Σαν στο σπίτι σου λένε, πουθενά! Έτσι λένε! Όμως μπορεί και να μην ισχύει αν αναλογιστεί κανείς ότι όλοι μας, θέλω να πιστεύω, έχουμε και από ένα άλλο σπίτι που μας προσφέρει την ίδια λύτρωση της επιστροφής που παίρνουμε και στο δικό μας σπίτι. Αυτό λοιπόν είναι το σπίτι του κολλητού ή της κολλητής.

Όταν με κάποιον έχετε φτάσει στο λέβελ κολλητοί, τότε σίγουρα μπερδεύεσαι αν είσαι στο δικό του ή στο δικό σου σπίτι. Αυτό το σπίτι είναι σχεδόν δικό σου, πρώτα από όλα, γιατί η μάνα του κολλητού/κολλητής σου σε υπολογίζει στις μερίδες, και αυτό σίγουρα σε κάνει μέλος της φαμίλιας. Έχεις πάντα την ευχέρεια να επιλέξετε σαν σωστά φιλαράκια που είστε σε ποιο σπίτι θα φάτε μεσημεριανό ανάλογα με τα κέφια σας και ανάλογα με το μενού. Επίσης αυτό το σπίτι σου ανήκει γιατί ανοιγοκλείνεις το ψυγείο με την ίδια ευχέρεια και άνεση που το κάνεις στο δικό σου σπίτι! Είναι κάτι σαν το σπίτι της γιαγιάς πλέον, της οικογενείας και όταν πας σε κανακεύουν κιόλας!

Είναι όμορφο πράγμα να έχεις κολλητούς και ακόμη πιο δημιουργικό γίνεται όταν είστε και γειτονάκια. Διότι τότε είναι τόσο απλό στις δύο το χάραμα να λιγουρευτείς τα πατατάκια της κολλητής σου και αυτή να σου τα φέρει μαζί με τις υπόλοιπες λιχουδιές που ξέρετε και οι δύο σας πού κρύβονται, και ανοίγοντας τη ζακέτα της να αντιληφθείς ότι φυσικά δεν μπήκε καν στον κόπο να βάλει ρούχα αλλά ήρθε με τις πιτζάμες της! Άλλωστε το ίδιο κάνεις και εσύ!

Έχεις πολλά πλεονεκτήματα στων φίλων τα σπίτια, όπως το να φοράς τις άθλιες πιτζάμες που μπορεί να σου δώσει να βάλεις ή να έχεις πλέον τη δική σου οδοντόβουρτσα στο μπάνιο τους. Αν δηλαδή έχεις δική σου οδοντόβουρτσα, δική σου κούπα και δικές σου πιτζάμες παρατημένες για πάντα εκεί, τότε σίγουρα έχεις και γαμώ τους κολλητούς!

Βέβαια, όσα και αν μπορούν να μας έρθουν στο μυαλό για τα σπίτια των φίλων, από σπασμένα αυγά στο πάτωμα που δεν ξέραμε πώς να τα καθαρίσουμε μέχρι να λείπει η μισή κάβα από αλκοολούχα και επίσης να μη ξέρουμε πώς θα καθαρίσουμε, ο λόγος που αγαπάμε αυτά τα σπίτια είναι για την αίσθηση που μας προσφέρουν. Σε αυτά τα σπίτια κρύβεται η δεύτερη οικογένειά μας, μια δεύτερη μαμά που θα δει ένα επιπλέον ζευγάρι πόδια στο κρεβάτι και θα μας ρίξει την κουβέρτα που ο κολλητός δε θα σηκωνόταν ποτέ να πάρει!

Τα σπίτια των αληθινών φίλων μας είναι σπίτια μας γιατί στην ατμόσφαιρα πλανιέται η θαλπωρή που νιώθουμε όταν μπαίνουμε και στο δικό μας σπίτι, γιατί μπορούμε να κουλουριαστούμε στον καναπέ και σίγουρα έχουμε ήδη διαλέξει την αγαπημένη μας πλευρά στο σαλόνι, γιατί στην τελική έχουμε δει τα αδέρφια των κολλητών μας περισσότερες φορές με βρακί από όσες τους έχουν δει οι γείτονες! Το φαγητό σε αυτά τα σπίτια είναι το ίδιο μαμαδίστικο, όπως και η αίσθηση του να βγάζεις τα παπούτσια σου έξω από την πόρτα όταν γυρνάς ξημερώματα για μη χρειαστεί να απολογηθείτε στους γονείς σας για την ώρα που γυρίσατε!

Και βασικότερο όλων, των φίλων τα σπίτια είναι αυτά που ξέρουν να αγκαλιάζουν. Εκεί θα πας για το γνώριμο ώμο όταν είσαι στις μαύρες σου. Είναι το γνωστό σου καταφύγιο όταν θα έχεις ζόρια και δε θα σε χωράει ο τόπος. Θα ξενυχτήσετε παρέα με το κολλητάρι σου και οι τοίχοι θα ακούσουν τα πιο βαθιά σας μυστικά, θα μείνουν τα δάκρυά σου στο μαξιλάρι του και θα πιείτε μια κάβα στο εφηβικό αυτό δωμάτιο προσπαθώντας να λύσετε ό,τι σας καίει. Τα σπίτια των φίλων ξέρουν να σε προστατεύουν τις ζόρικες νύχτες σου.

Και στην τελική για αυτό υπάρχουν οι κολλητοί για να μπορείς να νιώθεις στο σπίτι τους ο εαυτός σου, ο γυμνός, ο ορίτζιναλ, χωρίς φτιασίδια! Να μπορείς να μείνεις σπίτι τους και αυτοί εκεί κοντά σου, να μοιραστούν ως το πρωί τα βάσανά σου, γιατί πού αλλού μπορείς να εμπιστευτείς τη μοναξιά σου;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.