Όλα είναι διαφορετικά. Σαν να έχουν άλλη αίσθηση τα πάντα. Αισθάνεσαι περίεργα. Σαν όλα να έχουν μουδιάσει μέσα σου. Ένα κενό δημιουργήθηκε και ξέρεις ότι δε θα φύγει. Η απώλεια είναι μια μεγάλη σκύλα. Όταν τη βιώνεις στην οικογένειά σου ή στο πολύ κοντινό σου περιβάλλον όμως για πρώτη φορά, αλλάζει όλη η κοσμοθεωρία σου. Μετά από αυτό το μούδιασμα αρχίζεις και σκέφτεσαι τα πάντα.
Καταλαβαίνεις πως αυτό ήταν. Δε θα έχει συνέχεια αυτός ο άνθρωπος στη ζωή σου.

Οι φωτογραφίες είναι το πιο κοντινό που έχεις για να παρατηρείς την όψη του. Το πρόσωπό του. Το χαμόγελό του. Τα μάτια του. Tα ζητάς και θα τα ζητάς σε πολλές στιγμές στη ζωή σου. Σε κάθε νέα αρχή, σε κάθε κομβική στιγμή, σε κάθε συνταρακτικό τέλος. Εύχεσαι να ήταν εκεί. Θα τον αναζητάς και με το που συμβαίνει κάτι, θα είσαι έτοιμος να τρέξεις να του πεις τα νέα. Η απώλεια είναι μεγάλη σκύλα. Δεν έχει φύλο, δεν έχει ηλικία. Είτε είσαι γυναίκα είτε άντρας πονάει το ίδιο. Σε ταλαιπωρεί με σκέψεις. Τι  έκανες και τι δεν έκανες. Όλα όσα είπες αλλά και αυτά που δεν είπες. Οι στιγμές που πέρασες με αυτόν τον άνθρωπο που είναι μοναδικές. Όλες είναι στο μυαλό σου. Οι καλές αναμνήσεις πονάνε πιο πολύ. Κάποιες φορές προσπαθείς να θυμηθείς και δεν μπορείς. Λες και το μυαλό σου δε σου δίνει πρόσβαση στις αναμνήσεις σου. Σαν να σε προστατεύει από τον ίδιο σου τον εαυτό.  Όταν κάποιος είναι κοντά σου δεν καταλαβαίνεις τη σημασία της παρουσίας του. Όταν φεύγει όμως, καταλαβαίνεις στην απουσία του το πόσο σημαντικός ήταν.


Τα συναισθήματα που νιώθεις τον πρώτο καιρό είναι τόσο περίεργα. Σε διακατέχει ένα συνεχές μούδιασμα. Είναι περίεργο. Λες και σε μεταφέρει σε μια άλλη, πιο κενή πραγματικότητα. Με τον καιρό, μειώνεται. Δεν αλλάζει κάτι, ούτε το συνηθίζεις. Απλά η ζωή προχωράει και εσύ δεν μπορείς να είσαι απλός παρατηρητής της. Δε σε αφήνει. Σίγουρα έχεις ακούσει πολλές φορές πως «ο χρόνος τα γιατρεύει όλα». Δε θέλω να σε κακοκαρδίσω αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είναι ότι θα νιώθεις για πάντα έτσι, απλά δεν έχει να κάνει με τον χρόνο. Η «βοήθεια», αν μπορείς να την πεις έτσι, έρχεται από τον ίδιο σου τον εαυτό. Υπάρχουν αμυντικοί μηχανισμοί στο ανθρώπινο σώμα που τον βοηθούν να ξεπερνάει τα πάντα. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος ίσως πόνος που νιώθει ένας άνθρωπος είναι να χάσει έναν δικό του άνθρωπο από τη ζωή.

Ως άνθρωποι έχουμε συναισθήματα και πρέπει να τα εκφράζουμε. Όταν εκφράζεις τι νιώθεις ενεργοποιείται ο μηχανισμός άμυνάς σου.  Ό,τι νιώθεις βγαλ' το από μέσα σου. Τα δάκρυα σε αυτές τις καταστάσεις είναι φίλοι. Βοηθούν να βγάλεις από μέσα σου τον πόνο. Ερχόμενος από τα βάθη της καρδιάς σου καταλήγει να εκφράζεται από τα μάτια σου και να κυλάει έξω από το σώμα σου. Ακόμα και μια σταγόνα είναι αρκετή, άσ’ τη να κυλήσει και να πάρει μαζί της τα πάντα μακριά. Μετά, με τον καιρό το σταματάς κι αυτό. Συνειδητοποιείς ότι δε θα ήθελε να είσαι έτσι. Αυτό που θα ήθελε θα ήταν να συνεχίσεις. Μη χάνεσαι στον πόνο. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, είναι αλήθεια.


Πρέπει να ταραχτεί πολύ αυτή η αλαζονική ψυχοσύνθεση του ανθρώπινου νου με μια απώλεια για να μπορέσει να καταλάβει το νόημα της διαδεδομένης ατάκας «η ζωή είναι μικρή». Μην τα κρατάς για ‘σένα. Δείξε ό,τι νιώθεις. Είναι ωραίο να δείχνεις στα άτομα που αγαπάς το ενδιαφέρον σου. Δεν έχουν δουλειά οι εγωισμοί και τα «δεν έχω χρόνο να σου δώσω ένα φιλί πριν την δουλειά» ή τα «σου κρατάω μούτρα το βράδυ και δε σου λέω καληνύχτα». Την αγάπη που σου λείπει από το άτομο που «έφυγε» τη δίνεις σε αυτούς που είναι εδώ. Να σου πω και την αλήθεια την χρειάζονται, όπως και εσύ. Να τους αγκαλιάζετε σφιχτά να δένονται οι ψυχές σας. Να λέτε όλα όσα νιώθετε και όλα όσα σκέφτεστε. Μην αφήνεις τις μέρες σου να περνάνε έτσι και να μετανιώνεις για όσα δεν έκανες. Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να καταπιέζεις τα συναισθήματα και τα θέλω σου.

Μην αφήνεις τίποτα για αύριο.
Κάν’ τα όλα σήμερα. Σήμερα είναι ο σωστός χρόνος για όλα.
Να ζεις τη ζωή σου όσο πιο γεμάτη και όσο πιο όμορφα γίνεται για εσένα. Γιατί αυτό θα ευχόταν και αυτός ο άνθρωπος που λείπει. Να είσαι καλά. Να θυμάσαι τις καλές στιγμές που ζήσατε.
Μπορεί να έφυγε τόσο απότομα και αναπάντεχα αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Μαζί σου. Ζήσατε πολλές, όμορφες στιγμές. Αυτό είναι ανεκτίμητο και με τον καιρό θα είσαι ευτυχισμένος που είχες την τύχη να γνωρίσεις αυτό το τόσο ξεχωριστό, μοναδικό, γεμάτο αγάπη άτομο.

Αν ήξερα ότι θα έφευγες θα σε αγκάλιαζα πιο σφιχτά σε εκείνη τη φωτογραφία. Πριν φύγω θα σου έλεγα ότι θα μου λείψεις. Θα σου χάριζα το πιo γλυκό μου χαμόγελο για να το πάρεις μαζί σου. Στο μυαλό σου. Θα σε αγκάλιαζα σφιχτά να σε κρατήσω κοντά μου.
Είμαι πολύ τυχερή όμως που μπορέσαμε και ζήσαμε αρκετές στιγμές μαζί. Που σε έζησα. Που σε γνώρισα. Που σε αγάπησα και με αγάπησες.
Είμαστε πολύ τυχεροί όλοι μας που έχουμε στη ζωή μας τέτοια άτομα, που, αν και η απώλειά τους πονάει πάρα πολύ, τουλάχιστον τους είχαμε κοντά μας. Τίμα τους με το να ζεις τη ζωή σου σωστά, όπως τη θέλεις εσύ.
Δε σας ξεχνάμε ποτέ. Σας έχουμε πάντα στην καρδιά μας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.