Αυτή την εβδομάδα τα έχω πάρει μ’ αυτούς που κατακρίνουν τις μουσικές επιλογές και τα μουσικά ακούσματα των άλλων. Θέλεις λίγο ο Ρουβάς και το «Άξιον εστί», λίγο οι δικές μου εμπειρίες από δήθεν κουλτουριάρηδες και καλά ψαγμένους, μαζεύτηκαν ένα κάρο σκέψεις στη γκλάβα μου κι έπρεπε κάπως να τις βγάλω.

Αρχικά να πω ότι η έννοια «έντεχνο» που χρησιμοποιείται άρπα κόλλα για να κατηγοριοποιήσει τραγούδια και καλλιτέχνες, είναι λιγάκι αφηρημένη. Τι εννοώ; Και ετυμολογικά να το πάρεις, η λέξη δημιουργείται από το «εν» και την «τέχνη» υποδηλώνοντας ότι κάτι είναι «μέσα» στην τέχνη, ότι είναι τέχνη και το ίδιο.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν, πως το ερώτημα που προκύπτει εύλογα είναι άλλο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι είναι έντεχνο και τι όχι, αλλά αν η έννοια και η μορφή της τέχνης είναι αντικειμενική και ίδια για όλους. Όχι θα σου πω εγώ. Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ την τέχνη, είναι διαφορετικός από τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι εσύ.

Κάτι που είναι απολύτως λογικό, αν σκεφτείς ότι η τέχνη είναι κυρίως μέσο έκφρασης και φυσικά δεν εκφραζόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Επίσης δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευαισθησίες, ούτε τα ίδια βιώματα, δεν μας αγγίζουν τα ίδια πράγματα και δε μας προβληματίζουν τα ίδια φαινόμενα στον ίδιο βαθμό. Για παράδειγμα ένα τραγούδι για την ξενιτιά δε θα με αγγίξει όπως ένα τραγούδι για τον έρωτα γιατί το πρώτο δεν το έχω βιώσει ούτε εγώ προσωπικά, ούτε κάποιος κοντινός μου, ενώ το δεύτερο το αντικρίζω πολύ συχνά, αν όχι καθημερινά.

Κάτι που εμένα με εκφράζει και κάνει το μέσα μου ν’ ανατριχιάζει, μπορεί εσένα να σου είναι παγερά αδιάφορο. Γι’ αυτό και κάτι που θα χαρακτηρίσω εγώ «έντεχνο», μπορεί να είναι για σένα η ντροπή του ελληνικού τραγουδιού, πασάλειμμα και όχι ζωγραφική και ούτω καθεξής. Και μάλιστα σ’ αυτήν την ποικιλομορφία και την πολυπλοκότητα οφείλεται η ύπαρξη πολλών και διαφορετικών μορφών έκφρασης της τέχνης.

Θα έχεις παρατηρήσει ακόμη, ότι τα τραγούδια ή η οποιαδήποτε μορφή τέχνης σε εκφράζει, αλλάζει ανάλογα με τη διάθεσή σου. Δεν είναι όλες οι ώρες το ίδιο. Κάποιες φορές χρειάζεσαι κάτι πιο ψυχαγωγικό και όχι διασκεδαστικό ή το ανάποδο. Άλλες φορές κινείσαι σε πιο μελαγχολικούς ρυθμούς και άλλες χοροπηδάς ολημερίς λες και τα πόδια σου έχουν ενσωματωμένο ελατήριο.

Άρα είναι πολύ λογικό κατά την ταπεινή μου άποψη να ακούω το βράδυ στο ελληνάδικο Μαλού και να ουρλιάζω «μια φορά στο τόσο να περνάς από ‘δω» και την επόμενη μέρα το βράδυ που θα μ’ έχουν πιάσει τα υπαρξιακά μου να ηρεμώ με Παυλίδη. Καλά γι’ αυτό μπορεί να φταίει και η κυκλοθυμία μου, αλλά τέλος πάντων το νόημα το πιάνεις.

Συνεπώς, γλυκέ μου ψαγμενούλη με την τεράστια μουσική παιδεία και το απαραίτητο «θάνατος-στον-Χατζηγιάννη» στυλάκι, κατέβασε λίγο τη μύτη σου από τα ουράνια και σταμάτα να κατακρίνεις τις μουσικές μου επιλογές γιατί πρώτον δεν έχεις κανένα δικαίωμα να το κάνεις και δεύτερον γιατί κάποιος του επιπέδου σου δεν επιτρέπεται ν’ ασχολείται με τέτοια ακούσματα κατώτερου επιπέδου όπως τα δικά μου.

Η μουσική και το κάθε είδος τέχνης, δε χωρά σε καλούπια ακριβώς γιατί καταστρέφει τα καλούπια και η ίδια. Η τέχνη καταργεί όρια και περιορισμούς και χαρακτηρίζεται από ελευθερία και πολυφωνία. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται το παραπάνω, μάλλον δεν έχει κατανοήσει και την ουσία της.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.