Αδιέξοδα. Όλοι κάποτε αισθανόμαστε να φτάνουμε σε αδιέξοδο, όμως ο καθένας μας τα αντιμετωπίζει διαφορετικά. Άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους, κατεβάζουν τα στόρια σε σπίτι και μυαλό και το ρίχνουν στην ταβανοθεραπεία. Άλλοι πάλι, προτιμούν να περιτριγυρίζονται από φίλους και παρέες, ψάχνουν συντροφιά να καλύψει τα άγχη και τα προβλήματα τους και κουβέντες να φυσήξουν μακριά όσα τους ανησυχούν, σαν να ήταν ο καπνός του τελευταίου τους τσιγάρου για εκείνο το βράδυ.

Και είμαστε και εμείς που τα προβλήματά μας τα περπατάμε, τα βολτάρουμε! Τα κουβαλάμε στην παραλία να τα φυσήξει μακριά ο Βαρδάρης ή τα περιφέρουμε στα στενά της πόλης μέχρι να σκορπίσουν στις εισόδους των πολυκατοικιών και να θαφτούν στην άσφαλτο! Ε λοιπόν, εμείς βρήκαμε τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης!

Όταν κάτι μας βασανίζει, όταν πρόκειται για μια σημαντική απόφαση σε ένα δίλημμα, όταν κάτι δεν πάει καλά στη δουλειά ή στην προσωπική μας ζωή και, κυρίως, όταν τα συναισθήματά μας γίνονται κουλουβάχατα, τότε ένα είναι το γιατρικό μας: το περπάτημα – άλλωστε είναι ευεργετικό για σώμα και πνεύμα! Άρα είναι το καλύτερο όταν έχεις ζόρια.

Στα μεγάλα μας τα ζόρια λοιπόν, φοράμε τα παπούτσια μας τα άνετα, κλείνουμε πίσω μας την πόρτα και όπου μας βγάλει ο δρόμος…

Αν είσαι Θεσσαλονίκη το πιθανότερο είναι να σε βγάλει νέα παραλία Θεσσαλονίκης, αλλά και πάλι ο καθένας μας σε αυτές τις βόλτες ακολουθεί μια δική του μοναδική διαδρομή. Κάποιοι προτιμούν τα στενάκια, ψάχνουν να περπατήσουν σε δρόμους που δεν είχαν περπατήσει πριν, θέλουν να ανακαλύψουν όλα τα στενά της πόλης και τα θέλουν και άδεια, να είναι σιωπηλά για να αντέχουν το δικό τους βάρος, αυτά τα βαριά και νωχελικά βήματα που τους έφεραν μέχρι εκείνο το στενάκι. Είναι όμορφο να φυσάει και ένα σιγανό αεράκι, να μπλέκει τα μαλλιά σου ή να σου χαϊδεύει τα μάγουλα μέχρι να διαλύσει τα σύννεφα των σκέψεων πάνω από το κεφάλι σου και να σε κάνει να πάρεις τις όποιες σημαντικές αποφάσεις.

Είναι λύτρωση λοιπόν, το περπάτημα είναι η δική μας ψυχοθεραπεία. Κάποιες φορές σε τέτοιες ψυχοθεραπείες έχεις ανάγκη από ένα κολλητό να σε ακούει που και που να μιλάς, αν και γενικά μάλλον οι σιωπές επικρατούν σε τέτοιους περιπάτους - τις περισσότερες όμως φορές τις περίεργες αυτές βόλτες θέλεις να τις ζήσεις μόνος σου. Είναι ένα ιδιαίτερο ραντεβού με τον εαυτό σου. Μόνο εσύ και αυτός! Αυτόν έχεις να παρηγορήσεις, αυτόν όμως και να αντιμετωπίσεις! Είναι μια βόλτα που ακούγονται μόνο οι θόρυβοι της πόλης ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε όσο ανηφορίζουμε και κατηφορίζουμε δρόμους, πλατείες, στενά και παρκάκια. Στην πραγματικότητα, ακούγονται πολλά παραπάνω από έναν απλό θόρυβο, ακούγονται τσούρμο από διαλόγους στο κεφάλι μας. Βήμα με βήμα ακούγεται κάθε σκέψη μας να στροβιλίζεται και να μας παρασέρνει σε ένα ακόμη πιο τρελό χορό σκέψεων με αποτέλεσμα τα βήματα μας να ξεμακραίνουν ακόμη περισσότερο…

Και χανόμαστε στην πόλη, μέχρι που ξάφνου διαπιστώνουμε πόσο μακριά μας πήγαν τα βήματά μας. Συνήθως η στιγμή που καταλαβαίνουμε πόσο μακριά πήγαμε είναι η στιγμή που έχουν ξεκαθαρίσει και οι σκέψεις μας, και έτσι απλά και όμορφα, οι αποφάσεις μας πάρθηκαν και τα διλήμματα ξεκαθάρισαν. Και όλα αυτά μόνο με ένα αυθόρμητο περπάτημα. Για αυτό όταν αισθανθείς την ανάγκη «να πάρεις ένα δρόμο και να φύγεις», καν’ το! Άλλωστε, όλα είναι δρόμος…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.