«Κάποια παιδιά δε χαίρουν της σημασίας που χρειάζονται προκειμένου να μάθουν. Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει.»
Μαρία Μοντεσόρι

Φυσικά μιλάμε για το φαινόμενο που ταλαιπωρεί πολλά παιδιά και ζορίζει πολλούς ενήλικες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Δυσλεξία, μαθησιακές δυσκολίες, διάσπαση προσοχής.
Δεν είμαι ειδικός αλλά θα μιλήσω από προσωπική πείρα και από πράγματα που είδα, άκουσα και έψαξα, γιατί θεωρώ πως όλοι πρέπει να ξέρουμε κάποια πράγματα πάνω σε αυτές τις «δυσκολίες». Κυρίως όσοι ασχολούμαστε με παιδιά.

Είναι, ευτυχώς, πολλοί οι γονείς που... ψάχνονται για το παιδί τους και δεν αφήνουν τα πάντα στην τύχη. Ακόμη περισσότεροι εκείνοι που έπαψαν να πιστεύουν πως το παιδί απλά «δεν τα παίρνει τα γράμματα».

Για αρχή πρέπει να πούμε πως τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι κατώτερης νοημοσύνης ή δεν μπορούν να σκεφτούν όπως τα άλλα παιδιά. Δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο αυτό.
Είναι φυσιολογικά παιδιά σαν όλα τ’ άλλα, με τη μόνη διαφορά πως διαβάζουν και μαθαίνουν με άλλο τρόπο και άλλο ρυθμό. Δεν είναι χαζά, ούτε αργόστροφα.

Πολλοί διάσημοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, δικηγόροι, εφευρέτες, μουσικοί, πολιτικοί, συγγραφείς, φυσικοί, χειρούργοι ακόμα και διάφοροι επιχειρηματίες του πλανήτη είχαν μαθησιακές δυσκολίες. Αυτό δεν τους εμπόδισε να διαπρέψουν στον τομέα τους και να μείνουν στην ιστορία.

Πιο παλιά οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι είναι και πώς να το αντιμετωπίσουν. Δεν είναι κάποια ασθένεια κολλητική κάτι τέτοιο φυσικά, αλλά παρ’ όλα αυτά, όσοι έχουν μαθησιακές δυσκολίες ωφελούνται  πάρα πολύ από την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της όποιας δυσκολίας τους.
Πολλοί από εσάς, εμάς ή ακόμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας απλά δε γνώριζαν περί τίνος πρόκειται εκείνα τα χρόνια.

Οι μαθησιακές δυσκολίες χωρίζονται σε διάφορα είδη ανάλογα με τον τομέα που δυσκολεύεται το παιδί. Κάποια παιδιά δυσκολεύονται στο γραπτό λόγο, την ορθογραφία ή και την ανάγνωση. Κάποια άλλα στα μαθηματικά ή και στον προφορικό λόγο.

Είναι και κάποια άλλα, τα οποία δε μπορούν να συγκεντρωθούν να διαβάσουν και όσες ώρες και να διαβάζουν δεν μπορούν να κατανοήσουν τα λεγόμενα του κειμένου πλήρως, πόσο μάλλον να το αποστηθίσουν, πράγμα πλήρως αντιδεοντολογικό, αλλά για  όποιον δεν μπορεί να τα συλλάβει αλλιώς καθιστά τη μοναδική διέξοδο. Αυτό δεν είναι βαρεμάρα από μέρος του παιδιού, αλλά η λεγόμενη «διάσπαση προσοχής».

Για να βοηθηθούν τα παιδιά με όλες τις παραπάνω ιδιαιτερότητες πρέπει να πάνε με τους γονείς σε κάποιον γιατρό εξειδικευμένο πάνω στο θέμα και να γίνουν κάποια ειδικά τεστ.
Μετά τη διάγνωση οι γονείς πρέπει να βοηθήσουν το παιδί τους ώστε να μην νιώσει άσχημα για την κατάσταση αυτή. Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται άσχημα ούτε το παιδί, αλλά ούτε και ο γονιός. Δεν είναι καμιά τραγική κατάσταση, απλώς θέλει άλλο σύστημα για να μάθει το παιδί. Και φυσικά μπόλικη υπομονή από όλες τις πλευρές.

Επίσης, ίσως να μην μπορούν να διαβάσουν μόνα τους οπότε κατά πάσα πιθανότητα θα διαβάζουμε μαζί με το παιδί. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δείτε το σαν μια ευκαιρία να ξαναθυμηθείτε όσα μάθατε και εσείς στο σχολείο.

Αμέσως μετά τη διάγνωση του παιδιού πρέπει να ενημερωθούν οι δάσκαλοι του και να το βοηθάνε χωρίς να το κάνουν να νιώθει άσχημα. Το επαναλαμβάνω, καθώς είναι απαραίτητο για την ψυχολογία του παιδιού.


Όχι πολλά χρόνια πριν, είχαν ενημερωθεί όλοι οι δάσκαλοι για ένα παιδί ήσυχο που δε δημιουργούσε προβλήματα πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και διάσπαση προσοχής.
Ένας από τους καθηγητές ακούγοντας αυτό «κατάλαβε» ότι το παιδί δεν ακούει καλά και πήγαινε δίπλα από το αυτί του και φώναζε στο μάθημα. Με αποτέλεσμα το παιδί να αισθάνεται άσχημα.
Κάποιοι άλλοι καθηγητές σε παιδιά με δυσλεξία τους έλεγαν πως το κάνουν στα ψέματα και πως είναι πλέον γνωστή δικαιολογία για να μη δίνουν γραπτές εξετάσεις αλλά προφορικές.
Υπάρχουν πολλές τέτοιες απαράδεκτες μαρτυρίες για αρκετούς καθηγητές και δασκάλους, πράγμα πολύ απογοητευτικό.


Οι δάσκαλοι και οι παντός είδους εκπαιδευτικοί εν έτη 2015 οφείλουν να είναι ενημερωμένοι για τα θέματα αυτά και να μπορούν να τα αντιμετωπίσουν.

Καθηγητές και δάσκαλοι όταν βλέπουν τα σημάδια οφείλουν να τα αναγνωρίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς προκειμένου ν’ απευθυνθούν στον κατάλληλο φορέα για να καταλήξουν στο που δυσκολεύεται το παιδί και πως να το χειριστούν.
Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι κάποιου είδους αναπηρία ή νοητική στέρηση. Τα παιδιά που τις έχουν είναι υγιέστατα και πολλές φορές με υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Μην τους φέρεστε σαν να είναι χαζά, γιατί έτσι προσβάλλετε τη δική σας νοημοσύνη κι όχι τη δική τους.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.