6η Μαρτίου. Παγκόσμια ημέρα κατά του bullying. Όπως και χίλιες – δυο παγκόσμιες ημέρες που εμπνευστήκαμε ή και ξεθάψαμε όταν ένα φαινόμενο έγινε μόδα. Έχουν γεμίσει τα timelines με posts εναντίον του bullying, συμβολικές εικόνες και κοινοποιήσεις εδήσεων. Μεγάλη η χάρη μας, αλλά το να κάνουμε trend ένα φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας δεν προκαλεί τίποτα άλλο, παρά μόνο αηδία.

Τις τελευταίες μέρες, αρχής γενομένης από την περίπτωση εξαφάνισης του Βαγγέλη Γιακουμάκη και του εκφοβισμού που υφίστατο από συντοπίτες και συμφοιτητές του, πληκτρολόγια και touchpad που διαμοιράζονται κείμενα αφύπνισης για το bullying έχουν πάρει φωτιά. Εντελώς ξαφνικά, η Ελλάδα απέκτησε σχολικό εκφοβισμό.

Τι μου λέτε ρε καημένοι;

Το σχολικό εκφοβισμό οι μισοί τον ζήσαμε κι οι άλλοι μισοί τον βλέπαμε και κάναμε μόκο. Από φόβο για τα χειρότερα αντίποινα οι μεν, από το δόγμα «μην ανακατεύεσαι για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» οι δε. Η αφύπνιση έπρεπε να έχει έρθει καιρό πριν, από μαθητές και εκπαιδευτικούς. Τι να το κάνεις όμως, όταν οι γονείς συμβούλευαν τα παιδιά να αφήνουν την ουρά τους απ’ έξω και οι εκπαιδευτικοί ενδιαφερόντουσαν μόνο για το πότε θα τελειώσουν το μάθημα, για να πάνε αντίστοιχα στο καφενείο ή τη λαϊκή;

Χώρια που ως φαινόμενο, ανέκαθεν υπήρχε, όσο υπήρχαν σχολεία. Ποιος δε θυμάται ιστορίες από γονείς, παππούδες και ταινίες εποχής; Κάποιες από τις «πλάκες», καμιά φορά δεν πηγαίνανε και τόσο καλά και τα θύματα κατέληγαν σε χειρότερη κατάσταση από ότι περίμεναν οι θύτες. Άλλες φορές η ψυχολογία των θυμάτων επηρεαζόταν τόσο, που κατέληγαν σε ακραίες αντιδράσεις, όπως η αυτοκτονία. Βέβαια, ο Zuckerberg τότε, δεν ήταν ούτε σπερματοζωάριο.

Ξυπνήσαμε μια ωραία πρωία του Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2015, θυμηθήκαμε ότι η κοινωνία μας μαστίζεται από σχολικό εκφοβισμό και μας έπιασε παράκρουση στα social media.

Όταν περάσει η ηλίθια αυτή μόδα λοιπόν, το παιδί μεταναστών που δείρανε στο σχολείο θα ξαναγίνει το μαλακισμένο βρωμιάρικο που κλέβει γόμες απ’ τα καλά μας τα παιδάκια και οι περισσότεροι εκ των υπερασπιστών των αδυνάτων θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα και την τροφούλα τους, μέχρι να βρεθεί μια νέα trendy φιλανθρωπία. Κι όταν έρθει η ώρα το παιδί τους να πάει σχολείο, θα αντιδράσουν όπως η κάθε τυπική ελληνική οικογένεια που σέβεται το prestige της. Θα ανοίξει η γη να τους καταπιεί αν το αυτό γίνει θύμα και θα το υπερασπιστούν αν γίνει θύτης, γιατί, καλύτερα να δέρνεις, παρά να σε δέρνουν, έτσι δεν είναι;

Είναι σαν την αντιβίωση. Ένα ice bucket challenge μια φορά το τρίμηνο και κοιμόμαστε ήσυχοι ότι βάλαμε ένα λιθαράκι στο να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής στον κόσμο. Όταν το παράθυρο του browser κλείσει και την επόμενη μέρα εμφανιστεί καινούργια αρχική σελίδα, όλα τα θέματα των παιδιών που πέφτουν θύματα ενδοσχολικής βίας θα λυθούν ως διά μαγείας. Tα προβλήματα λύνονται όταν πραγματικά συμμετέχουμε στην αντιμετώπισή τους και ιδίως όταν αυτό δεν εμπεριέχει likes και shares, αλλά πράξεις.

Κι όσοι διαφωνούν, ας πάνε να τραβήξουν καμιά σέλφι!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.