Απόψε λέω μην κοιμηθούμε, να πάμε για λιγάκι στα παλιά...
Συγκεκριμένα στα σχολικά χρόνια. Τότε που ήμασταν συμμαθητές και φίλοι και εχθροί κι όλα μαζί.
Κι όλες αυτές οι ιδιότητες κάθε μέρα αλλάζανε πρόσωπα. Οι φίλοι  γίνονταν «εχθροί» και οι εχθροί φίλοι και μετά «αδέρφια». Τότε που παίζαμε όλοι μαζί στην αυλή αλλά και τότε που μεγαλώσαμε αρκετά για να κάνουμε κοπάνες και για να απολαμβάνουμε το πρώτο τσιγαράκι στα κρυφά.

Μικροί όταν ήμασταν πηγαίναμε στο σχολείο και σκεφτόμασταν ότι θα παίξουμε με τους φίλους μας. Γράφαμε και κανά λεύκωμα αργότερα στο δημοτικό και μοιραζόμασταν εκεί τα μυστικά μας, πίσω απο ένα ψευδώνυμο το οποίο στο τέλος του λευκώματος αποκάλυπτε τα μυστικά του. Τόσο κρατούσαν τα προσωπεία μας τότε, όσες ήταν οι σελίδες ενός λευκώματος.

Τώρα μάθαμε να ζούμε με ανθρώπους που δεν ξέρουμε τι κρύβουν πίσω απο αυτό το προσωπείο που φορούν κι έχει για ξεκάρφωμα μια ιδιότητα. Φίλος, συγγενής, συνάδελφος και που και που ακόμα και σύντροφος. Πόσα πράγματα άλλαξαν απο τότε!

Οι ωραίοι και οι ωραίες του σχολείου δεν είναι πια τόσο ωραίοι ή απλά έχασαν την λάμψη τους. Το φρικιό που όλοι κορόιδευαν πήγε στο εξωτερικό και είναι πλέον επιχειρηματίας και ζηλευτός εργένης. Ο ασχημούλης που σου την έπεφτε τότε, τώρα άλλαξε και πολύ θα ήθελες να αλλάξουν οι ρόλοι.

Πόση διαφορά έχει ο τρόπος που σκεφτόσουν τότε με το πως σκέφτεσαι τώρα!
Πόσοι απο τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες σου που ήταν κατά του γάμου παντρεύτηκαν και έχουν ήδη παιδί. Πόσο χαζά ήταν τα καψόνια από τους κακούς του σχολείου τώρα που τα ξανασκέφτεσαι. Πόσες ωραίες στιγμές, όμως, είχες!

Κάποιοι φίλοι έμειναν στη ζωή μας και τα θυμόμαστε μαζί που και που, με κάποιους χαθήκαμε και η αλήθεια είναι ότι δεν θυμόμαστε ακριβώς τους λόγους.
Τα μαθητικά τα χρόνια περάσαν ανεπιστρεπτί, αλλά μας άφησαν πολλά να θυμόμαστε.

Εφηβικούς έρωτες, επικούς καβγάδες χωρίς κανέναν σοβαρό λόγο. Τόσα πράγματα να θυμάσαι και να γελάς.

Τότε που με την τσάντα δεν έπαιρνες δώρο αυτό το σελφοκονταροσκουπόξυλο, αλλά κασετίνα ασορτί. Ή επέλεγες εκείνη την κλασική τη μαύρη του «ταχυδρόμου». Κάποιες είχαν κι αυτό το τέλειο, το  επαναστατικό ντε, μαντηλάκι στα πλάγια. Σχολείο σήμαινε δύο βιβλία στην τσάντα και έφυγες. Όχι να κουβαλάς μέχρι και πιστολάκι μαζί σου σε περίπτωση που πετάει μια τρίχα.

Οι φιλίες μας βασίζονταν στο αν ακούμε την ίδια μουσική ή αν μας αρέσουν τα ίδια αθλήματα, χόμπι ή και cartoon. Δεν επιλέγαμε τους φίλους μας ανάλογα με το τι παπούτσια φοράνε κι αν έχουν κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Στέλναμε μηνύματα μέσα στο μάθημα σε χαρτάκια και όχι στο viber. Θυμάμαι είχε βγεί ο διευθυντής του γυμνασίου και μας είχε απαγορέψει στο σχολείο τα... μπιθρί. Έτσι τα είπε και εμείς υποθέσαμε πως εννοούσε τα mp3. Τώρα, τι να πρωτοαπαγορέψουν ούτε αυτοί ξέρουν.

Γέμισε ο κόσμος τεχνολογία για να μας βοηθάει να κρατάμε την επαφή μεταξύ μας πιο εύκολα, αλλά ουσιαστικά το μόνο που κρατάει όλο τον κόσμο είναι μια οθόνη και καμιά ουσιαστική επαφή. Μάθαμε όλοι να στέλνουμε μηνύματα και ξεχάσαμε να μιλάμε face to face. Κάπου στην πορεία νομίζω χάσαμε την ουσία και την ομορφιά που μας χαρίζουν τα μαθητικά τα χρόνια.
Ακόμα και τώρα που μεγαλώσαμε νομίζω πως καλό θα ήταν να υιοθετήσουμε λίγη απο την ξεγνοιασιά εκείνων των χρόνων. Έτσι, ίσως, μάθουμε ξανά από την αρχή τι πραγματικά μετράει στη ζωή.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.