Τώρα εσύ κάθεσαι χαλαρά μπροστά στο υπερσύγχρονο κινητό σου ή τον υπολογιστή ή το τάμπλετ σου ή κι εγώ δεν ξέρω πόσες ακόμα εναλλακτικές υπάρχουν για να μπεις στο ίντερνετ και διαβάζεις το κείμενο αυτό.
Ο κόσμος εξελίσσεται, η τεχνολογία προχωράει και όλοι εμείς καλούμαστε να μάθουμε να ζούμε μ’ αυτήν. Φυσικά όλοι την καλωσορίσαμε στην ζωή μας. Και καλά κάναμε καθώς μας έλυσε τα χέρια.

Κινητά αφής, ψηφιακές φωτογραφικές κάμερες, βιντεοκάμερες, dvd, mp3, mp4 κι άλλα τόσα που δεν τα καταλαβαίνω, ούτε ξέρω τι είναι και πώς να τα χρησιμοποιώ.
Η τεχνολογία μπήκε στη ζωή, στη δουλειά και στην καθημερινότητα μας. Κι έχει έρθει για να μείνει.
Τί γίνεται αν δεν θέλω; Αν δεν μου αρέσει ρε παιδί μου, αν δεν την καταλαβαίνω. Γιατί να πρέπει να έχω πτυχίο στους υπολογιστές; Γιατί να τους χρειάζομαι στην δουλειά μου; Γιατί να μη σας στέλνω με ταχυδρομικό περιστέρι το άρθρο μου αυτό σε ωραιότατο χειρόγραφο, αγαπημένη αρχισυνταξία;

Για να μην αναφέρω τις αμέτρητες φορές που κάνετε αλλαγές στο site για διευκόλυνση μας και δίνετε οδηγίες κτλ. Εγώ σε εκείνες τις φάσεις απλά σκέφτομαι ότι είστε εξωγήινοι και φωνάζω «phone home». Δεν καταλαβαίνω καν τι δεν καταλαβαίνω σας λέω. Μήπως είμαι εγώ εξωγήινη;

Τελοσπάντων. Αν και δε μου αρέσει τόσο πολύ ούτε και ο ρόλος της τεχνολογίας στην καθημερινότητά μου, είμαι καταδικασμένη να ζω μ’ αυτήν τη σιχαμένη.

Τώρα θα μου πείτε, αν δε σου αρέσει μην τη χρησιμοποιείς. Και ναι, καλέ μου άνθρωπε, αν μου δινόταν η επιλογή δε θα την είχα στην καθημερινότητά μου από πολύ ως και καθόλου. Δε γίνεται όμως.

Αναγκάστηκα να πάρω κινητό αφής και αναγκάστηκα να πάρω πτυχίο πληροφορικής για λόγους επιβίωσης. Μου τη σπάει η τεχνολογία και γι’ αυτό το λόγο έψαξα έναν ολόκληρο χρόνο να βρω ένα παλιό κινητό που είχα με κουμπιά (αλληλούια). Η απάντηση, όμως που έπαιρνα ήταν «δεν υπάρχει ρε κοπελιά, τόσα καινούργια αφής βγήκαν κι είναι και πιο ωραία.» Όχι φίλε πωλητή, ούτε πιο ωραία είναι, ούτε κι εύχρηστα. Άσε που δεν αντέχουν το ίδιο. Από μπαταρία μέχρι αντοχή σε κακουχίες, αποδεικνύονται φόλες. Κινητό είναι, το πήρα για να το χρησιμοποιώ, όχι για να το κοιτάω τι όμορφο που είναι.

Άσε και τι έπαθα μέχρι να μάθω πώς να κλείνω το τηλέφωνο αφού έχω τελειώσει τη συνομιλία μου με το κινητό αφής. Να με ακούς να φωνάζω στο συνομιλητή μου «κλείσε εσύ γιατί εγώ δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτήν τη μ..» Φαντάσου το λίγο. Μια τρελή μες στο δρόμο, στο λεωφορείο ή όπου ήμουν να φωνάζει. Δράμα. Αλλά πώς να το κατανοήσεις αυτό εσύ που είσαι tech freak;

Οκ, τα λαπτοπ είναι καλά, μην είμαι και τελείως άδικη. Είναι ίσως τα μόνα που συμπαθώ.
Είναι μικρά, εύχρηστα, μετακινούνται εύκολα και είναι βολικά και για τη δουλειά μου. Αυτό και μόνο.

Το να κάτσω, όμως, 500 χρόνια πάνω από την οθόνη ενός υπολογιστή για να παίξω ένα χαζοπαίχνιδο ή για να κουτσομπολέψω και να σχολιάσω τη «ζωή της άλλης» ή δεν ξέρω κι εγώ για ποιον άλλο λόγο, είναι αιτία αυτοκτονίας και μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει απόγνωση.

Δε σου λέω ότι έχει μόνο άσχημα, εννοείται πως όχι. Κάθε πράγμα έχει δύο πλευρές. Έτσι κι η τεχνολογία.

Σαφώς κι υποκλίνομαι και εγώ στο θαύμα της ιατρικής τεχνολογίας ή της μηχανικής και γενικά της επιστημονικής τεχνολογίας. Μην είμαστε και αγνώμονες.

Θεωρώ, απλώς, ότι από ένα σημείο και μετά οι άνθρωποι χάνουμε τον έλεγχο μαζί της και γινόμαστε tech junkies. Πράγμα πολύ κακό για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις αλλά και για την ανθρωπότητα γενικά.


Έχει ξεχάσει ο κόσμος να μιλάει, χάνεται πίσω από μια οθόνη, έχει χάσει το νόημά της η ανθρώπινη επικοινωνία. Πλέον δε ζούμε για μας, αλλά για τα αντικείμενα μας. Οι άνθρωποι είναι για να αγαπιούνται και τα αντικείμενα για να χρησιμοποιούνται. Κάπου στη μεγαλοφυή πορεία της τεχνολογίας χάσαμε την ανθρωπιά και τις αξίες μας.

Βγήκα βόλτα στην Τσιμισκή τις προάλλες κι ήταν τραγικό αυτό που αντίκρισα. Χιλιάδες άνθρωποι στο δρόμο, αλλά κανένας ουσιαστικά εκεί. Όλοι χωμένοι και χαμένοι πίσω από μια οθόνη, να περπατούν και να σκουντουφλούν πάνω στα δέντρα, ενίοτε και να θυμώνουν και μαζί τους γιατί ξεφύτρωσαν... ξαφνικά.

Το νόημα κι ο σκοπός της τεχνολογίας ήταν να βοηθάει τους ανθρώπους κι έχει καταντήσει ο άνθρωπος να έχει βοηθητικό ρόλο σε σχέση με αυτή. Έχουμε χαθεί ως είδος και κυκλοφορούμε σαν ρομπότ.

Άσε και το άλλο το τραγικό. Έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία παρά στους ανθρώπους μας. Αξιόπιστη, βλέπεις λέει, είναι μέχρι εκεί που δεν πάει.
 

Μούφα σου λέω εγώ. Με έχει αφήσει εμένα ξεκρέμαστη η κωλοτεχνολογία που γίνεται τόσος ντόρος για τα καλά της και την αξιοπιστία της ουκ ολίγες φορές. Θες η κάρτα μνήμης που έσβηνα φωτογραφίες και επανεμφανίζονταν έτσι μαγικά. Θες το λαπτοπ που αφαιροέβαζε τόνους όπου του κατέβαινε. Μέχρι και το κείμενο που διαβάζεις, μετά κόπων και βασάνων το ανέβασα.

Είναι σκύλα σου λέω και με εκδικείται που δεν την υποστηρίζω τυφλά όπως οι άλλοι.

Σκέψου το όμως. Μήπως τελικά θα ήμασταν καλύτερα χωρίς αυτήν; Σιγά τι θα παθαίναμε. Μήπως οι ινδιάνοι που αντάλλασσαν μηνύματα με φωτιές πάθανε τίποτα;


Πίσω στις σπηλιές όλοι. Εμπρός! Μήπως και θυμηθούμε πως είναι να είμαστε άνθρωποι.
Ουγκ!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.