-Μαμάαααα, χτυπάει η πόρτα!

-Άνοιξε!

Και τότε, έτσι απλά μέσα στη νύχτα, παραμονή Χριστουγέννων, με ένα χτύπημα του κουδουνιού το μέτρημα από τις απολαβές από τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα σταμάτησε...και εγώ άφησα το τζάκι για να πάω με τις πιτζάμες και τις χριστουγεννιάτικες παντόφλες μου να ανοίξω την πόρτα, περιμένοντας να δω στο σκοτάδι να λάμπει το χιόνι, μιας που είχαμε τόσα λαμπάκια για να φέγγει η αυλή μας κάθε Χριστούγεννα. Και τότε...

-Μαμάαααα, ο Άη-Βασίλης!

Ναι σας λέω! Εκεί ανάμεσα στο χιόνι και το σκοτάδι στεκόταν ο Άη-Βασίλης! Και συγκεκριμένα στα μάτια τα δικά μου έβλεπα ένα θεόρατο γερούλη ντυμένο στα κόκκινα με σκούφο και άσπρη γενειάδα να με κοιτάζει. Από τον σάκο του έβγαλε μια συσκευασία δώρου και μου την έδωσε και εγώ δεν έκανα τίποτα. Ή έστω δεν θυμάμαι να έκανα τίποτα. Ήμουνα ξαφνιασμένη! Ενθουσιασμένη! Έκπληκτη!

Πίστεψα απλώς στα μάτια μου! Πλέον είχα τις αποδείξεις που χρειαζόμουν. Άλλωστε εγώ ήμουνα πάντοτε εκείνο το παιδί που δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει στον Αη-Βασίλη και τώρα πια σε όποιον έλεγε το αντίθετο είχα να πω ένα και μόνο πράγμα: «εγώ τον είδα!».

-Μαρία, πες ευχαριστώ στον Αη-Βασίλη για να πάει και στα άλλα παιδάκια...ακούστηκε η φωνή της μαμάς μου και ακόμα αναρωτιέμαι αν εγώ είχα πει τίποτα παραπάνω από «ουάου!».

Την κούκλα του Αη-Βασίλη την έχω ακόμα και το ίδιο πράγμα θα πω ακόμη σε όποιο παιδάκι έρθει και με ρωτήσει αν υπάρχει Αη-Βασίλης ή όχι: «ναι υπάρχει, γιατί κάποτε που ήμουνα παιδί, εγώ τον είδα!». Βέβαια έρχεται κάθε χρόνο όταν όλοι βγαίνουμε στο μπαλκόνι στην αλλαγή του χρόνου για να δούμε τα πυροτεχνήματα, ενώ πάντα έχουμε αφήσει σε ένα πιατάκι χριστουγεννιάτικο κέρασμα -κουραμπιέ και μελομακάρονο-και όταν μπούμε πάλι μέσα με ευχές και χαμόγελα ο δικός μου Αη-Βασίλης έχει ήδη προλάβει να φάει τα γλυκά του, να αφήσει το δώρο μου δίπλα στο τζάκι και να φύγει και πάλι!

Φήμες λένε, ότι κάποιες χρονιές είχα παραξενευτεί που ο πατέρας μου ήταν λερωμένος με άχνη ή που η μαμά μου με φιλούσε με το στόμα γεμάτο με μελομακάρονο ή ακόμα χειρότερα που βρήκα τα γλυκά την επόμενη μέρα κάτω απ' την πολυθρόνα, αλλά πού ξέρεις, ίσως ο Άη-Βασίλης να έχει ζάχαρο! Άλλωστε τι σημασία έχει αν τα έφαγε, αφού εγώ τον είδα! Οπότε δεν είχα ανάγκη να δω το πιατάκι άδειο!

Χρόνια μετά, έμαθα πως ο Αη-Βασίλης μου ήταν ένας μπαμπάς από ένα συμμαθητή μου που είχαν αποφασίσει με το σχολείο να φέρει δώρα στα παιδιά της τάξης, όμως για εμένα δεν άλλαξαν και πολλά...Ακόμη πιστεύω! Και πάντα θα πιστεύω!

Και στην τελική, στη ζωή μας έχουμε χάψει χίλια δυο παραμύθια και κολλήσαμε στην ύπαρξη του Αη-Βασίλη; Αν ο πιο επιρρεπής για να εξαπατηθεί είναι αυτός για τον οποίο το ψέμα εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, τότε εγώ είμαι μια τυχερή εξαπατημένη. Τόσο τυχερή που είδα και τον Αη-Βασίλη!

Μπορεί να μην τον πετυχαίνω κάθε χρόνο-βλέπεις γίνεται γρήγορα Λούης ο χοντρός- όμως ένα δώρο του με περιμένει κάθε χρόνο δίπλα στο τζάκι. Και για καλή μου τύχη αυτό το δώρο μέχρι τώρα ήταν αντάξιο των προσδοκιών μου, άρα μάλλον ο Αη-Βασίλης με ξέρει καλά!

Φέτος ξέροντας ότι ο Αη-Βασίλης δεν μπορεί να μου φέρει πίσω τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων διότι πλέον μόνο αναμνήσεις και φωτογραφίες έχουν μείνει απ' αυτές τις στιγμές, αφού τα χρόνια περνούν, η παιδική αθωότητά μας χάνεται και ακόμα χειρότερα οι άνθρωποι της ζωής μας φεύγουν κι εμείς μένουμε να χαζεύουμε φωτογραφίες, δεν θα ζητήσω δώρο. Φέτος θα ζητήσω υγεία και ευτυχία, αγάπη και αγκαλιές, για εμένα, για όσους αγαπώ και για τον κόσμο όλο! Διότι...«είναι μέρες αγάπης και γροικώ ευχές σε όλα τα χείλη, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, ας γίνουμε όλοι φίλοι!».

Εσύ αλήθεια τι θα ζητήσεις;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.