«Λοιπόν παιδιά, δεν είμαστε για πολλά πολλά σήμερα, πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίς αύριο, έχουμε και εξεταστική… για καμιά μπιρίτσα το πολύ στο χαλαρό, μην πιούμε πολύ και σερνόμαστε» είπες και η εξεταστική γέλασε, γιατί η εξεταστική ξέρει! Πόσες φορές ειπώθηκαν αυτά τα λόγια; Πολλές, πάρα πολλές! Πόσες φορές τα τηρήσαμε; Λίγες, πολύ λίγες!

Ε και; Νέοι άνθρωποι είμαστε, άμα δεν παρασυρθούμε τώρα, πότε; Άμα δεν αγνοήσουμε τις υποχρεώσεις μας τώρα που είμαστε πιο ξένοιαστοι και πιο νέοι από κάθε επόμενη μέρα που μας ξημερώνει, πότε θα το κάνουμε; Αλλά ας μην αναλωθούμε σε συζητήσεις για τα χρόνια νεότητας που περνούν, και ας θυμηθούμε εκείνα τα απρόσμενα μεθύσια, στα πιο ακατάλληλα βράδια, που δεν περνάνε απλώς αλλά μένουν αξέχαστα!

Συνήθως έρχονται εκείνες τις εβδομάδες που σε ζορίζουν από παντού… δύσκολες μέρες στη δουλειά, εξεταστικές περίοδοι και γενικά τότε που το πρόγραμμά σου είναι πιο δύσκολο και από την ολοκλήρωση του μετρό Θεσσαλονίκης! Και τότε, out of the blue, που λένε και οι φίλοι μας τα αγγλάκια (γνωστοί μεθύστακες κι αυτοί) σκάει η πρόταση: «πάμε για κανένα ποτάκι, να ξελαμπικάρουμε;»

Και κλασικά, μετά τη σιωπή που ακολουθεί αυτήν την πρόταση, θα ακουστούν οι ενδοιασμοί. Θα προσπαθήσετε όλο το παρεάκι λίγο ή πολύ να σκεφτείτε λογικά και με σύνεση. Θα τα βάλετε κάτω, θα τα ζυγίσετε και θα τονίζετε ο ένας στον άλλον τις υποχρεώσεις της επόμενης μέρας και μετά από σκέψη και περισυλλογή θα αποφασίσετε… να βγείτε! Μιλάμε για σταθερούς χαρακτήρες, όχι αστεία. Όμως τότε θα κάνετε μια συμφωνία γι’ αυτή την έξοδο, μια συμφωνία που ποτέ κανείς δεν τήρησε… «Λοιπόν, θα πάμε για μια μπιρίτσα στο χαλαρό και θα γυρίσουμε νωρίς, μην ξεχνιόμαστε!» Και καμιά φορά ακούγεται και το ακόμα πιο γελοίο: «Έχω ήδη βάλει ξυπνητήρι για τις οχτώ, να ξέρετε». (γελάνε και οι πέτρες σαν να λέμε!)

Και βγαίνετε τελικά, και τότε το αλκοόλ κάνει την δουλειά του. Αχ, αυτό το αλκοόλ! Άτιμο πράμα, πότε το πίνεις, πότε σε πίνει χαμπάρι δεν παίρνεις! Και η μια μπιρίτσα γίνονται δύο και τρεις… και τελικά πιο πολλές και από τα παιδιά του Πειραιά! Έτσι, οι ενδοιασμοί σας σβήστηκαν, οι υποχρεώσεις σας ξεχάστηκαν και οι «τυψούλες» σας για την έξοδο απενεργοποιήθηκαν, το μόνο που δεν απενεργοποιήθηκε είναι το αυριανό ξυπνητήρι!

Κάποτε φτάνετε το γνωστό τσακίρ κέφι. Έχετε κάνει όλοι κεφάλι, η νύχτα ξεπερνάει τις προσδοκίες σας, διασκεδάζετε, το ευχαριστιέστε με την ψυχή σας ρε παιδί μου! Και καλά κάνετε! Και πάτε και αλλού, άλλωστε επιλογές υπάρχουν και πίνετε κι άλλο και δώσ’ του σφηνάκια και δώσ’ του αλκοόλ, οπότε γίνεται το γνωστό: το αλκοόλ βρίσκει τον τρόπο να λειτουργήσει ως φωτιά, εύφλεκτη ουσία βλέπεις και όσο πίνεις τόσο σε καίει, και ξέρεις τι καίει; Καίει την λογική σου και μερικές φορές καίει και την κριτική σου σκέψη και τον τρόπο που παίρνεις αποφάσεις, ώσπου γίνεται χαμός! Κάνει βέβαια κάτι ακόμα, κάτι πιο ύπουλο. Ενεργοποιεί τους συναισθηματισμούς σου! Οι συναισθηματισμοί αυτοί φουντώνουν με το αλκοόλ και όλοι γινόμαστε λίγο πιο ευάλωτοι τότε, με αποτέλεσμα το δίλημμα μυαλό-καρδιά να έχει ορίσει νικητή την καρδιά ώρες τώρα.

Πάνω λοιπόν στον πανικό, (κι ας έχει πάει κιόλας τέσσερις το χάραμα και ίσως και παραπάνω) ακούγεται η άλλη γνωστή λαϊκή σοφία: «πάμε και κάπου για σβήσιμο τώρα;» Και φυσικά, κανείς δεν θα αρνηθεί κάτι τέτοιο! Άλλωστε να χαλάσεις την παρέα δεν κάνει, ντροπή! Στο σημείο αυτό πιστεύω πως όλοι μας έχουμε φωτογραφίσει κάποιες κλασικές και εικονογραφημένες καταστάσεις στο μυαλό μας. Κατά την γνώμη μου, δύο είναι οι πατροπαράδοτοι τρόποι για να κλείσουν αυτά τα αξέχαστα μεθύσια.

Ή που θα κυκλοφορείτε -παραπατώντας- σε δρόμους και στενάκια με μπουκάλια στα χέρια και θα καταλήξετε σε εκείνα τα όμορφα σκηνικά -βλέπε παραλία Θεσσαλονίκης- όπου θα αράζετε κάνοντας εκείνες τις ατέρμονες συζητήσεις και αναλύοντας ό,τι κινείται, αρκεί βέβαια να μην είστε σε ακόμα χειρότερη κατάσταση και απλά τραυλίζετε. Και εκεί θα σας βρει το ξημέρωμα και όταν τελικά ενοχληθείτε από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, θα το διαλύσετε.

Ή από την άλλη, μπορεί να μαζευτείτε σε κανένα σπίτι φιλικό και πάλι με μπουκάλια στα χέρια να βρεθείτε πεσμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, στους καναπέδες ή και στα πατώματα! Κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο θα ακουστεί… μα τι άλλο; Το πρωινό σου ξυπνητήρι!

Είναι προφανές πως η επόμενη μέρα σου θα είναι δύσκολη και πως το πρόγραμμά σου βγήκε σίγουρα εκτός, όπως εκτός αισθάνεσαι κι εσύ, γιατί το hangover κάνει το κεφάλι σου να χτυπάει λες και δουλεύουνε πέντε τρυπάνια γύρω σου. Αλλά τι σημασία έχει μωρέ; Σημασία έχει ότι χθες δημιουργήθηκε ένα ακόμα βράδυ από εκείνα που θα συζητάτε για πολύ καιρό ακόμη! Γιατί όμορφα βράδια, (που καλώς ή κακώς συνοδεύονται από λίγο παραπάνω αλκοόλ) γίνονται ξεχωριστά μόνο όταν είναι απρόσμενα, όταν ξεκινάνε με ένα χαλαρό ποτάκι! Ας μην λυπηθούμε γι’ αυτό, ας είμαστε απλώς… «ευτυχείς και πότες, με κρασί, με καπνό και δυο νότες, να ταξιδεύουμε αργά σε κρεβάτια ζεστά κι ας ξυπνήσουμε αργά!»

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.