Αν όντας καπνιστής, δεν έχεις βιώσει το μαρτύριο του να προσπαθείς να ανάψεις τσιγάρο από μάτι κουζίνας, σόμπα αλογόνου και εν τέλει καταλήγεις να χτυπάς την πόρτα του γείτονα για να σου δανείσει ένα κερί, δεν έχεις τη δυνατότητα να καταλάβεις τα συναισθήματα μίσους και μένους για αυτόν που το προηγούμενο βράδι στο μπαρ είχε τη φαεινή ιδέα να σου σουφρώσει τον αναπτήρα.

Άτιμη φάρα ο κλέφτης αναπτήρα και πολλοί του έχουν ευχηθεί να πεθάνει αργά και με πόνο, εις τους αιώνας των αιώνων (αμήν). Όλοι στη ζωή μας έχουμε συναντήσει πέντε-έξι από δαύτους, ίσως πάλι και να υπήρξαμε για κάποια περίοδο ή να συνεχίζουμε ακόμα να είμαστε –το νου σας, ρεμάλια!

Συνήθως είναι θέμα αφηρημάδας ή τεμπελιάς. Δε φτάνει που έχεις κάνει τον κόπο να βγάλεις από τσέπη ή τσάντα καπνό, χαρτάκια, φιλτράκια και χίλια δυο συμπράγκαλα, ποιος ψάχνει τώρα για αναπτήρα; Παίρνεις τον πρώτο που βρίσκεται μπροστά σου, ανάβεις τα τσιγάρα σου, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στο μαγαζί τον έχεις στο δικο σου οριοθετημένο πεδίο, οπότε φεύγοντας, δικαιωματικά σου ανήκει.

Μπορείς να γίνεις και ακόμα πιο τραγικός, τσεπώνοντάς τον από πριν, γιατί άρχισε το μαγαζί να γεμίζει επικίνδυνα και όλο και κάποιος επιτήδειος θα βρεθεί να σου τον κλέψει. Το σκηνικό μπορεί να επαναληφθεί για ν-αριθμό αναπτήρων, μέχρι να γυρίσεις σπίτι και να αραδιάσεις κάμποσους στο τραπέζι.

Αν είσαι ευσυνείδητος, μπορεί και να τους γυρίσεις πίσω, με την προϋπόθεση να θυμάσαι και από που τους «δανείστηκες». Εδώ όμως ελλοχεύει και κίνδυνος μεγάλος. Πολλοί ήταν αυτοί που γλυκάθηκαν από τη θέα των κλοπιμαίων και αποφάσισαν να αρχίσουν τη συλλογή. Αντί όμως να αγοράσουν, συνεχίζουν να τους σουφρώνουν κατά λάθος-εξεπίτηδες, γιατί ως γνωστόν το κλεμμένο είναι και πιο γλυκό.

Κερασάκι στην τούρτα αποτελούν εκείνοι που διατηρούν τα λάφυρα σε περίοπτα σημεία του σπιτιού τους, ώστε να θυμούνται τα κατορθώματά τους με περηφάνεια. «Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες», σου λέει μετά.

Δεν κάνεις καλά όμως φίλε. Αν σε έχουν ήδη πάρει μυρωδιά, η καριέρα σου θα λήξει πολύ άδοξα, με την παρέα να σε αγριοκοιτάει κάθε φορά που πας να ανάψεις τσιγάρο με ξένο αναπτήρα. Πριν φύγεις, θα σου ζητάνε να αδειάσεις τις τσέπες σου, θα σε κράζουν γιατί σίγουρα κάτι θα βρουν και θα ‘χουν και δίκιο. Άλλοι θα αρχίσουν να κυκλοφορούν με σπίρτα, λύση που δε βολεύει, γιατί μπορεί να αποφασίσεις να συλλέγεις σπιρτόκουτα!

Από κάποιο σημείο και στο εξής, θα σου κλέβουν και τους δικούς σου για να δεις τη γλύκα και να βάλεις μυαλό. Ουαί κι αλίμονο αν έχεις και το θράσος να παραπονεθείς για την πράξη τους. Κιχ δε θα βγάλεις καημένε. Αν και στη δυσχερή θέση να ανάψεις τσιγάρο από μάτι κουζίνας δε θα βρεθείς, έχεις απόθεμα.

Συμμορφώσου και κοντά τα χεράκια λοιπόν!

Υ.Γ.: Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ζητήσω δημόσια συγγνώμη από όλους τους ανυποψίαστους συνανθρώπους για τους κλεμμένους αναπτήρες που βρίσκονται στο τσίγκινο κουτάκι δωμάτιό μου και ιδίως από την κολλητή μου, γιατί οι μισοί της ανήκουν…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.