Μην ανησυχείτε, δεν είμαστε μόνοι μας. Η Πορτογαλία προσεγγίζει την Ελλάδα σε επίπεδο σουρεαλισμού. Δευτέρα πρωί λοιπόν στην αμφότερη «θαυματουργή» χώρα, και πέφτει σην αντίληψή μου δημοσίευμα εφημερίδας με δηλώσεις του Paulo Portas (παρ’ την πόρτα σ’ και φύγε), υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και μέλος του δεξιού και πιο δεξιού κυβερνητικού συνασπισμού στη χώρα του μπακαλιάρου.

Ο κύριος Portas λοιπόν, δήλωσε πως η κυβέρνησή του νοικοκύρεψε τη χώρα, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τις Πορτογαλίδες γυναίκες, που ξέρουν ότι έχουν καθήκον να οργανώνουν το σπίτι, να πληρώνουν τους λογαριασμούς, να φροντίζουν τους γέρους και να μεγαλώνουν τα παιδιά. 

Πετυχεσιά μεγάλη φίλε μου. Έχει κι άλλους η μάνα σου σαν κι εσένα; Αν και εσύ, ως αντιπρόεδος κυβερνητικού σχηματισμού φτάνεις και περισσεύεις. Αφού κατάφερα να περιμαζέψω ό,τι είχε απομείνει από το σαγόνι μου που έπεσε στο πάτωμα, άρχισα να απορώ πως ακόμη υπάρχουν άτομα, και ιδίως γυναίκες , που πρόκειται να τον ψηφίσουν και να ενστερνιστούν την άποψή του.

Οφείλω να του δώσω συγχαρητήρια για την αποτελεσματικότητα της πειθούς του παρ’ όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίος ο ισχυρισμός του, όταν η νοοτροπία των κατοίκων της χώρας τον ακολουθεί πιστά. Έχεις πετύχει τη συνταγή σου όταν έχεις κάνει ένα λαό να σκύβει το κεφάλι και να λέει «αφού έτσι πρέπει, θα το επωμιστώ».

Σε μια χώρα που οι ταξικές διαφορές είναι ολοφάνερες στην καθημερινή ζωή, που οι ίδιες οι γυναίκες εν έτη 2015 θυματοποιούνται για τη μοίρα τους, ο Portas και ο κάθε μπαλκονόπορτας έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους. Το βλέπεις στις καθημερινές σου συναναστροφές.

Την πρώτη φορά που συνάντησα μια κοπέλα που έμενε σε μια καταπιεστική σχέση γιατί «τώρα, πάει, με αυτόν είμαι, αυτή είναι η ζωή μου» νόμιζα πως είχα να κάνω με μια απελπισμένη και παραιτημένη μειοψηφία. Βλέποντας όμως το φαινόμενο να επαναλαμβάνεται επικίνδυνα, άρχισα να ανησυχώ πως αυτή η μερίδα δεν είναι και τόσο μειοψηφία όσο φαίνεται.

Αν δε φτάσουμε και στο επίπεδο των παντρεμένων γυναικών, που διακατέχονται από μίξη ορμονών και πολυετούς υπομονής, τα πράγματα είναι χειρότερα. Κλαίγονται για το «σταυρό που κουβαλάνε», καθώς έχουν υποχρέωση να κάνουν αυτά που λέει ο Πόρτας κι ακόμα περισσότερα. Η συζήτηση και ο διαμοιρασμός των καθηκόντων στην οικογένεια δεν είναι λύση και δεν ήταν ποτέ, γι’ αυτό και οι περισσότερες έχουν γίνει καρικατούρες συμπεριφοράς, που βγάζουν το άχτι τους στον καφέ με τις γειτόνισες, με τη δικαιολογία ότι η ζωή τους είναι έτσι και είναι θέλημα Θεού.

Καλωσήλθατε πίσω στο 1950, σε μια χώρα που η δικτατορία έφυγε μόνο στα χαρτιά. Είναι ριζωμένη στον τρόπο ζωής πολλών ανθρώπων και όσο οι πολιτικές λιτότητας και ο ευτελισμός των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων συνεχίζεται, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Πηγή: http://www.dn.pt/politica/interior.aspx?content_id=4776316&page=1

Μετάφραση της φωτογραφίας: «Είναι τόσο ωραίο να κοροϊδεύεις αυτούς τους ηλίθιους, Passos (Coelho, πρωθυπουργάρα), είχες δίκιο, είναι μια τρέλα. Πάρτε ακόμα ένα μέτρο λιτότητας στη μάπα.»

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.