Εκλογές, εκλογές και πάλι εκλογές.
Δεν πέρασε πολύς καιρός απο τις προηγούμενες και τσουπ ξανά ήρθαν. Και ξανάφυγαν

Δε θέλω να εκφράσω πολιτική άποψη επί του θέματος, δε χρειάζεται να πει κάποιος πόσο χάλια είναι τα πράγματα στην πολιτική σκηνή. Εγώ Power Rangers θα ψηφίσω στις επόμενες που θα έρθουν σίγουρα σε κανά εξάμηνο πάλι κι όποιος θέλει ακολουθεί.
Θέλω απλά να εκφράσω μια βαθιά ανησυχία για το ανθρώπινο είδος σχετικά με των φανατισμό των θεμάτων αυτών.

Η ιστορία έχει αποδείξει πως ο φανατισμός δεν βγήκε ποτέ σε καλό σε κανέναν λαό, όποιο κι αν ήταν το αντικείμενο της διαμάχης. Κι όμως, ενώ όλοι το γνωρίζουμε αυτό, κάποιοι επιμένουν να φανατίζονται και να κοιμούνται και να ξυπνάνε με μια απέχθεια για τον «αντίπαλο», ακόμα κι αν αυτός δεν είναι απλά ένας άγνωστος, αλλά συγγενής ή φίλος. Όταν φανατίζεται κάποιος, όλα τα άλλα απλά χάνονται.
Η θεματολογία του φανατισμού είναι μεγάλη και δεν έχει τόσο σημασία το θέμα. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ακόμα και για κουλουράκια να φανατιστείς κάτι κακό θα βγεί στο τέλος.

Μπορώ να καταλάβω τις ανησυχίες των εκλογών, μπορώ να καταλάβω τον εκνευρισμό απέναντι σε πολιτικά πρόσωπα. Ακόμα και στα αθλητικά μπορώ να το καταλάβω, μέχρι ένα σημείο όμως.
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί να... σκοτώνονται συγγενείς, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι στο όνομα κάποιου κόμματος ή και κάποιας ομάδας.

Πόσο τρελό είναι αυτό.
 

Κάθεται κόσμος και ντουνιάς και σκοτώνεται με τον υπόλοιπο κόσμο γιατί δεν ψηφίζει ο ένας αυτό που υποστηρίζει ο άλλος και καταλήγουν να μαλώνουν ή ακόμα και να έρχονται στα χέρια στο όνομα κάποιου κόμματος ή κάποιας ομάδας που στην τελική δεν τους προσφέρει και τίποτα.
Δεν θα καεί κανένας πολιτικός για να σε σώσει. Ούτε καμιά ομάδα θα σε πληρώσει ή θα σου δώσει κάτι για το χέρι ή το πόδι  που έσπασες υποστηρίζοντας την.
Πόσοι καθημερινά πληγώνονται στο όνομα μιας «αξίας», που δεν τους προσφέρει αλλά ούτε και μελοντικά θα τους προσφέρει κάτι.

Και δεν είναι μόνο οτι δεν σου προσφέρει κάτι, αλλά το μόνο που γίνεται αποδεδειγμένα είναι να καταλήγει κάποιος στο νοσοκομείο ή ακόμα και να  χάνονται ανθρώπινες ζωές.
Δε γίνεται να μην το έχει προσέξει κανένας αυτό. Πόσοι χτυπήθηκαν στα γήπεδα, πόσοι πληγώθηκαν σε κομματικές «μάχες» στους δρόμους, πόσοι έχασαν την ζωή τους άδικα και χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα τους για να κερδίσουν κάτι αυτοί που δεν δίνουν σημασία για το τι κάνεις;


Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος τόσο τυφλωμένος που να πιστεύει πως αν θα έβγαινε κάτι και μπορούσες να μιλήσεις με αυτούς που χάθηκαν θα σου έλεγε κάποιος απ’ αυτούς οτι όλο αυτό άξιζε τον κόπο.

Οι περισσότερες ομάδες, όπως και τα κόμματα, on camera είναι αντίπαλοι αλλά off camera μπορεί να είναι κολλητάρια και να γελάνε με το πως κάνουν τους άλλους να μαλώνουν για πάρτη τους.


Πέρα, όμως, και απ’ αυτό, γιατί να επιλέγεις να γυρίζει η ζωή σου και η καθημερινότητά σου γύρω απο άτομα που δεν θα έκαναν το ίδιο για εσένα και να μαλώνεις και με τους γύρω σου γι’ αυτά;
Να είναι βασικό κριτήριο για το αν θα συμπαθήσεις κάποιον οι πολιτικές του πεποιθήσεις ή το τι ομάδα είναι. Για ποιο λόγο ακριβώς;
Δηλαδή αν ο έρωτας σου υποστηρίζει τον  «αντίπαλο» θα τον αφήσεις να φύγεις;
Ή αν τα παιδιά σου δεν ακολουθήσουν τα δικά σου πιστεύω; Θα τα αποκληρώσεις; Είναι τουλάχιστον χαζό.

Όλοι οι προαναφερόμενοι τομείς είναι σάπιοι μέχρι το μεδούλι. Όλος ο κόσμος το ξέρει. Έχει, εξάλλου, καταντήσει αηδία το όλο θέμα με τις κούφιες υποσχέσεις και τα ψεύτικα λόγια. Και  γκόμενους να τους είχαμε, τόσο ψέμα δεν θα τρώγαμε.
Και παρόλο που το γνωρίζεις, εκεί, επιμένεις. Και συνεχίζεις να βάζεις σε κίνδυνο την υπόληψή σου, το χαρακτήρα σου, την εικόνα σου, να φανατίζεσαι και να εθελοτυφλείς για το προφανές.

Χρησιμοποιείστε άλλα κριτήρια για να μαλώσετε και να αντιπαθήσετε τον κόσμο.
Ας σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας για πράγματα τα οποία μας κάνουν κακό και ας αφήσουμε τον φανατισμό κατά μέρος, γιατί ποτέ δεν βγήκε τίποτα καλό απ’ αυτόν και ούτε θα βγει και ποτέ.
Πόσο κακό θα τον αφήσουμε ακόμα να μας κάνει και για πόσο θα κλείνουμε τα μάτια για να μην βλέπουμε τι πραγματικά γίνεται στον κόσμο; Άσε που θα φτάσει η ώρα που θα συνειδητοποιήσεις κι εσύ κι εγώ κι όλοι μας πόσο χρόνο χάσαμε, προσπαθώντας για κάτι που δεν αξίζει ούτε τις λέξεις που γράφω τώρα εδώ.

Να έχεις πολιτική άποψη ναι, να υποστηρίζεις μια ομάδα ή όσες θες ναι, αλλά να βρίζεις όπου σταθείς και όπου βρεθείς τους απέναντι, ε όχι! Χαλάει την αισθητική σου, ρε παιδί μου, ειδικά αν είσαι και γυναίκα γιατί όσο κι αν άλλαξαν τα πράγματα και οι ρόλοι, είναι άσχημο, μη σου πω και ντεκαυλέ να βλέπεις ένα θηλυκό να βρίζει ως άλλος νταλικέρης. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.