Χθες είδαμε στο Σύνταγμα τ’ απομεινάρια μιας άρρωστης κοινωνίας. Δεν ξέρω ακόμη αν μπορώ να τους χαρακτηρίσω ξεπεσμένους πρώην νεόπλουτους -και νυν μεσοαστούς-, βολεμένες μαριονέτες του κομματικού τρίου Στούτζες υπέρ του μνημονίου, απελπισμένους Ελληνάκους που τους τάξανε θεσούλες ή απλά ηλίθιους.  

Με τρόμαξε ο αριθμός τους. Ή για την ακρίβεια, με τρόμαξε το γεγονός ότι απέκτησε σάρκα, οστά και… πέρλα η ηλιθιοκρατία στη χώρα. Μέχρι τώρα, τους έβλεπες απλά σε ποσοστά εκλογών ή στην καλύτερη να παραπονιούνται στις ειδήσεις για τη φασαρία που κάνουν τα φεστιβάλ στη γειτονιά τους.

Μα όχι, έφτασαν μέχρι το Σύνταγμα. Με το θράσος να δηλώνουν ότι η πορεία τους ήταν ήσυχη, χωρίς βία και σπασίματα, σε αντίθεση με αυτές των «βρωμιάρηδων» αριστερών. Ξεχνώντας πως τα κάγκελα μπροστά από τη Βουλή και η σχεδόν απούσα στάση της αστυνομίας, από το ίδιο συνάφι «βρωμιάρηδων» αφαιρέθηκαν και διατάχθηκαν αντίστοιχα.

Η εικόνα απολύτως τραγική. Μια ορδή από ανθρωπάκια που κρατούσαν σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλακάτ με τίτλους «Μένουμε Ευρώπη» και «Ναι στις προτάσεις Γιούνκερ, και άλλους, σε άπταιστα-γκουχ, γκουχ- Αγγλικά. Ευρωπαίοι πολίτες γαρ.

Το θέμα δεν είναι τα από καιρό (υπο)ταγμένα παιδιά υπέρ του μνημονίου. Αυτοί είναι ούτως ή άλλως χαμένα κορμιά. Μέσα σε αυτόν το χθεσινό ορυμαγδό όμως, υπήρχαν και άτομα που προεκλογικά φώναζαν για τους μισθούς πείνας, τον ΕΝΦΙΑ και στο τσακίρ κέφι έπαιρναν τηλέφωνο σε κανάλια τύπου «έξτρα» και «κόντρα», για να παραπονεθούν για το ρουφηγμένο τους μεδούλι.

Τα μεγάλα νούμερα του τσίρκο(υ) έκαναν την εμφάνισή τους λίγο πιο μετά. Πολιτευτές των «εξευρωπαϊσμένων» μας κομμάτων στο κέντρο των διαδηλώσεων, οι οποίοι μέχρι τώρα καταδίκαζαν οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας, έκαναν την εμφάνισή τους στο πλήθος ως νέοι «επαναστάτες» κι εθνοσωτήρες, στο μέσο χειροφιλημάτων και λοιπών εκδηλώσεων λατρείας.

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι, να μην εξασφαλίσω –ω! ο φτωχός  ραγιάς- την εύνοια του μελλοντικού άρχοντα;

Άλλαξα γνώμη, τραγελαφική θα τη χαρακτήριζα την εικόνα. Με μια δυο πινελιές σουρεάλ, ιδίως όταν αγανακτισμένη συμπολίτισσα, δήλωσε πως προτιμά την ανεργία , το μνημόνιο και το όριο της φτώχειας στο ποίο ήδη βρίσκεται η οικογένειά της (!!!), από  την «κατοχή» που επιφυλάσσει το όποιο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους.

Έτσι είναι τα πράγματα, αλλάζουν, ας το δεχτούμε.

Τώρα οι διαμαρτυρόμενοι βγάζουν σέλφι με τους Μπουμπούκους και μοστράρουν και την πέρλα άμα λάχει.

Πού να το ‘ξερε κι ο έρμος Λουκάνικος ότι τη θέση του θα πάρει cavalier king charles spaniel αντάρτικο;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.