Ναι από εκεί ξεκινάμε. Από τα γνωστά σε όλους μας και μη εξαιρετέα μαμαδογκρούπ. Υπάρχουν δε σε πολλές και διάφορες μορφές και παρακλάδια. Συμβουλές ομορφιάς, γυναικοπαρέες, συμβουλές καθαριότητας και ο κατάλογος ολοένα και μακραίνει. Το πρόβλημα δεν είναι το θέμα των γκρουπς, αλλά η νοοτροπία αρκετών από τα μέλη τους.

Προφανώς και θα ήθελα αβίαστα να κράξω τα ποστς περί βεντουζώματος μωρών αν η εγκυμονούσα μαμά φάει χταπόδι, σπυριά που βγάζουν τα βρέφη αν έρθουν σε επαφή με γυναίκα που έχει περίοδο και άλλες τέτοιες παγανιστικές δοξασίες. Αλλά δε θα το κάνω, γιατί είναι πηγή γέλιου και το γέλιο μακραίνει τη ζωή.

Δε θα κράξω ούτε το αντιεμβολιαστικό κίνημα, το ‘χουν κάνει άλλοι καλύτερα πριν από ‘μένα και οι αντιεμβολιαστές είναι πραγματικός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία με τα μεσαιωνικά μυαλά που κουβαλάνε. Όχι κυρά μου, δεν αποτελεί επιχείρημα το ότι πρέπει να περνάμε τύφο, κοκκύτη και χολέρα για να αποκτήσουμε ανοσία. Tο πηγάδι της βλακείας, είναι ούτως ή άλλως απύθμενο.

Δε θα κράξω ούτε καν την έλλειψη βασικών γνώσεων γραμματικής, παρ’ όλο που με τρώει το χέρι μου ως γνωστή grammar nazi. Κι ας είναι τραγικό να βλέπεις το ρήμα «μπωρό» σ’ αυτή την κατάσταση.

Θα σταθώ στο γεγονός που με προβλημάτισε περισσότερο από όλα. Το ότι εν έτη 2017, ο τρόπος σκέψης και ζωής πολλών γυναικών και δη στη δεκαετία των 20 με 40 βρίσκεται καταχωνιασμένος στη δεκαετία του ’50.

Είναι αδιανότητο να βλέπεις νέες κοπέλες να έχουν γίνει ήδη αυτό που η κοινωνία προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω της. To να είσαι full time νοικοκυρά είναι προσωπική σου επιλογή και όσο και αν το βρίσκει κανείς βαρετό, δεν παύει να είναι αυτό που αποφάσισες, καλώς ή κακώς, για τον εαυτό σου. Το να γίνεσαι όμως μια γυναίκα η οποία ζει μόνο για τις δουλειές του σπιτιού, φοβάται το τι θα πει ο άντρας της αν αγοράσει μία μπλούζα και είναι προσκολλημένη στα παιδιά της γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να την κάνει ευτυχισμένη, δεν μπορώ να το δεχτώ.

Ναι, είναι αξιολύπητο. Να γκρινιάζεις νυχθημερόν για το ότι δεν μπορείς να πάρεις ανάσα ενώ δεν έχεις βοήθεια από κανένα άλλο μέλος της οικογένειας, αλλά να κάνεις αγόγγυστα υπομονή για το καλό των παιδιών σου, που σε λίγα χρόνια θα σου φέρονται με την ίδια έλλειψη σεβασμού που σου φέρεται –ο θεός να τον κάνει- σύζυγος, είναι κατάντια. Είναι ηττοπάθεια, δεν είναι επιλογή.

Το γεγονός ότι κυκλοφορούν εικόνες όπως η παρακάτω, μόνο να λυπήσει κάποιον μπορεί, παρά την άστοχη προσπάθεια για αυτοσαρκασμό.

Σ’ αυτό φταίνε όλοι. Οι παραδοσιακές μαμάδες που μεγάλωσαν τους γιους τους με τη νοοτροπία του σατράπη και τις κόρες τους με εκείνη της δουλάρας. Εκείνες που σου είπαν να κάνεις μόκο στη γκρίνια, την απαγόρευση, το ξύλο και ενίοτε το κέρατο γιατί σου ‘τυχε λαχείο και δε θα βρεθεί άλλος να σε πάρει. Ο άνθρωπος που λανθασμένα χαρακτηρίζεται «σύντροφος», αλλά δε σέβεται την προσπάθεια που κάνεις. Μα φταις κι εσύ, που δεν απαιτείς το σεβασμό που σου αναλογεί. Δε θα σου δώσει λύση το να παραπονιέσαι με αδελφές ατυχήσασες. Oύτε χαρά το ότι μια φορά το εξάμηνο έφτιαξες νύχι. Την επόμενη μέρα, η κατάσταση θα είναι η ίδια. Όσες δουλειές και να κάνεις, δε θα το ξεχάσεις.

Όσα τάπερ με φαγητό κι αν στείλεις εκεί που σπουδάζει το παιδί σου, δε θα καταφέρεις τίποτα άλλο παρά από το να περιορίσεις την επικοινωνία σας στο «Πάλι ανάλατο είναι το φαΐ ρε μανα». Κι από την άλλη, θα προσπαθείς να βρεις λόγους να είσαι περήφανη που τεκνοποίησες, περιμένοντας την επόμενη ατάκα που θα σε μειώσει.

Δε σε κάνει ηρωίδα αυτό, ό,τι κι αν σου λένε οι ομοιοπαθείς χτυπημένες από τη μοίρα. Ηρωίδα σε κάνει το να σταθείς για τον εαυτό σου και να απαιτήσεις το σεβασμό που σου αναλογεί. Να μάθεις στην οικογένειά σου πως οι προσπάθειές σου ανταμείβονται καθημερινά, στην πράξη και όχι με το ότι σε άφησε ο άντρας σου να πας μία φορά στο δίμηνο για έναν καφέ.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.