Θα την πω τη μαύρη αλήθεια στη μετα-μαύρου εποχή. Όταν είδα το βίντεο με το ξήλωμα του «νι» και του «γιώτα» από την ταράτσα του μορφώματος  που ονομαζόταν ΝΕΡΙΤ, μια χαρά την ένιωσα. «Σιγά το πράγμα», κάγχασε ο δύσπιστος και κουτοπόνηρος Ελληνάρας που υπάρχει στις συνειδήσεις όλων μας, κάτι σαν καρπός του έρωτα του Τζίμινι Κρίκετ και των πληγών του φαραώ.

Τον αγνόησα επιδεικτικά και συνέχισα να χαίρομαι. Προφανώς και η επανασύσταση της ΕΡΤ δε θα λύσει τα προβλήματα της χώρας ως διά μαγείας, ούτε θα γίνει επίγειος παράδεισος αξιοκρατίας αν δεν παρθεί απόφαση να αφήσουμε πίσω νοοτροπίες αιώνων (γιατί δεν είναι μόνο χρόνων, όπως περίτρανα έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα).

Συμβολική η κίνηση και μέτρησε. Είχε μια γεύση σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών πριν,  το ρομαντισμό της Μεταπολίτευσης για μια καλύτερη εποχή. Τα βίντεο του ’74 που βλέπαμε και κουνούσαμε το κεφάλι μας απογοητευμένοι για το πόσο αλλού φτάσαμε.  Δε μας έβγαλε από την κρίση η απομάκρυνση των κάγκελων από τη Βουλή, αλλά δε σ’ αρέσει, αγαπητέ μου μεμψίμοιρε, να περπατάς σε μια πλατεία που δε θυμίζει τα χρόνια της δικτατορίας;

Γιατί χάρηκα πολύ όταν το τηλεοπτικό τερατούργημα «εξυγίανσης» της προηγούμενης κυβέρνησης αντικαταστάθηκε από το σήμα έναρξης που είχαμε συνδυάσει με τις ωραίες εποχές της χώρας μας. Επικοινωνιακό κόλπο; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Πανέξυπνη κίνηση παρόλα αυτά. Κανείς δεν ξέρει αν η τελευταία εκπομπή της «ΝΕΡΙΤ», το «Μένουμε Ελλάδα» σε επανάληψη ήταν τυχαίο γεγονός ή όχι. To παράθυρο που έκλεισε στο σήμα της εκπομπής –και μαζί του μια περίοδος πολιτικής και κοινωνικής υποκρισίας­–, ακολούθησε μια εικόνα γνωστή από παλιά, μια επιστροφή σε κάτι όμορφα γνώριμο και έφερε χαμόγελα ικανοποίησης. Και αν μη τι άλλο, εκτός από αξιοκρατία χρειαζόμαστε και λίγη ευφυΐα σε αυτή τη χώρα, δε νομίζετε;

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια εμφανίστηκαν στους δέκτες ειλικρινείς εκφράσεις. Πραγματικά συγκινημένοι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της πρώτης μετάδοσης. Κι ας έχαναν και λίγο τα λόγια τους. Αυτή είναι η ανθρώπινη πλευρά που ξεχάσαμε και εφαρμόσαμε την άλλη, τη στημένη και στην καθημερινότητά μας. Αυτή που συνηθίσαμε από τα ψευτοφιλελεύθερα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια που επαναλάμβαναν το τρίπτυχο «καινοτομία-εξοικονόμηση-συσσίτιο» ή τους Κρο-Μάνιον που ωρύονταν στα παράθυρα.

Σαφώς και είναι μεγάλη πρόκληση σε πολλά επίπεδα η βελτίωση της κατάστασης στην Ελλάδα. Από τις μικρές και καθημερινές συνήθειες μέχρι τις αποφάσεις σε κυβερνητικό επίπεδο. Οι μικρές νίκες δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες και μεγαλύτερες απογοητεύσεις σε περίπτωση αποτυχίας. Δε θα λείψουν κι εκείνοι που θα μιλήσουν για μίζες, αλλαγή της κάπας του Μανωλιού και θα το γυρίσουν στη γνωστή καραμέλα του «εγώ ακόμα δεν έχω να ταΐσω ψωμί τα παιδιά μου». Αρκεί κι εσύ με τη σειρά σου να μην ταΐσεις τα παιδιά με το κλεμμένο  ψωμί του διπλανού σου και την κάλυψη του αγαπημένου σου βουλευτή.

Κάτι τέτοιες νίκες χρειάζονται μπας και βάλουμε επιτέλους μυαλό και διώξουμε την ηλιθιοκρατία.  Μικροί και μεγάλοι, πολίτες και πολιτικοί.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.