Αν όλα είναι κύκλοι στη ζωή μας, τότε σίγουρα κάποιοι κύκλοι κλείνουν. Έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν, ξέρουμε πολύ καλά ότι όσο κι αν θέλουμε να επιταχύνουμε ή να επιβραδύνουμε περιόδους της ζωής μας, ο χρόνος κυλάει με την ίδια ταχύτητα για κάθε καλή ή κακή στιγμή μας. Το θετικό σε αυτή τη σταθερή πορεία και εξέλιξη των γεγονότων είναι πως κάποτε περνάνε και οι δύσκολες περίοδοι και δε μένουν εκκρεμότητες, γιατί ο κάθε κύκλος κάποτε ολοκληρώνεται.

Όμως, τι γίνεται με τους κύκλους εκείνους που δε θέλουμε να συμπληρωθούν ποτέ; Μιλάω για εκείνους τους κύκλους που αντιλαμβανόμαστε το κλείσιμό τους μόνο όταν φτάσουν στο 99% της ολοκλήρωσής τους και τότε γαντζωνόμαστε από πάνω τους επιζητώντας να κρατήσουν λίγο ακόμα. Το δυσκολότερο κομμάτι είναι όταν οι κύκλοι κρατούν για χρόνια ολόκληρα από τη ζωή μας και μάλιστα ακόμα χειρότερα όταν πρόκειται για όμορφα και ξένοιαστα χρόνια, όπως τα φοιτητικά!

Όταν έρθει η στιγμή που η γραμματεία της σχολής σου σου ανακοινώσει ότι δεν υπάρχουν άλλες εκκρεμότητες, άλλωστε έχεις πτυχίο πλέον, τότε δεν έχεις λόγο να νοικιάζεις φοιτητικό σπίτι και φεύγεις γιατί δεν είσαι φοιτητής πια. Η σπιτονοικοκυρά σου σε ρωτάει: «και πότε θα φύγεις, είπαμε;» και εσύ θέλεις τόσο πολύ να της απαντήσεις: «από πού να φύγω, από το σπίτι μου;» αλλά τελικά, το σπίτι σου γεμίζει κούτες, κι άλλες κούτες…

Κάποτε θα γίνει κι αυτή η μετακόμιση, θέλεις δε θέλεις! Μέχρι τότε εσύ αποχαιρετάς τους πάντες, αποχαιρετάς τους κολλητούς, τους έρωτες, τα στέκια και την πόλη των φοιτητικών σου χρόνων μαζί με τον αέρα που αποπνέει. Πιθανόν, την επόμενη φορά που θα έρθεις σε αυτή την πόλη ο αέρας να μην είναι ίδιος, γιατί εσύ δε θα είσαι ίδιος πια.

Αποχαιρετισμοί παντού λοιπόν! Με τους δικούς σου ανθρώπους λες ότι δε θα χαθείτε, φυσικά. Όμως το ξέρεις καλά ότι μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Τα χιλιόμετρα δεν ευνόησαν ποτέ καμία διαπροσωπική σχέση να κρατήσει και οι υποχρεώσεις κάποιου, ο οποίος έχει πάψει να χρωστάει μόνο μαθήματα και διαχειρίζεται πολλές περισσότερες αρμοδιότητες μέσα στη μέρα του, τον κάνουν ανίκανο να φροντίζει για όσα έχει αφήσει πίσω, όπως έκανε παλιά.

Δυστυχώς, λίγο πριν φύγεις είναι και μια ακόμη σκέψη που σε βασανίζει: «Πότε κιόλας; Πώς πέρασαν όλα τόσο γρήγορα;». Είναι τόσα πολλά που δεν πρόλαβες να πεις ή να κάνεις, αλλά το θέμα είναι πως όποτε και να έκλεινε αυτός ο κύκλος εσύ το ίδιο θα σκεφτόσουν! Όλοι μας θέλουμε τα καλά να γίνονται σε slow motion, αλλά life is a bitch, μην ξεχνιόμαστε!

Και έρχεται η ώρα για το πακετάρισμα… Αφού έχεις μαζέψει ρούχα και γενικά έχεις στείλει σάκους και βαλίτσες με ολόκληρο το νοικοκυριό σου στο πατρικό, ή στο νέο σου σπίτι, πρέπει να μαζέψεις και τις κούτες. Σε κάποιες θα βάλεις διακοσμητικά και ενθύμια και κάπου ανάμεσα στο συμμάζεμα θα βρεις και δώρα παλιά και αναμνήσεις μισοξεχασμένες και τρέλες φοιτητικές και συναισθήματα βαθιά ριζωμένα! Στο πακετάρισμα αυτά τα συναισθήματα δε χωρούν στις κούτες, ξεχύνονται στο δωμάτιο και σχηματίζουν εικόνες, όμορφες και ζωντανές. Πιο ζωντανές και δυνατές από όσο φοβόσουν και ίσως γι’ αυτό να αξίζει να τις εντάξεις στο νέο κύκλο της ζωής σου και να μην τις αφήσεις να ξεθωριάσουν. Ακόμα κι αν σου μείνουν μόνο οι αναμνήσεις και οι παλιές φωτογραφίες!

Οφείλεις λοιπόν, να είσαι ευτυχισμένος που το έζησες ακόμα κι αν τελείωσε. Οφείλεις να αφήσεις τη ζωή να κυλήσει αν ποτάμι, συνειδητοποιώντας πως όλα τα καλά κρατάνε λίγο! Στην τελική: «δεν τους γυρνάς τους ποταμούς, τσιγάρο άναψε γι’ αυτούς που πίσω σου θα αφήσεις!»

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.