Πολλά χρόνια τώρα άκουγα κι έβλεπα, τις επονομαζόμενες γυναίκες-γλάστρες.
Κοπέλες, οι οποίες ήταν κατά κοινή ομολογία ή πολύ όμορφες ή φρόντιζαν υπερβολικά τον εαυτό τους, χωρίς να τους απασχολεί κάτι άλλο. Όλα καλά μέχρι εδώ, θα μου πείτε. Δεν είναι κακό να προσέχει κάποιος τον εαυτό του. Συμφωνώ κι εγώ μαζί σας.

Το θέμα είναι ότι αυτά τα άτομα δεν κάνουν απλά αυτό, αλλά, όπως λέει ο κόσμος, κάτι τους λείπει. Κάτι πολύ βασικό. Το μυαλό.

Τί εννοώ; Δεν μπορείς, ρε παιδάκι μου, να μιλήσεις μαζί τους για κάτι άλλο πέρα από το τρίπτυχο νύχια-μαλλιά-ψώνια. Σίγουρα όλοι ξέρετε τουλάχιστον μια τέτοια κοπέλα. Εμένα μου ‘ρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή που σας γράφω, τουλάχιστον... 7.

Όταν τις γνώριζα τις κοπέλες αυτές, απορούσα πως έβγαζαν άκρη οι άντρες μαζί τους και έλεγα πάλι καλά που δεν υπάρχει το αντίστοιχο σε άντρα. Σ’ αυτήν τη φάση νομίζω πως το σύμπαν γέλασε λίγο μαζί μου, γιατί κάποια χρόνια αργότερα γνώρισα τον αντίστοιχο τύπο αρσενικού. Τον άντρα-γλάστρα! Ήταν ο τύπος που όταν τον πρωτοαντικρίζεις παθαίνεις πλάκα. Πάρα πολύ εμφανίσιμος, με όμορφα χαρακτηριστικά και κορμί θανατηφόρο, που λέμε. Έτσι ακριβώς όπως θα περιέγραφες το τέλειο ή έστω το πιο κοντινό στην τελειότητα. Μοντέλο, σου λέω, κανονικό. Μέχρι που άνοιξε το στόμα του.

Κι όταν λέω μίλησε δεν εννοώ ότι έβγαλε κανονική φράση. Ξεπετάγονταν από τα χείλη του λέξεις έτσι, χωρίς σύνταξη σωστή με πολλές παύσεις και χωρίς κανένα νόημα. Με λίγα λόγια, δεν ήξερε τι έλεγε. Το έβλεπα ή μάλλον το άκουγα και δεν το πίστευα. Ένας κούκλος με iq... ραδικιού.
Κι, όμως, εγώ επέμεινα, αρνήθηκα σθεναρά να το πιστέψω αυτό για το αντρικό φύλο. Και κάπου εκεί ανέλαβα μια αποστολή. Ή καλύτερα σταυροφορία.

Προσπάθησα να βρω διάφορα θέματα για να «ξυπνήσει» η τόσο επιμελώς κρυμμένη νοημοσύνη, που σίγουρα κάπου θα υπήρχε, απλά ήθελα να πιστέψω πως κανείς δεν είχε καταφέρει να τη φέρει στην επιφάνεια. Σε γενικές γραμμές, είχα μεγάλη πίστη στο ότι δε γίνεται να υπάρχει άντρας-γλάστρα και πως κάτι γίνεται λάθος στην επικοινωνία αυτού του περίεργου πλάσματος με το περιβάλλον του.

Εκεί άρχισαν τα πειράματα. Τον βάλαμε σε παρέα και τον παρατηρούσαμε πως μιλούσε, τι έλεγε, πως το έλεγε. Δεν υπήρχε ελπίδα. Καμία. Δεν υπήρχε ούτε ένα θέμα για να συζητήσεις μαζί του.
Το λέω και ακόμα δεν το πιστεύω. Είναι κι επίσημο πια. Ο άντρας-γλάστρα υπάρχει.

Ω θεοί, γιατί; Γιατί όταν έβρεχε μυαλά αυτά τα πλάσματα κρατούσαν ομπρέλα; Να θες να παίξεις με το μυαλό του άλλου και να μη μπορείς, γιατί απλώς δεν έχει. Η ύπαρξη του άντρα-γλάστρα δε σηκώνει περαιτέρω αμφισβήτηση και σας το λέω με βαριά καρδιά.

Τελικώς, όλα καταλήγουν σ’ αυτό που λέει ο λαός: την εξωτερική σου εμφάνιση τη βρήκες έτοιμη, το μυαλό σου, όμως, το πλάθεις εσύ! Εκεί φαίνεται ο άνθρωπος. Δεν έκανες και πολύ καλή δουλίτσα με το μυαλό σου. καλέ μου, εεε; Μήπως να ψαχτείς περισσότερο;

Διότι, τι να σε κάνω, καλέ μου, αν μοιάζεις με μοντέλο όταν το μυαλό σου είναι ένα και το αυτό με το δεξί ντουβάρι της κουζίνας μου; Πώς θα μπορέσω να μιλήσω μαζί σου γι’ αυτά που με προβληματίζουν ή να συζητήσουμε για κάτι πέρα από το γιατί δεν μπορεί το κογιότ να πιάσει το μπιτ μπιτ;

Καλά για σοβαρά θέματα ούτε λόγος. Βασικά ούτε στα καθημερινά δεν βγάζουμε άκρη. Δεν το έχεις.
Δε γίνεται. Και σαν ολύμπιος θεός να είσαι, αν δε στροφάρει το μυαλό σου, δε θα συνεννοηθούμε, αγόρι μου. Άπαπα. Δε θέλω να μιλάω σε λάχανο. Άνθρωποι είμαστε, ζούμε για να επικοινωνούμε με τους άλλους, για να μιλάμε. Είμαστε κοινωνικά όντα. Πώς αλλιώς να στο πω;


Αν δεν μπορεί ο άλλος να σου δώσει τροφή για σκέψη και να σε κάνει να γουστάρεις να μιλάς μαζί του με τις ώρες, ε δε γίνεται.
Πρέπει τον άλλον κάτι να τον... τρώει, κάτι να του καίει τα σωθικά για να σου δημιουργεί κάθε μέρα όλο και κάποιο ενδιαφέρον. Δε γίνεται να μιλάς με τοίχο κάθε μέρα.
Τί να μου κάνει η εμφάνιση αν ο άλλος δεν μπορεί να εκφραστεί σωστά; Αν δεν μπορεί ν’ ακούσει αλλά και να σου πει τις ανησυχίες, τα σχέδια του, τα όνειρα του; Για να έχει, όμως, όλα αυτά πρέπει να λειτουργεί ο εγκέφαλος. Σε αυτά τα παιδιά δε λειτουργεί, τί να κάνουμε;

Και στο κάτω κάτω ναι, δε την μπορώ την βλακεία. Η εμφάνιση είναι που σε ελκύει, αλλά για να σε κρατήσει κάποιος δίπλα του χρειάζεται η συμπεριοφορά του να σου ταιριάζει. Και τα λόγια του.

Συμπέρασμα; Όσο ωραίος ή ωραία και να είσαι -και να σε χαίρεται η μανούλα σου, καλέ μου και καλή μου- αν δεν μπορείς να μιλάς, δε θα κάνουμε χωριό.

Ένα όμορφο πρόσωπο, ακόμα και ένα τέλειο σώμα, θα γεράσει, θα χαλάσει, θα αλλάξει. Ένας όμορφος άνθρωπος θα είναι για πάντα όμορφος.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.