Και οι μουσικοί είναι άνθρωποι. Με τα πάνω και τα κάτω τους, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Υπάρχουν όμως ορισμένες φορές που η ερμηνεία τους πραγματικά μας ξεπερνά. Πόσο μάλλον όταν επιλέγουν να διασκευάσουν επιτυχίες άλλων καλλιτεχνών, που είχαν κάνει πάταγο στο παρελθόν ή απλά τους άρεσαν.

Πολλές φορές οι πειραματισμοί είναι άκρως επιτυχημένοι, καμιά φορά πρωτότυποι και καλύτεροι της πρώτης απόπειρας. Επαναφέρουν στο προσκήνιο, με πιο σύγχρονο ήχο κομμάτια που, ενώ κάποτε μεσουρανούσαν στα τσαρτς, ξεχάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Άτιμη όμως η κοινωνία, άλλα τραγούδια τα ανεβάζει κι άλλα τα ρίχνει στα Τάρταρα.

Πάμε να δούμε τι παίζει εκεί κάτω.

Δεν ξέρω τι είδους τάσεις (αυτο)καταστροφής είχε ο Δήμος Αναστασιάδης όταν αποφάσισε να διασκευάσει την επιτυχία των 1550 «Τις νύχτες ντύνομαι παιδί». Η αλήθεια είναι πως η πρώτη μου αντίδραση βλέποντάς το στο youtube ήταν απρόσμενα θετική. Λίγο η δυναμική αρκετών κομματιών, λίγο η συνεργασία με τους Stavento, γιατί όχι;

Γιατί Δήμο, γιατί παιδί μου, γιατί καμάρι μου; Πέφτω γονυπετής, down on my knees I’m begging you, μην ξαναραπάρεις. Πόνεσα. Μαζί μου και η ραπ / hip-hop σκηνή αυτής της χώρας. Στο ρεφρέν τα πήγες καλύτερα, ομολογώ. Τα γυρίσματα βέβαια με έκαναν να πιστέψω πως από κάπου θα ξεπεταγόταν το τσιγγανάκι εκείνο που είπε πως ο έρωτας με βρήκε. Με αυτό το τραγούδι όμως, δε με βρήκε ποτέ!

Μιας και μιλήσαμε για τσιγγανάκια, ας πάμε και σε κάποιον άλλον καλλιτέχνη που ερμήνευσε το συγκεκριμένο άσμα και πολύ καλά μάλιστα. Ο Νότης Σφακιανάκης, πέραν των όποιων πεποιθήσεών του, είναι καταξιωμένος -και με το δίκιο του- στο είδος του, έχοντας απογειώσει πολλά λαϊκά κομμάτια.

Όταν όμως είχε τη φαεινή ιδέα να -αχέμ- ερμηνεύσει το «Soldier of Fortune» των Deep Purple, ο αετός πέθανε επί τόπου, η Στέλλα η Σμυρνιά ξεκίνησε την κόκα και άρχισαν να τρίζουν τα κόκαλα του Jon Lord. Λίγο η προφορά, λίγο οι γυριστές καταλήξεις, λίγο τα όργανα προσαρμοσμένα στο ύφος των μπουζουκιών και ιδού το αποτέλεσμα.

Αχ βρε Θέμη (Αδαμαντίδη), αχ! Πάνω που ξετρελάθηκα με το «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί», ήρθε η μεταφρασμένη διασκευή του «Careless Whisper», που μετατράπηκε σε έντρομη κραυγή. Tι ήθελα και τα σκάλιζα; Κι αυτά τα βιμπράτα, κάποιον μου θυμίζουν. Είναι λες και ο Michael J. Fox από επέστρεψε από το μέλλον και σου έστειλε τον Sotis Volanis για φωνητικά. Ευτυχώς, για τα υπόλοιπα τραγούδια σου σε αγαπάμε ακόμα.

Πώς να γλιτώσω μάτια μου από το πόσο γλυκά με σκότωσε η Αλέκα Κανελλίδου με τη μεταφρασμένη εκδοχή του «Killing me softly» των Fugees; Μεταξύ μας Αλέκα μου, δεν ηταν καθόλου soft, μάλλον προς το hardcore έκλινε. Έμοιαζε λες και η Lauryn Hill αποφάσισε να τραγουδήσει αφού κάπνισε μια κούτα Σαντέ άφιλτρα.

Θα κάνουμε μια συμφωνία, εντάξει; Θα πάρω ένα μπουκάλι κρασί, θα βάλω στη διαπασών τα «Δίδυμα Φεγγάρια», έτσι για να πω πως σε ξέχασα σε αυτή την ερμηνεία! Θα κάνει καλό και στις δυο μας.

«Του αγοριού απέναντι» πείτε του πως δε θα το πάνε μέσα για αποπλάνηση ανηλίκου, μιας και η Καλομοίρα, πριν πάει σινεμά στον ομώνυμο δίσκο της, είχε ήδη ενηλικιωθεί. Θα το ομολογήσω όμως, η ανάμνηση της Μαίρης Χρονοπούλου με τη φωνούλα τύπου Mazoo and the Zoo, είναι λίγο creepy, πώς να το κάνουμε;

Να ανγνωρίσουμε πάντως, πως στο συγκεκριμένο δίσκο, το αμερικάνικο άξεντ της έχει κάνει φτερά, πέρα άπο κάτι καταληξούλες.

Και, μιας και αρκετά καήκαμε (κι απόψε καήκαμε), θα σας αφήσω με μια ωραία διασκευή!

Αν λείπει κάποιο κομμάτι, συμπληρώστε το με σχολιάκι.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.