Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να προσπαθεί να κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων; Στη δουλειά, στις παρέες, στις σχέσεις. Δε λέω, είναι όμορφο, ενδιαφέρον και ιντριγκαδόρικο. Άσε που η ικανοποίηση όταν πετυχαίνεις κάτι για το οποίο έχεις παλέψει, έστω και για να κάνεις εντύπωση, είναι μεγαλύτερη.

Μήπως όμως είναι εκεί που στην τελική χάνεται το παιχνίδι;

Μήπως γι’ αυτό όλοι ανεξαιρέτως, κάποια στιγμή βαριόμαστε κάτι την ίδια στιγμή που το κερδίσαμε;

Εξαντλούμε την προσπάθειά μας στην κατάκτηση, χωρίς να έχουμε ιδέα για το μετά.

Αναλωνόμαστε σε εξυπνάδες, ταπώματα, πρωτότυπες –και καλά– ατάκες και μετά ξεμένουμε από έμπνευση.

Παίρνουμε πόζες για να δείχνουμε αψεγάδιαστοι και στο καπάκι πετάμε κι ένα φίλτρο στη «Ρέτρικα», μη φανεί καμιά ρυτίδα και ραγίσει η πορσελάνινή μας τελειότητα. Μας διαφεύγει όμως πως τίποτα εν τέλει δε μένει κρυφό.

Καταχωνιάζουμε τις ευαισθησίες μας και καταπνίγουμε αυτά που μας πειράζουν για να φανούμε κουλ.

Γίναμε άσσοι στο να πουλάμε βιτρίνα, πάντα όμως φοβούμενοι πως κάποιος θα το κάνει πριν από εμάς και θα έρθουμε δεύτεροι.

Αλλάζουμε μέχρι και τρόπο ζωής, γιατί έτσι επιτάσσει η πλειοψηφία του περιβάλλοντός μας. Σοβαροί, μετρημένοι, συντηρητικοί, μέχρι και με τις εκφράσεις του προσώπου μας. Μην και ξεφύγει κανένα χαμόγελο παραπάνω και χαλάσει η εικόνα.

Ξέρεις ποιο είναι το πιο λυπηρό απ’ όλα; Πως όταν τυγχάνουμε αναγνώρισης από αυτόν τον «τόσο σημαντικό» περίγυρο, χαιρόμαστε που τα καταφέραμε.

Τόσος κόπος για να γίνεις ένα μηδενικό. Τρελά ειρωνικό, ε;

Μη μου πουλήσεις κι εσύ ιστορία πως πρόκειται για προσαρμοστικότητα, Δαρβίνους κι επιβίωση. Δειλία λέγεται και αλλοτρίωση.

Βαρέθηκα αυτό το τριπάκι και κουράστηκα να βλέπω όλο και περισσότερους να πέφτουν σε αυτό.

Μου έχουν λείψει άνθρωποι απλοί κι αυθεντικοί και χαίρομαι για αυτούς που έχω γύρω μου και ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία.

Που εκφράζονται, χειρονομούν, καμιά φορά μπορεί να γίνουν κι ατζαμήδες.

Που γελάνε με τα αστεία της παρέας και δε στέκονται κορδωμένοι με τη φάτσα του ροφού.

Που χαίρονται με απλά πράγματα και δεν ξινίζουν τα μούτρα σε οποιαδήποτε επιλογή, γιατί απλά δεν τους νοιάζει αυτό, αλλά η ατμόσφαιρα που οι ίδιοι δημιουργούν.

Αυτοί που θα βοηθήσουν από αλληλεγγύη και όχι από ψεύτικη ανωτερότητα. Που δε θα κρύψουν τα συναισθήματά τους αν κάτι τους χαροποιήσει ή  τους στενοχωρήσει.

Αυτοί  είναι που ξέρουν πώς είναι το μετά τη νίκη, την κατάκτηση. Γιατί είναι σταθεροί σε μια αξία.

Το να ξέρουν τι σημαίνει εκτίμηση των κεκτημένων.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.