Για τραγούδια-σούπες μιλήσαμε,για αποτυχημένες διασκευές μιλήσαμε, δεν είπαμε όμως για τα ερωτικά τραγούδια που έχουν γίνει εδώ και χρόνια ύμνος των απανταχού πονεμένων ψυχών.

Εντάξει, υπάρχουν περιπτώσεις που η καψούρα είναι βαριά, αλλά τα συγκεκριμένα άσματα κάνουν μέχρι και τον έρωτα τον ίδιο να τρέχει στην τουαλέτα με αναγούλα και να χρειάζεται δραμαμίνες μπας και συνέλθει. Πάμε να τα δούμε ένα-ένα.

Αν και ο στίχος του μιλάει για το ζενίθ της αγάπης, το «Κι έμεινα εδώ» του Στέλιου Ρόκκου έχει γίνει καραμέλα στα στόματα μονόπλευρα ερωτευμένων που ξενυχτάνε πνίγοντας τον πόνο τους στο αλκοόλ.  Καταλυτικό ρόλο στην παρερμηνεία  έχει παίξει ο στίχος του κουπλέ «κάποιο βράδυ μου ‘χες πει», που για πολλούς έμελλε να είναι και το μοναδικό. Εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι και το «θυματοποιήθηκα», μιας και το υποκείμενο έχει κάνει του κόσμου τις θυσίες κι έχει μείνει εκεί μην τυχόν και μαραθεί ο θύτης. Την επόμενη φορά, έχε από κοντά και ένα algoflash για καλό και για κακό.

Τιμητική θέση στη λίστα θα έπρεπε να έχει ο Παντελής Παντελίδης, καθώς η δισκογραφία του ολόκληρη,καθώς και ο λόγος που έγινε διάσημος είναι ένα μεγάλο «κακούργα με παράτησες και τώρα παίζω κιθάρα με μετρονόμο την παντόφλα».  Δεν υπάρχει ούτε μισό κομμάτι που να μην είναι ύμνος στο μελό, αλλά το «Πάμε στοίχημα» το έχει τερματίσει. Ερμήνευσε κι ο Καζαντζίδης «Κι όμως κυρία μου κι οι άντρες κλαίνε», αλλά είχε μια αξιοπρέπεια βρε αδερφέ.  Παρατίθεται τετράστιχο προς γνώση και συμμόρφωση: «Έρχομαι με φόρα, πες του έληξε το θέμα σας και γύρισε στον άντρα σου, να πάρει σάρκα τ’ όνειρό μας. Έρχομαι με φόρα, πες του έκλεισε το σπίτι σας, γέμισε βαλίτσες κι έλα, άδειασέ τες στο δικό μας».

Φτάνει. Πονάω για την κατάντια του «ισχυρού» φύλου. Έλεος.

Μελίνα μας Ασλανίδου μας, έχεις πει κομματάρες, το «Λάθος» όνομα και πράμα τι το ήθελες; Κάθε φορά που το ακούω να παίζει φαντασιώνομαι από τρεις και πάνω κλαμμένες κορασίδες να το τραγουδάνε παράφωνα κι αγκαλιασμένες, γιατί κάποτε στη ζωή τους ερωτεύτηκαν παράφορα αυτόν το μαλάκα που δεν επισημοποιούσε τη σχέση τους, μιας και είχε δυο τρεις άλλες καβάτζα. Τον συναντούσαν στα κρυφά, έφτανε το πάθος στο αποκορύφωμα, κάνανε όνειρα και δώσ’ του μετά κλάμα η κυρία όταν δεν τις έπαιρνε μαζί στη βραδινή έξοδο γιατί θα ‘βγαινε με τα παιδιά. «Μόνη στης ζωής την άκρη» -σνιφ- «άλλη μια φορά» -κλαψ-, «έμειναν τα όνειρα μισά» -λυγμ-...

Κι εσάς Roxette, σας αγαπώ σας εκτιμώ, αλλά αυτό το «It must have been love», μαχαιριά στα σωθικά μου δίνει, -να το πω και σε παρόμοιο κλίμα με τη διάθεση του κομματιού. Τι περιμένεις κι εσύ από ένα τραγούδι που αρχικά τιτλοφορήθηκε «Christmas for the broken-hearted»;  Τελείωσε, πάμε γι’ άλλα. Μη μοιρολογάς τόσο τον «συγχωρεμένο», φτάνει.

Η Ελένη Τσαλιγοπούλου από τίτλο το πήγε καλά. «Δεν τ’ αξίζεις (να σε θέλω)». Αφού δεν το αξίζει μάνα μου, γιατί παρακαλάς στα γόνατα για ένα τελευταίο τσιγάρο και της πράξης που προηγείται αυτού; Λίγο επίπεδο, χαρακτήρα, αμάν πια με το «τραβάτε με κι ας κλαίω» χρυσή μου! Μάταια περίμενα ν’ ακούσω ένα τσαγανό, ένα κράξιμο, μια γλάστρα στο κεφάλι... 

Φτάνουμε και στην παντελή έλλειψη στιχουργικής συνοχής, όχι και πως οι προκάτοχοι ήταν θαύματα του είδους. Αλλά το «Πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι στις γιορτές – μόνο για ‘κείνη μη μου λες», πέρα από τη ρίμα, δε βγάζει  κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Ύστατη προσπάθεια του Πλιάτσικα για σουρεαλισμό; Κλοουνοφοβία των παιδικών χρόνων της Τσάτσου; Άντε να το δεχτώ. Το πώς όμως έγινε αντικείμενο λατρείας από τόσους καψουρεμένους, αδυνατώ να το καταλάβω.

Πονέστε ρε παιδί μου, κι αυτό μες στη ζωή είναι. Αλλά κάντε το με στιλ. Υπάρχουν τραγούδια που προκαλούν πολύ πιο έντονα συναισθήματα, χωρίς το μελοδραματικό πανηγύρι.

Αν μας ξέφυγε κανένα τραγούδι υπέρτατου πόνου, συμπληρώστε το με σχολιάκι!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.