Όλοι τον ξέρουμε, πολλοί απο εμάς τοv έχουμε ζήσει με συγγενικά ή ακόμα και φιλικά πρόσωπα.
Είναι αυτό το κακό πράγμα που τρώει τους ανθρώπους απο μέσα προς τα έξω. Αυτή η κακή ασθένεια που στο άκουσμά της παγώνει το αίμα και καλό είναι μόνο όταν βγαίνει σε ζώδιο. Καρκίνος. Μία λέξη, μα τόσα πολλά συναισθήματα.

Πόνος, θυμός, απογοήτευση, φόβος, θλίψη, δάκρυα... Μέσα σε όλα αυτά ένα μεγάλο «γιατί». Ένα τεράστιο «γιατί» να κατατρώει τις ψυχές των ανθρώπων που είναι κοντά στο άτομα που έχει μπλέξει με αυτό το κακό το πράγμα. Ένα «γιατί» που τρώει κι εμένα.

Πριν κάποιους μήνες μπήκε στο χειρουργείο με ταχύτητα απίστευτη για να το προλάβει. Και το πρόλαβε, έτσι είπαν. Και είπαν πως θα γίνει καλα. Έκανε όνειρα και σχέδια. Πάλευε με αυτόν μήνες τώρα και έχει χάσει πολλά κιλά αλλά το πνεύμα της δεν το έχει χάσει. Το πνεύμα της είναι μαγικό. «Μπαίνω στα ρούχα που ήθελα θα τα ξαναβάλω όταν όλα τελειώσουν», έτσι έλεγε. Και κάθε φορά πήγαινε για θεραπεία με αυτά τα συγκεκριμένα ρούχα που μόλις τελείωναν όλα θα τα ξεφορτωνόταν μια για πάντα. Για να μην τον θυμίζουν. Για να μην τα βλέπει.Γιατί όλα θα ήταν παρελθόν όπως και τα ρούχα αυτά για την ντουλάπα της.

Τελείωσε το πρώτο μέρος, το πρώτο μεγάλο μέρος της θεραπείας το οποίο ήταν τόσο κουραστικό που ούτε μπορώ να το φανταστώ πραγματικά. Τι κουράγιο έκανε, τι δύναμη ψυχής είχε. Κάθε φορά που έβγαινε πολεμούσε τις παρενέργεις. Δεν μπορούσε να φάει καλά, ήταν πολύ κουρασμένη. Αλλά αυτό δεν τη σταμάτησε απο το να κάνει όνειρα. Το μεγαλύτερο απο αυτά να τελειώσει με τη θεραπεία και να ξεκινήσει την ζωή της απο την αρχή. Τελείωσε μετά απο 12 επίπονες χημειοθεραπείες και όλοι ανυπομονούσαν για την εξέταση και τα καλά, επιτέλους, αποτελέσματα. 

Εν τω μεταξύ ο δικός της αγώνας τυχαία συνέπεσε με την δική μου απόφαση να πάρω ένα ακόμα πτυχίο που πάντα ήθελα και πάντα ανέβαλα, αλλά αυτή ήταν εκεί για εμένα να μου λέει πως θα τα καταφέρω και να μην το βάζω κάτω γιατί και σε αυτήν κάποτε είχε πει μια καθηγήτρια οτι δε θα καταφέρει ποτέ να πάρει το πτυχίο. Αυτή όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά έγινε και η ίδια καθηγήτρια. Αυστηρή πολύ αλλά με έναν μοναδικά δικό της τρόπο ήταν κοντά στους μαθητές και κάποιους τους ενέπνεε κιόλας. Όπως ενέπνευσε κι εμένα.


Κάνει την εξέταση και τα αποτελέσματα είπαν οτι είναι καλά, είχε μια μετάσταση βέβαια αλλά στους λεμφαδένες και ήταν πολύ εύκολο να γίνει καλά, είπαν με 6 ακόμα light χημειοθεραπείες. Όλοι χαρούμενοι για αυτήν, με πίστη οτι όλα θα πάνε καλά δίναμε κουράγιο.
Δεκαεφτά μέρες μετά μπαίνει στο νοσοκομείο με αφόρητους πόνους και πιο ταλαιπωρημένη απο ποτέ. Πόση υπομονή έκανε, μόνο αυτή το ξέρει. 
 

Μετά απο τρείς μέρες η ενημέρωση ήταν οτι έχει μια βδομάδα με έναν μήνα ζωής, λόγω μεταστάσεων και πως το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να την ανακουφίσουν απο τους πόνους. Κι εγώ είμαι εδώ και γράφω αυτά που δεν μπορώ να πώ γιατί δεν ξέρει την αλήθεια, χωρίς να ξέρω τι θα γίνει αύριο. Ελπίζω να ρίξει σε όλα και όλους μια μούτζα και να γίνει καλά. Τελείως καλά και να τους διαψεύσει, γιατί αυτό κάνει πάντα.


Να ζήσει και να κάνει όλα όσα θέλει.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε κάθε μέρα για να περνάει όσο καλύτερα γίνεται μέσα σε εκείνο το δωμάτιο του νοσοκομείου. Δεν μπορώ να φανταστώ τι περνούσε και πως μπορεί να ένιωθε πραγματικα.
Τα πράγματα όμως δεν πάνε πάντα όπως ελπίζουμε.
Ένας παλιός της φίλος είπε πως για να σε καλεί κοντά του ο Θεός κάτι παραπάνω ξέρει.
«Όλα γίνονται για κάποιο λόγο», λένε...
Πολλά τέτοια ακούς σε τέτοιες καταστάσεις αλλά τι ισχύει και τι όχι δεν το ξέρεις...
Δε σε νοιάζει κιόλας για να πω την αλήθεια.
Τι να πώ;
Ελπίζω να έγινε το καλύτερο για εσένα. Πάντα θα σ’ αγαπάω, πάντα θα σ’ αγαπάμε.
Για εσένα υπέροχή μου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.