Δεν ξέρω τι έχουν γράψει κατά καιρούς για το πόσο γαμάτο είναι να είσαι μοναχοπαίδι, πόσο χαρισματικός άνθρωπος γίνεσαι και τα λοιπά και τα λοιπά, αλλά θα σας το πω με απλά λόγια. Το να είσαι μοναχοπαίδι είναι σκατά!

Ναι, μπορεί να τα έχεις όλα δικά σου, από παιχνίδια μέχρι τα οικόπεδα στα Φιλιατρά, αλλά πληρώνεις το τίμημα της απίστευτης πλήξης, που σε ακολουθεί από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Χώρια του ότι στο τέλος γίνεσαι μαύρη τρύπα συλλογής ευθυνών.

Να αρχίσω από την παιδική ηλικία; Που θέλεις να βρεις κάποιον να παίξεις και αντί αυτού καταλήγεις, στην καλύτερη να κάνεις φανταστικούς φίλους τα παιχνίδια μες στο σπίτι σου και στο τέλος να σου απαντάνε κιόλας; Να πιάσω την πονεμένη ιστορία με τα επιτραπέζια; Οι μεγάλοι στο σπίτι βαριούνται κι εσύ, παρά τις όποιες απελπισμένες προσπάθειες καταλήγεις να παίζεις ενάντια στον εαυτό σου, ρίχνοντας τα ζάρια δυο φορές. Ξεχνιούνται οι πόρτες με  τον εαυτό σου, όπου στο τέλος χάνεις κιόλας;

Τα καλοκαιρινά μεσημέρια πού τα πας; Όλοι στο σπίτι κοιμούνται και πέραν της απαίτησης να κάνεις ησυχία και να μην ενοχλείς, δεν έχεις και κανέναν άλλο συντροφιά για να περάσει η ώρα σου. Πόσα και πόσα μεσημέρια σε θυμάσαι να βολοδέρνεις στην ενοικιαζόμενη γκαρσονιέρα δύο επί δύο σαν τον κατάδικο και να μην μπορείς να ξεμυτίσεις κιόλας γιατί θα σε χτυπήσει ο ήλιος;

Άμα δεν έχεις και μεγαλύτερα ξαδέρφια, φέξε μου και γλίστρησα. Είσαι απροετοίμαστος σε όλα και πρέπει να τα μάθεις μόνος σου. Από το πώς να ρίχνεις ξύλο, μέχρι και γνώσεις πάνω στη μουσική. Ενώ εκείνοι που έχουν αδέρφια, έχουν τη γνώση σερβιρισμένη στο πιάτο. Κατάφορη αδικία.

Κι όταν φτάσεις στην εφηβεία, αλλά και αργότερα, ποιος θα σου κάνει πλάτες στο πρώτο τσιγάρο και στο πρώτο αίσθημα; Αναγκάζεσαι ή να μην κάνεις τίποτα απολύτως, ή να γίνεις μανούλα και evil mastermind στο κρυφτούλι με τους γονείς. Είσαι τυχερός αν κάνεις το δεύτερο.

Στους οικογενειακούς καβγάδες, είσαι πάντα ο χαμένος. Είσαι ο μικρότερος και μόνος, οπότε και δίκιο να ‘χεις, είναι σαν να μην το ‘χες ποτέ. Η πλειοψηφία νικάει, ιδίως όταν είσαι μικρός και δεν ξέρεις τίποτα. Σημείωμα του «Μεταφραστή»: Δεν έχει καμιά σημασία αν πλησιάζεις τα τριάντα.  

Αυτά είναι οι light μόνο εκδοχές. Γιατί στα σοβαρότερα προβλήματα είναι που είσαι πραγματικά μόνος. Ιδίως αν δεν ανήκεις σε εκείνες τις οικογένειες που οι γονείς μακροημέρευσαν, τραβάς μόνος το ζόρι, τις ευθύνες και γίνεσαι εξιλαστήριο θύμα, γιατί, πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς άλλος διαθέσιμος. 

Όλοι περιμένουν από εσένα τα πάντα, γιατί δεν υπάρχει κανείς άλλος να εναποθέσουν τις ελπίδες τους. Η κριτική είναι σκληρότερη, γιατί μέτρο σύγκρισης είναι το αλάνθαστο και το αψεγάδιαστο.

Είσαι ακόμα σίγουρος πως ζηλεύεις την τελειότητα του να είσαι μοναχοπαίδι;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.