Η καθημερινότητάμας είναι πιεστική και ο ελεύθερος χρόνος μας λιγοστός, οπότε το να έχεις μια ουσιαστική επικοινωνία με τους ανθρώπους που επιλέγεις να συναναστρέφεσαι είναι ζωτικής σημασίας.

Δυστυχώς όμως, καθημερινά πέφτεις πάνω σε εκείνους τους τραγικούς διαλόγους επιτηδευμένου ενδιαφέροντος, οι οποίοι ξεκινάνε κάπως έτσι: -που είσαι εσύ βρε ψυχή; Χαθήκαμε! Να πάμε για κανένα καφεδάκι να τα πούμε!...Και μένεις εσύ να θέλεις τόσο πολύ να απαντήσεις άσχημα πως δεν ήταν καθόλου τυχαίο πως χαθήκατε και να θες τόσο πολύ να διαολοστείλεις το συνομιλητή σου και από την άλλη να σκέφτεσαι πως είναι καλύτερα να κρατήσεις και πάλι εσύ το επίπεδο και να φερθείς ευγενικά (πάρα την θέλησή σου!).

Αρχικά, οφείλεις να καταλάβεις πως το πρόβλημα δεν το έχεις εσύ αλλά ο ψευτοκοινωνικός συνομιλητής σου. Προσπαθεί να φανεί πειστικός πως ενδιαφέρεται για σένα αληθινά, όμως δεν τα πολυκαταφέρνει μιας και το ενδιαφέρον αυτό μόνο αληθινό δεν είναι. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν σκεφτείς ότι αυτό δεν το κάνει μόνο σε εσένα αλλά σε όλους, από τον παιδικό φίλο που έχει να δει από το γυμνάσιο μέχρι τον περιπτερά της γειτονιάς. Προσπαθεί, λοιπόν, να είναι κοινωνικός με όλους και τελικά καταντά γλοιώδης, διότι όσο και αν θέλουμε να πιστέψουμε πως ενδιαφέρεται για τους πάντες, τελικά δε μας πείθει! Βέβαια, αν εσύ αρνηθείς να παίξεις σε αυτόν τον στημένο διάλογο κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς ως αντικοινωνικός.

Μέγα λάθος! Είναι τελείως διαφορετικό να είσαι αντικοινωνικός από το να είσαι απλώς επιλεκτικά κοινωνικός.

Άλλωστε ως αντικοινωνικό θα χαρακτηρίζαμε κάποιον ο οποίος σύμφωνα με τον ορισμό της έννοιας αυτής έχει την τάση να είναι αντιδραστικός, να μην ακολουθεί και να μη συμμορφώνεται στους κανόνες της οικογένειας του και κατ’ επέκταση της κοινωνίας που ζει. Προσωπικότητες με αντικοινωνική συμπεριφορά αποδίδουν στους άλλους και όχι στον εαυτό τους, την αιτία των προβλημάτων τους. Επίσης, η ανευθυνότητα και η αδιαφορία για τους γύρω τους τους χαρακτηρίζει. Στον ορισμό αυτό δεν περιλαμβάνει πουθενά χαρακτηριστικά που να δηλώνουν ότι κάποιος που δεν έχει την όρεξη να το παίζει φίλος με όλο τον πλανήτη είναι αντικοινωνικός.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί κάποιος που δεν υποκρίνεται ενδιαφέρον για ο,τι κινείται είναι επιλεκτικά κοινωνικός και αυτό είναι πολύ πιο υγιές από ψεύτικες συμπεριφορές. Ένα επιλεκτικά κοινωνικό ον θα φερθεί φιλικά μόνο σε όσους αισθάνεται ως πραγματικούς του φίλους και όχι σε όσους τον περιτριγυρίζουν. Θα είναι εξαιρετικά επιλεκτικός με τους ανθρώπους που θα αφήσει να περάσουν τα συρματοπλέγματα του και θα παραδώσει τον αληθινό του εαυτό μόνο σε αυτούς τους λίγους και εκλεκτούς. Ένας τέτοιος τύπος ξέρει πολύ καλά πως η ευτυχία κρύβεται στο να σε αγαπούν πολύ και όχι πολλοί. Οπότε δεν έχεις ανάγκη από ψευτοκαλοσύνες, δε θα το παίξει φίλος με κανέναν και δε τον ενδιαφέρει να έχει γύρω του ένα ευρύ δίκτυο ανθρώπων για να του προσφέρουν περισσότερα likes στο προφίλ του ή για να του ανεβάζουν απλώς την αυτοπεποίθηση.

Αν είσαι φίλος του θα το ξέρεις, μα αν δε σε συμπαθεί και πάλι θα φροντίσει να το γνωρίζεις. Θα είναι ευθύς και ειλικρινής μέχρι αγένειας μαζί σου, όμως σκέψου ότι αυτό είναι χίλιες φορές πιο αυθεντικό από το να προσποιείται πως σε συμπαθεί ή πως ενδιαφέρεται πραγματικά για εσένα.

Στην τελική, από πότε πρέπει όλοι να είμαστε φίλοι με όλους; Και από πότε είναι προτιμότερο να προσποιούμαστε από το να δείχνουμε την αλήθεια μας; Χίλιες φορές να έχουμε επικοινωνία μόνον με όσους έχουν κερδίσει μια θέση στη δική μας παράσταση παρά με όσους δεν είναι ούτε καν κομπάρσοι της. Και αν θέλουμε να έχουμε ειλικρινείς ανθρώπους γύρω μας οφείλουμε και εμείς να είμαστε επιλεκτικά κοινωνικοί και αν δε γουστάρουμε να το παίζουμε φίλοι με όλο το κόσμο, είναι δικαίωμά μας να μην προσποιούμαστε!

Καλύτερα λίγες original καλημέρες από φιλικά πρόσωπα, παρά πολλές πεθαμένες καλησπέρες από «φίλους» που δεν γουστάρεις να τους δεις!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.