Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, στις 17 Απριλίου του 2012,  ο Δημήτρης Μητροπάνος άρχισε να τραγουδάει στων αγγέλων τα μπουζούκια, παρέα με τα άλλα ιερά τέρατα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1948 στην Αγία Μονή Τρικάλων –ή «Μικρή Μόσχα», όπως είναι γνωστή στην πόλη-, με την πλατεία της συνοικίας να έχει μετονομαστεί τιμής ένεκεν σε «Πλατεία Δημήτρη Μητροπάνου». Δρόμοι και παλιές πλατείες άλλαξαν ονόματα, όπως αναφέρει ειρωνικά  ο αντίστοιχος στίχος από τις «Πεθαμένες Καλησπέρες», που έχει ερμηνεύσει.  

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν το έφερνε η κουβέντα σε οικογενειακές επισκέψεις, ένας θείος, παλιός του γείτονας, παραπονιόταν πως δε μπορούσε να κοιμηθεί τα μεσημέρια του καλοκαιριού γιατί ο Δημήτρης δε σταματούσε να τραγουδάει. Ο θείος εν τέλει ηρέμησε, όταν ο Δημήτρης μετακόμισε για δουλειά στην Αθήνα. Πού να ήξερε όμως, πως σε λίγα χρόνια θα τον άκουγε παντού!

Πριν περάσει αρκετός καιρός, σε μια συνέλευση της εταιρείας του θείου του, γνώρισε το Γρηγόρη Μπιθικώτση, που, ενθουσιασμένος του πρότεινε συνεργασία με το Γιώργο Ζαμπέτα στα «Ξημερώματα». Ο πρώτος του δίσκος 45 στροφών με τίτλο «Θεσσαλονίκη» κυκλοφόρησε το 1967, ενώ η «Χαμένη Πασχαλιά» χάθηκε κάπου ανάμεσα στη λογοκρισία της δικτατορίας.

Η συνέχεια, λίγο πολύ γνωστή. Διαχρονικές επιτυχίες, συνεργασίες με ονόματα όπως ο Μάριος Τόκας, ο Φίλιππος Γράψας, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο  Άλκης Αλκαίος, ο Κώστας Λαχάς, η Λίνα Νικολακοπούλου. Δεν έχει σημασία να αναφερθεί κανείς στον δισκογραφικό του κατάλογο ή να αρχίσει να απαριθμεί όλες του τις συνεργασίες.

Ο ίδιος, ένας άνθρωπος που δεν επιζητούσε τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά τα έστρεφε πάνω του από μόνο του το ταλέντο. Στην τελευταία του συνέντευξη, δε, δήλωσε πώς ακόμα και μετά από χρόνια παρουσίας στα ελληνικά μουσικά δρώμενα, είχε ακόμη τρακ πριν βγει στη σκηνή.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος κατάφερε κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό ονομαστικό αφιέρωμα σε έναν ακόμα καλλιτέχνη. Βρίσκεται σε αυτούς που χορεύουν ζεϊμπέκικο στη «Σαλονίκη ξημερώματα», στα τηλεφωνήματα σε φίλους που ξεκινάνε με το «Έλα ρε, ακούω Μητροπάνο, πέρνα από ‘δω», στις μεθυσμένες αγκαλιές των φοιτητών που τραγουδάνε παράφωνα «να σου λέω έλα, να μιλάς για τρέλα». Κατάφερε να μετατρέψει σε ρουτίνα το «βάψιμο της κουρτίνας στο χρώμα που μισούσε» και ενίοτε να κάνει άλλους να «κλείσουν και έρθουν με το πρώτο αεροπλάνο».

Βρίσκεται στα στόματα τριών γενιών. Αυτών που θυμούνται μια καλύτερη εποχή με νοσταλγία, αυτών που διασκεδάζουν με τα τραγούδια του και αυτών που τώρα τα ανακαλύπτουν, φουσκώνοντας από περηφάνεια που κατάφεραν να αναγνωρίσουν τη «Ρόζα» ανάμεσα στις δεκάδες λαϊκών κομματιών που άκουσαν σήμερα που πρωτοβγήκαν.

Για τον καθένα από εμάς, βρίσκεται σε κάποιο άλλο τραγούδι. Στο «ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου», στο «κιφ», στα «κόκκινα τα μπλουζ που κοροϊδεύεις».

Σε ευχαριστούμε!

Πηγές:
http://www.music.net.cy/easyconsole.cfm/page/artist_viewer/artist_id/24
https://archive.today/20130702042035/www.thesout.gr/index.php#selection-841.1-841.355

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.