Έβλεπα τις προάλλες το «Ιntern» με τον Robert De Niro, ένα φιλμ με θέμα την πρόσληψη ηλικιωμένων ατόμων σε θέσεις βοηθών. Και περιέγραφε με τόσο αξιοζήλευτο τρόπο η ταινία τη θέληση ενός ηλικιωμένου για δουλειά, που έφτανες στο σημείο να ζηλέψεις τον πρωταγωνιστή. Έναν άνθρωπος που είχε δουλέψει και είχε πια συνταξιοδοτηθεί αλλά ήθελε να επιστρέψει στην εργασία του. Γιατί; Επειδή λάτρευε το αίσθημα του να είναι κάπου χρήσιμος.

Ευχήθηκα εκείνη την στιγμή τα πράγματα να ήταν όντως έτσι. Γιατί έτσι πρέπει να είναι. Να εργάζεσαι και να είσαι χαρούμενος, γιατί αμείβεσαι και ανταμείβεσαι και ξέρεις πως τίποτα δεν πάει χαμένο.

Ήμουν στα πρόθυρα της ενηλικίωσης, εκεί κοντά στο τέλος του λυκείου, όταν άρχισα δειλά δειλά να σκέφτομαι τι δουλειά θέλω να κάνω. Πως θα είναι η ζωή μου ως ενήλικη εργαζόμενη. Φανταζόμουν πως θα σπουδάσω κάτι που μου αρέσει και θα δουλεύω πάνω σε αυτό. Θα του αφιερωθώ. 

Θα κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, θα ξυπνάω κάθε πρωί και θα ανυπομονώ να πάω στην δουλειά μου, η οποία θα με εκφράζει και θα με ευχαριστεί. Θα δουλεύω  και θα αμείβομαι για τη δουλειά μου. Θα είμαι ευχαριστημένη γιατί οι κόποι μου αποδίδουν. Θα εκφράζω τη δημιουργικότητα μου και θα ζω μέσα από την εργασία μου. Θα με ρωτάνε τι ακριβώς κάνω κι εγώ θα μιλάω με τέτοιο πάθος που θα το ευχαριστιούνται και οι άλλοι. Θα ζω δηλαδή για να δουλεύω.

Έτσι βλέπεις τη ζωή στα 16. Τα σκέφτεσαι όλα με τόση χαρά και σχεδιάζεις τη ζωή σου με αισιοδοξία. Μέχρι που ενηλικιώνεσαι και βλέπεις πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Τουλάχιστον όχι πια.

Θυμάμαι οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας δούλεψαν πολύ για να αποκτήσουν όλα όσα έχουν, όπως και ο Robert De Niro στην ταινία. Έφτυσαν αίμα, που λέμε. Με σκληρή και μπόλικη δουλειά μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Ανταμείφθηκαν όμως ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν πριν τα μνημόνια και το κουτσούρεμα των συντάξεων.

Αν δεν κάνεις κάτι που σε ευχαριστεί, που σε γεμίζει, που σου δίνει χαρά, δε θα μπορέσεις να το κάνεις καλά αλλά κυρίως δε θα είσαι και ευτυχισμένος.
Καλώς ή κακώς έτσι είναι τα πράγματα κι όλοι εύχονται να δούλευαν πάνω σ’ ένα αντικείμενο που πραγματικά το γουστάρουν. Γιατί όταν γουστάρεις, προσπαθείς διπλά και τριπλά κι έτσι την κάνεις καλά τη δουλειά σου, γεγονός που σου δίνει κι εσένα ηθική ευχαρίστηση. Σε ανεβάζει ως άτομο.

Έτσι μου ‘μαθαν εμένα κι έτσι πορεύτηκα μεγαλώνοντας.
Μ’ αυτήν την προοπτική βγήκα στην αγορά εργασίας. Έτσι βγήκαν και πολλοί από εμάς στην αγορά εργασίας. Με όνειρα να βρούμε αυτό που ψάχνουμε και να το κάνουμε όσο καλύτερα γίνεται.
Φτάνει όμως αυτό; Αρκούν τα όνειρα και η θετική σκέψη για να μπορέσεις να φτιάξεις τη ζωή σου όπως τη θες;

Σε μια Ελλάδα κατεστραμμένη οικονομικά, είναι άδικο για τόσες γενιές να χάνονται στην εκμετάλλευση εργασίας και των απλήρωτων υπερωριών. Είναι θλιβερό που πλέον σε ρωτάνε αν πληρώνεσαι στη δουλειά σου και όχι αν κάνεις αυτό που σου αρέσει. Αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο κι όχι να το ρωτάμε κι όταν λάβουμε θετική απάντηση να λέμε κι ένα «αφού πληρώνεσαι, μη μιλάς καθόλου».


Έτσι είναι όμως τα πράγματα και πλέον όχι μόνο δε ζεις για να δουλεύεις, αλλά δουλεύεις για να επιβιώσεις. Κι αυτό το τελευταίο, με κόπο.
Ακόμα και αυτοί που δουλεύουν πάνω σ’ αυτό που αγαπούν, αμείβονται ελάχιστα και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως να μην αμείβονται κιόλας. Υπάρχει και άλλος τόσος κόσμος που αισθάνεται σκλάβος κι εγκλωβισμένος σε μια δουλειά για ψίχουλα.

Το ξέρω πως είναι δύσκολη η κατάσταση όλοι μας το ζούμε σε καθημερινή βάση.
Δεν πρέπει όμως αυτό να μας ορίζει ως ανθρώπους και να το μεταφέρουμε και στις επόμενες γενιές. Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας τη σημασία του να κάνεις αυτό που σου αρέσει και αυτό που αγαπάς. Αν κάνεις κάτι που σε φθείρει ψυχολογικά, σταμάτα το. Πριν με πεις παλαβή και ονειροπόλα να σου πω κάτι που ίσως ήδη γνωρίζεις, αλλά αξίζει να το επισημάνω.

Όταν κάτι σε φθείρει ψυχικά, θέλοντας και μη κάποια στιγμή αυτή η φθορά θα εκφραστεί και σωματικά και δεν το θέλουμε αυτό. Ακούμε συνεχώς για προβλήματα υγείας και αυτοκτονίες και εγκεφαλικά από υπερωρίες και από πίεση λόγω δουλειάς. Σαν την υγεία δεν έχει. Κανένας δε θα σε ανταμείψει αν δεν ανταμείψεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου και δε δεις το καλό σου. Δε σου αρέσει αυτό που κάνεις και σου κάνει κακό; Παραιτήσου.
Τί έχεις να χάσεις; Προφανώς για να νιώθεις έτσι δεν είναι και η ευκαιρία της ζωής σου.

Πρέπει να ψάχνουμε το καλύτερο για τον καθένα μας και να πιστεύουμε ότι θα το βρούμε. Η ζωή σου δίνει ευκαιρίες. Τρεις ευκαιρίες συγκεκριμένα, έτσι λένε.
Κανείς δεν αξίζει να είναι εγκλωβισμένος στην ίδια του την ζωή.
Το να κυνηγάμε τα όνειρα μας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά δικαίωμα. Αν δε βρεις αυτό που θες, ίσως να βρεις κάτι συναφές. Και πρέπει να μάθουν οι επόμενες γενιές ότι αξίζει να προσπαθείς γι’ αυτό που θες παρά τις τόσες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Για μια καλύτερη ζωή και όχι απλή επιβίωση.
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.