

Γιατί όσο κι αν δεν παραδεχόμαστε, κι όσο κι αν θέλουμε να αισθανόμαστε Ευρωπέοι [sic], θα έχουμε πάντα κάτι από ανατολή ριζωμένο βαθιά μέσα μας. Γιατί στα τόσα χρόνια σιγοπλεύσαμε στην ιστορία μαζί οι δυο λαοί, με όλες μας τις αντιθέσεις κι έχθρες, με όλες τις συγκλίσεις και ομοιότητες, αυτοί σαν δυτικοί Ανατολίτες κι εμείς οι πιο ανατολικοί Δυτικοί, ώστε αναπόφευκτα κρατάμε και οι δυο στοιχεία ο ένας απ' την κουλτούρα του άλλου.

Οι Τούρκοι είναι τα ξαδέρφια που ντρεπόμαστε να κάνουμε παρέα σαν παιδιά. Οι κυβερνήσεις μας, οι τσακωμένοι μας γονείς. Στο χέρι μας, των μεν και των δε, είναι να μεγαλώσουμε και να αποκτήσουμε δική μας γνώμη, μήπως μπορέσουμε να αποδεχτούμε ότι αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Να σταματήσουμε να ήμαστε τα πιόνια των γονιών μας, χειραγωγήσιμοι για τα βολέματα της κάθε αρπαχτής.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.