Το γούστο του κοινού των ακροατών στα ελληνικά μουσικά δρώμενα δεν είναι κάτι για το οποίο θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά, και αν το έκανα, μάλλον θα έβγαινε φλαμπέ. Πέραν των ασμάτων χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης μουσικά και στιχουργικά, η πλειοψηφία των ακροατών δείχνει αδικαιολόγητη συμπάθεια προς τη σούπα.

 Όχι, δεν εννοώ ούτε γιουβαρλάκια, ούτε κακαβιά, αλλά τα πολυακουσμένα κλασικά χιτάκια ενός καλλιτέχνη ή συγκροτήματος που άρεσαν μέχρι τη δισεκατομμυριοστή φορά που παίχτηκαν.

Έκτοτε, η μόνη αντίδραση στο άκουσμά τους είναι η αλλαγή σταθμού ή μαγαζιού. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά κομμάτια που έχουν πέσει ηρωικά στο βωμό της σούπας.

Για πολλούς, οι Πυξ Λαξ δεν είναι τίποτα άλλο παρά Πλιάτσικας και «μοναξιά μου όλα».  Δε γνωρίζουν καν κομμάτια στιχουργικά ανώτερα ή άκρως πιο ενδιαφέροντα, όπως η «κλεμμένη ομορφιά», το «μπορεί», ακόμα και το «χάθηκες αλήτισσα». Θα φταίω εγώ μετά, αγαπητέ φαν, αν σε περιλούσω με τον καφέ που έχει κρυώσει και σου κλείσω το ράδιο για μέρες μέχρι ν’ ακούσεις κάτι της προκοπής;

Πάμε σε παρόμοιο βεληνεκές. Όχι αγάπη μου, δεν μπορώ να ξανακούσω ούτε το «Ρίτα-Ριτάκι», ούτε το «μια βραδιά στο λούκι». «Ανόητες αγάπες» στο ρεπερτόριο των Κατσιμιχαίων έχεις καμάρι μου. Μια βόλτα στο youtube και θα σου ‘χω φτιάξει λίστα με τις «προσωπικές οπτασίες», το «έλα στ’ όνειρό μου» και το «δώσ’ μου το ψέμα σου». Εντάξει;

Τι να σου πω κι εσένα, που χόρεψες μια φορά ζεμπεκιά τη «Ρόζα» και από τότε κόλλησε η βελόνα κι έγινες θαυμαστής του Μητροπάνου. Κούνια που σε κούναγε. Θα σε κυνηγάω στη «Σαλονίκη ξημερώματα» με το .mp3 παραμάσχαλα ν’ ακούσεις ένα «κιφ», έναν «τυμβωρύχο» ή τα «κόκκινα τα μπλουζ», μπας και ξεστραβωθείς!
 

Δε φταίει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης. Εσύ έχεις «κακές συνήθειες», όπως το να μην ακούς ποτέ ένα δίσκο ολόκληρο ή να προσπερνάς οποιοδήποτε τίτλο δεν ξέρεις. Αλλιώς θα γνώριζες τις «ντομάτες» ή το «στον ουρανό».

Γιάννης Κότσιρας. Το μέγα λαβράκι στην ψαρόσουπα. Πού να κόψω το κάπνισμα όταν ακούς σε μόνιμο repeat το «τσιγάρο»; Ούτε ο «φύλακας ο άγγελός μου» δε με σώζει. Μια φορά να πειραματιστείς με το περιβόητο Live του, θα βρεις μπόλικα τραγούδια που αγνοούσες ως τώρα. Μη σε κακομαθαίνω και προτείνω συνέχεια.

Ούτε η νεότερη κοπή καλλιτεχνών γλίτωσε απ’ τη σούπα. Όχι άλλη «Λόλα» και «πού να βρω μια να σου μοιάζει» του Μαραβέγια.  Τόσο repeat στην «επιμονή» της Ελεωνόρας Ζουγανέλη έχει εξαντλήσει τα δικά μας αποθέματα υπομονής. Άλλοι συνήθεις ύποπτοι στον μακρύ κατάλογο της σούπας είναι ενδεικτικά τα «καλοκαιρινά ραντεβού», το «σιγά μην κλάψω», το «σαv να μην πέρασε μια μέρα», το «αχ, θάλασσά μου σκοτεινή»  κι η «ταξιδιάρα ψυχή».

Και το κλάσικ έχει την αξία του. Όπως υπάρχουν κομμάτια που δε θα βαρεθείς ποτέ.  Αλλά, μα τον Όσιρι και μα τον Μαμ-ρα, άκου και κάτι καινούργιο.

Μη φοβάσαι την τυχαία αναπαραγωγή κομματιών ή το Spotify. Είναι φίλοι μας καλοί!

Αν νομίζεις πως ξεχάσαμε κανένα συστατικό στη σούπα -που είναι ατελείωτη πανάθεμά τη-, συμπλήρωσέ το με σχολιάκι.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.