Θα το ομολογήσω πως ξεκίνησα να βλέπω την ταινία χωρίς να έχω διαβάσει ούτε μισή κριτική και έχοντας σκοπό να την παρατήσω πάνω στο πρώτο τέταρτο. Και θα το έκανα, μιας και είχα τη φαεινή ιδέα να φάω την ώρα που έβλεπα την ταινία. Εκεί ακριβώς έγινε και το πρώτο «κλικ».

Ενώ δεν αηδιάζω εύκολα με καφρίλες την ώρα του φαγητού, οι πρώτες σκηνές της ταινίας κατάφεραν να με κάνουν να καταπίνω βαρυγκωμώντας.  Ένας post-apocalyptic κόσμος που έχει από καιρό περάσει τα όρια της εξαθλίωσης. Ένα βρώμικο, πεινασμένο και άρρωστο πλήθος που λατρεύει το δυνάστη του, a.k.a. Immortan Joe, που ούτε κι εκείνος ξέρει πώς κρατιέται στη ζωή.

Αν δεν είναι αυτή παρουσίαση της διαφοράς των ταξικά ανώτερων, τότε ποια είναι; Ο Immmortan Joe ελέγχει την παροχή νερού ή αλλιώς «Aqua Cola» δίνοντας κυριολεκτικά σταγόνες στο πλήθος, ενώ εκείνος και η φατρία του ζουν σε έναν παράδεισο ανωμαλίας. Να αρχίσει κανείς από τον παραμορφωμένο γιο του, Corpus Colossus , που κι αυτός ζει με μηχανική υποστήριξη, τη μαζική παραγωγή μητρικού γάλακτος από καθηλωμένες γυναίκες, ή μήπως την ύπαρξη φυλακισμένων wannabe μητέρων των παιδιών του Joe;

Όπως κάθε τύραννος που σέβεται τον εαυτό του, ο Joe έχει τη δική του ορδή «τζιχαντιστών», τα War Boys. Από το φαινότυπό τους, πρόκειται για άτομα που υποφέρουν από χρόνια ραδιενεργή δηλητηρίαση, πράγμα που είναι απόλυτα λογικό, μιας και έχουν περάσει μόνο 45 χρόνια από το ολοκαύτωμα. Yolo από μόνα τους τα War Boys, ζουν όση half life τους έχει απομείνει έχοντας υποστεί άπειρη πλύση εγκεφάλου για το πώς θα πεθάνουν ηρωικά για τον ηγέτη τους και θα πάνε στη Βαλχάλα. Θυμίζει κάτι μήπως;

Για να καταφέρουν να αντέξουν στη μάχη λόγω του κλονισμένου της υγείας τους, έχουν από έναν υγιή κατακαημένο όπως ο Μax για blood bag, δηλαδή για συνεχόμενη μετάγγιση αίματος. Πού πας ρε Καραμήτρο χωρίς blood bag; Πριν πεθάνουν ηρωικά, ψεκάζονται στο στόμα με σπρέι χρωμίου, κάτι που λέγεται ότι εμπνεύστηκε από τους πολεμιστές στην Καμπότζη, οι οποίοι βάζανε στο στόμα τους ειδώλια του Βούδα πριν τη μάχη.

Ενώ τα τοπία είναι σχεδόν εξ’ ολοκλήρου CGI, οι σκηνές της μάχης είναι ως επί το πλείστον αληθινές και θεαματικές. Μέχρι και μεταλά περφόρμερ σε φορτηγό (Coma-Doof Warrior) έχει το στράτευμα, για να εμψυχώνει περισσότερο τα πλήθη. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, παίζει και μουσικάρες.

Χωρίς τον ξενοδόχο βέβαια λογάριασαν ο Joe και η παρέα του, αφού η επανάσταση ξεκίνησε από μέσα. Το δεξί χέρι του, η Imperator Furiosa, την οποία απήγαγε στα 20 από τον επίγειο παράδεισο Green Place και του το κρατούσε μανιάτικο έκτοτε, απαγάγει με τη σειρά της ολόκληρο το χαρέμι του, με σκοπό να ζήσουν αυτές καλά κι εμείς καλύτερα στο Green Place φυσικά, μαζί με τις Vuvalini, που έχουν μετατραπεί με τα χρόνια σε γιαγιάδες-κομάντο.

Απρόσκλητοι στην παρέα τους σκάνε, μετά από επίθεση του Joe και των συμμάχων του,  ένα War Boy, o Nux, που ξεμένει στο όχημά τους και μαζί του ο Max, μιας και ως blood bag δεν μπορούσε να πάει μακριά. Για να μη σποιλάρω και περισσότερο, η συνέχεια αποτελείται από μια διαρκή καταδίωξη, άπειρες σκηνές δράσης και ανατροπών.

Με τέτοια πληθώρα χαρακτήρων, ο Μax ψιλοπαραγκωνίζεται, αλλά δεν παύει να είναι απαραίτητος για την εξέλιξη της ταινίας.  Τέσσερα με τεσσεράμισι αστέρια δαγκωτό και από τις λίγες φορές που μια ταινία που είναι υποψήφια για δέκα όσκαρ τα αξίζει και με το παραπάνω.

  

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.