Μια βόλτα στα στενά της πόλης αρκεί για να γεμίσεις το μυαλό σου με ιστορίες ανθρώπων.
Δεν εννοώ να ακούσεις τις συζητήσεις τους και έτσι να τις μάθεις.
Μιλάω για εκείνες τις ιστορίες που φωνάζουν αγάπη, απόγνωση, θυμό και τόσα άλλα συναισθήματα στους δρόμους και όμως δεν έχουν φωνή. Είναι αυτές οι φωνές που αποτυπώθηκαν βουβές σε έναν τοίχο, ενίοτε και σε πολλούς.

«Θα ‘ρθω για σένα, δε σε ξέχασα» (Με ένα «Ξέρω πού μένεις» βγαίνει και στην απειλητική του εκδοχή.)

«Μην ξεχνάς να μου χαμογελάς»

«Αγάπα χαζέ»

«Ήσουν ρε διάολε το πιο σωστό μου λάθος»

«Σούλα γύρνα, μου λείπει ο μουσακάς σου»

«Είσαι ό,τι πιο δυνατό ρίσκαρα»

«Θα σε ψάχνω στα πιο αδιάφορα πάρτι του Μαθηματικού»

«Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;»

«Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στο δρόμο της φωτιάς»

«Το τσίπουρο πρέπει να κάνει 1,60 με μεζέ»


Αυτές και άλλες τόσες φράσεις, πραγματικά αμέτρητες.
Πόσοι έρωτες σφραγίστηκαν με ένα «μου λείπεις» απέναντι από το σπίτι;
Πόσος θυμός αποτυπώθηκε στον τοίχο έξω από τα στέκια που πηγαίνατε;
Πόση αγάπη χωράει σε ένα «θα είμαι πάντα εδώ», εκεί που δώσατε το πρώτο σας φιλί;
Πόση νοσταλγία να χωρέσει ακόμα κι ο έρμος ο μουσακάς;

Αλλά ακόμα και να μην έχει γραφτεί για κάποιο πρόσωπο συγκεκριμένα, είναι πραγματικά μαγικό το πόσοι πολλοί μπορούν να ταυτιστούν με μια φράση που έγραψε κάποιος κάπου.
Συγκεκριμένα, εγώ είχα λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου την εξής υπέροχη φράση:
«Με ρώτησαν για ναρκωτικά και τους μίλησα για το χαμόγελό σου.»
Γι’ αυτήν τη φράση και μόνο άξιζε να πας σπίτι με τα πόδια.


Κάθε φορά χαιρόμουν να περνάω από εκεί. Το σπίτι στο οποίο γράφτηκε ασβεστώθηκε και πολύ στεναχωρήθηκα, αλλά ακόμα και τώρα χαμογελάω που το βλέπω να αχνοφαίνεται, γιατί τέτοιες επικές φράσεις δε σβήνονται εύκολα. Στολίζουν τον τοίχο κι είναι σαν να μη θέλει ούτε αυτός να τις αποχωριστεί.


Τα πιο «ανησυχητικά» ωστόσο, είναι αυτά που είναι αποτυπωμένα στους τοίχους με στένσιλ.
Πόσες φορές χρειάστηκε να το γράψει αυτός ο άνθρωπος και αποφάσισε να το κάνει με στένσιλ;
Ζούμε σε μια πόλη ερωτική, σε μια χώρα ερωτική (εκτός των άλλων μυρίων καλών και κακών τρομάρα μας, αλλά τουλάχιστον εκφραζόμαστε).

Μια βόλτα στον ήλιο μπορεί να είναι τόσο καταπληκτική κι ας περπατάς απλά. Όταν αυτή η βόλτα συνοδεύεται από τέτοιες ωραίες εικόνες στους τοίχους, τότε είναι πραγματικά αξέχαστη.


Αν θα κοιτάξετε πιο καλά τους τοίχους της γειτονιάς σας, θα δείτε και εσείς τις ιστορίες πίσω από αυτούς να σας φωνάζουν. Το πιο ωραίο, εμπνευσμένο και επιμορφωτικό διάβασμα που μπορείς να κάνεις είναι αυτό από τους τοίχους.


Βάζεις μουσική στα τέρματα, παίρνεις καφέ στο χέρι και περπατάς ανάμεσα από ιστορίες που σε συνεπαίρνουν. Λίγη φαντασία θέλει και μπορείς να δεις τα πρόσωπα εκείνων που τα έγραψαν. Πώς να ένιωθαν άραγε; Πώς να ένιωσε όμως και ο άλλος που τα διάβασε και κατάλαβε πως αυτό το σύνθημα σε αυτόν τον τοίχο γράφτηκε γι’ αυτόν;


Ακόμα κι αν οι έρωτες αυτοί τελείωσαν -και πολλές φορές άδοξα-, πάντα θα υπάρχει κάτι να τους θυμίζει. Ακόμα κι αν στην αρχή δε θέλεις να σε δένει τίποτα με τον άλλο κι απεχθάνεσαι μέχρι και τον καημένο τον τοίχο, όσο περνάνε τα χρόνια θα δεις πως όποτε περνάς θα χαμογελάς.
Όχι για το πώς κατέληξε, αλλά γιατί υπήρξε. Και ο έρωτας και ο τοίχος!

Την επόμενη φορά που θα βγεις λοιπόν κοίτα πιο καλά.
Μπορεί να έχει γραφτεί κάτι και για εσένα και αν όχι σίγουρα θα βρεις κάτι να σε αντιπροσωπεύει.
Και μην ξεχνάτε, το μπλε του ουρανού δε συγκρίνεται με το μπλε του facebook, όπως έγραψε και ένας καλλιτέχνης του «δρόμου».
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.