Debate! Γιάννης Μιχαλόπουλος VS Σοφία Καλπαζίδου

Gay ζευγάρια και υιοθεσία

Η Σοφία Καλπαζίδου και ο Γιάννης Μιχαλόπουλος εγκαινιάζουν τα Debates του Mind The Trap με ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα.
Θα πρέπει να έχουν οι ομοφυλόφιλοι δικαίωμα υιοθεσίας;
Ευσταθούν όντως οι ισχυρισμοί ορισμένων για αρνητική επίδραση στην ψυχοσύνθεση των παιδιών;
Είναι έτοιμη η Ελληνική κοινωνία να αποδεκτεί ένα τέτοιο οικογενειακό μοντέλο;
Η αγάπη επηρεάζεται από σεξουαλικές προτιμήσεις;
Μπορεί ένα gay ζευγάρι να μεγαλώσει ένα ευτυχισμένο παιδί;
Πάρε θέση!

Ακόμα και σήμερα, όταν άνθρωποι σκέφτονται την λέξη «ομοφυλόφιλος» τους έρχεται στο μυαλό η εικόνα ενός κουνιστού τσίρκου με πολύχρωμα ρούχα, τσιριχτή φωνή και φτερά, που ενδιαφέρεται μόνο για μόδα, μακιγιάζ και λούτσους, πραγματικούς ή πλαστικούς.

Ένα πράγμα δηλαδή σαν τον Μπέζο, τον Λαζόπουλο ή το Σεφερλή ντυμένους καρνάβαλους, να προσπαθούν να υποδυθούν μια κακοπηδημένη, υστερική, νυμφομανή κλώσα.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι πολύ απλός, και δεν έχει να κάνει καθόλου με τους ομοφυλόφιλους αλλά με το γεγονός ότι μέχρι πριν κάποια χρόνια η μόνη παρουσία ομοφυλόφιλων χαρακτήρων στα media ήταν ο Μπέζος, ο Λαζόπουλος και ο Σεφερλής, ντυμένοι καρνάβαλοι, να προσπαθούν να υποδυθούν μια κακοπηδημένη, υστερική, νυμφομανή κλώσα. Κωμικοί ρόλοι; Ίσως, αλλά αυτοί μας έμειναν γιατί δεν υπήρχε κάτι άλλο. Σε πόσες σειρές είδαμε τον -πραγματικό- ομοφυλόφιλο, που δεν καθορίζεται από τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, που δεν υστερεί σε τίποτα από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, που θέλει και μπορεί να αγαπήσει, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί, και να ζήσει όπως όλοι μας;

Πριν μπορέσουμε να συζητήσουμε σοβαρά το θέμα της υιοθεσίας, πρέπει να πετάξουμε στη λεκάνη της τουαλέτας αυτές τις τοξικές εικόνες, να τραβήξουμε το καζανάκι και να δεχτούμε ότι μιλάμε για ανθρώπους - όχι για καρτούν ή εξωγήινους, όχι για καρικατούρες ή πλάσματα κατώτερα από εμάς, αλλά για ισάξιους συνανθρώπους μας.

Το ερώτημα λοιπόν που θα πρέπει να απαντήσουμε πρώτα από όλα είναι το με βάσει ποια κριτήρια πρέπει να επιτρέπεται σε δύο ανθρώπους να γίνουν θετοί γονείς ενός παιδιού.

Τα κριτήρια αυτά είναι απλά: ένα παιδί χρειάζεται αγάπη, την οικονομική δυνατότητα να μεγαλώσει αξιοπρεπώς, και πνευματικά και συναισθηματικά υγιείς γονείς που θα το στηρίξουν και θα το βοηθήσουν να γίνει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.

Γιατί σε αυτό να αποτελούν εμπόδιο οι σεξουαλικές προτιμήσεις των γονιών του; Μήπως επηρεάζουν την ικανότητα ενός ανθρώπου να αγαπάει; Σίγουρα όχι. Το πόσο οικονομικά εύρωστος είναι; Επίσης όχι.

Η συζήτηση λοιπόν καταλήγει για άλλη μια φορά στο αν η ομοφυλοφιλία είναι κάποιου είδους ασθένεια, που -θεός φυλάξει- θα καταστρέψει την ζωή του άτυχου παιδιού. Από το 1973 και μετά, όλες οι μεγάλες ψυχιατρικές κοινότητες ανά τον κόσμο έχουν αποφανθεί πως δεν είναι. Δεν υπάρχει τίποτα δυσλειτουργικό σε έναν ομοφυλόφιλο άνθρωπο, το μόνο πράγμα που τον διαχωρίζει από άλλους είναι το είδος της ανατομίας που προτιμάει στον άνθρωπο που αγαπάει.

Συχνά αναφέρεται και η ανησυχία για το τι πρότυπα θα πάρει το παιδί από μια ομοφυλοφιλική οικογένεια, πάντα με το φόβο μη τυχόν οι γονείς κάνουν το παιδί επίσης ομοφυλόφιλο, αλλά αυτός ο τρόπος σκέψης δείχνει να αγνοεί πως, αν η σεξουαλικότητα των γονιών μεταφερόταν στο παιδί, δε θα υπήρχαν σήμερα σχεδόν καθόλου ομοφυλόφιλοι, για ευνόητους λόγους. Άλλωστε, πάρα πολλά παιδιά έχουν ανατραφεί με μη συμβατικά οικογενειακά πρότυπα, είτε επειδή μεγάλωσαν σε οικογένειες με μόνο ένα γονιό ο οποίος έπαιζε και τους δύο ρόλους, είτε επειδή η μητέρα έτυχε να έχει καλύτερα καριέρα από τον πατέρα οπότε εκείνη ήταν ο «κουβαλητής» του σπιτιού, χωρίς να έχουν το οποιοδήποτε πρόβλημα, δημιουργώντας υπέροχες οικογένειες.

Μάλιστα, έχουν υπάρξει και έρευνες που υποστηρίζουν πως τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει με δύο μητέρες τείνουν να γίνονται πιο έξυπνα από τα υπόλοιπα. Αν έχουν δίκιο ή όχι είναι θέμα συζήτησης, όμως το σίγουρο είναι ότι προσδίδει μια εντελώς νέα διάσταση στο ζήτημα.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει να μπορούν να υιοθετούν αδιακρίτως. Και κάποιος θα ήταν χαζός αν έλεγε ότι μια οικογένεια με δύο γονείς ιδίου φύλου δεν θα είχε να αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα. Όμως όλες οι οικογένειες έχουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού γονέων – ακόμα και το χρώμα, η θρησκεία ή κατάσταση υγείας των γονιών μπορεί να δημιουργήσει θέματα, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερα από ότι ο προσανατολισμός. Αλλά, στο τέλος της ημέρας, αυτό δεν είναι η οικογένεια; Μια σφιχτή γροθιά που, χάρη στην αγάπη της, αντιμετωπίζει τα προβλήματα και βγαίνει από αυτά δυνατότερη;

Είναι πολύ εύκολο για κάποιον τρίτο να λέει πως ένα παιδί με δύο γονείς ιδίου φύλου δεν θα μπορέσει να βρει ευτυχία στη ζωή του. Δεν υπήρξα ποτέ παιδί τέτοιων γονιών, δεν έχω προσωπική εμπειρία, τολμώ όμως να πιστεύω ότι οι 150 εκατομμύρια ψυχές που ζουν αυτή τη στιγμή στριμωγμένες σε κάποιο ορφανοτροφείο ή χωριό SOS δεν έχουν την ίδια άποψη.


Πηγές:
psychiatry.org
williamsinstitute.law.ucla.edu


 

Θέμα που κάνει «τζιζ» για την ελληνική κοινωνία. Θέμα που οι κυβερνήσεις πετούν η μια στην άλλη σαν καυτή πατάτα, γιατί κανείς δεν μπορεί να το διαχειριστεί.

Μπορούν βάση νόμου τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υιοθετούν παιδιά; Για ‘μένα, όχι. Κάθετα όχι. Και μη βιαστείς να με πεις ομοφοβική, εξηγούμαι.

Δεν έχω κανένα θέμα με τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Θέλω να πιστεύω πως είμαι άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, που το διαφορετικό δεν το φοβάται, ούτε το κατακρίνει για αυτή τη διαφορετικότητά του. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι φαινόμενο κατακριτέο -ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να είναι.

Ομοφυλοφιλικές τάσεις υπάρχουν και στο ζωικό βασίλειο. Ακόμη και ετυμολογικά αν αναλύσουμε τη λέξη, «φυσιολογικός» είναι αυτός που ακολουθεί αυτό που συμβαίνει στη φύση. Από τη στιγμή λοιπόν, που ομοφυλοφιλικές τάσεις υπάρχουν και στη φύση, ναι, η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική.

Παρά την αποδοχή που δείχνω στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ωστόσο, είμαι αντίθετη στο να τους επιτραπεί να υιοθετήσουν παιδί.

Κι αυτό, όχι γιατί θεωρώ πως δε θα του προσφέρουν την αγάπη που του αξίζει, γιατί είμαι σίγουρη πως πολλά ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα είναι πολύ καλύτερα στην ανατροφή ενός παιδιού από ετερόφυλα ζευγάρια που χτυπούν τα παιδιά τους ή τα εγκαταλείπουν. Τα παιδιά ζητούν αγάπη και δεν κρίνουν από πού προέρχεται.

Ούτε συμφωνώ με ορισμένους πως θα πάρει το παιδί λάθος πρότυπα. Ας κοιτάξουμε πρώτα τα πρότυπα που προβάλλουμε στις τηλεοράσεις κι έπειτα ασχολούμαστε και με τα πρότυπα των υιοθετημένων από ομοφυλόφιλους παιδιών.

Είμαι αντίθετη, γιατί θεωρώ πως σαν κοινωνία δεν είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε κάτι τέτοιο. Γιατί πιστεύω πως τα παιδιά αυτά θα μεγαλώσουν στιγματισμένα και περιθωριοποιημένα. Πιθανότατα και μοναχικά. Κι ό,τι μεγαλώνει στη μοναξιά γίνεται άγριο. Είμαι αντίθετη, γιατί δεν ξέρω πώς θα επιδράσει το περιβάλλον στην ψυχοσύνθεση του παιδιού.

Και για να γίνω πιο πειστική, ρωτήστε τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών αν νιώθουν άσχημα στο σχολείο κι αν τα υπόλοιπα παιδιά τα πειράζουν. Εν έτη 2015 πια, είναι δακτυλοδεικτούμενοι αυτοί που είναι χωρισμένοι και μεγαλώνουν παιδί. Σε μια κοινωνία με τόσα διαζύγια, γίνονται αντικείμενο πειράγματος και χλευασμού παιδάκια που οι γονείς τους είναι χωρισμένοι.

Ας μην κοροϊδευόμαστε κι ας αντιληφθούμε πια ότι ζούμε στο Ελλαδιστάν. Πώς να αγκαλιάσει αυτή η κοινωνία παιδιά από ομοφυλόφιλα ζευγάρια τη στιγμή που δε δέχεται ένα απλό διαζύγιο; Και κυρίως, πώς να δοθούν στα παιδιά αυτά ίσες ευκαιρίες ένταξης στο κοινωνικό σύνολο;

Δυστυχώς, οι κοινωνικές δομές στην Ελλάδα είναι πολύ σφιχτές γύρω από την πατροπαράδοτη έννοια της οικογένειας. Κυριαρχούν παγιωμένες αντιλήψεις και νοοτροπίες. Στο μυαλό του Έλληνα, «οικογένεια» είναι μόνο μαμάς, μπαμπάς και παιδί. Τέλος. Καμιά απόκλιση, καμιά παραλλαγή.

Γίνεται πια σαφές πως για να αποδεχτείς το διαφορετικό πρέπει να έχεις την κατάλληλη παιδεία. Και κάπου εδώ γελάμε, γιατί η έλλειψη παιδείας είναι κοινό μυστικό στη χώρα μας. Στο Ελλαδιστάν θεωρούμε ακόμη ότι παιδεία είναι να μπορείς να παπαγαλίσεις ένα βιβλίο ιστορίας κάνοντας παράλληλα σκοινάκι.

Για να μπορείς να είσαι σίγουρος ότι τα παιδιά αυτά θα είναι αποδεκτά από την κοινωνία πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει να μειώσεις στο ελάχιστο (αν όχι να εκμηδενίσεις), τα φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού. Από εκεί ξεκινούν όλα.

Τα σχολεία είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Όταν λοιπόν, μπορέσει το επτάχρονο που τώρα βλέπει παιδάκι με σύνδρομο Down και το κοροϊδεύει, να συνυπάρξει αρμονικά και να παίξει με παιδάκι υιοθετημένο από ομοφυλόφιλο ζευγάρι, τότε ναι, θα έχουμε παιδεία.

Τότε, θα είμαι η πρώτη που θα συμφωνήσει στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια

Αλλά μιας και η Ελλάδα κατατάσσεται στην τέταρτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στις περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού, θεωρώ πως έχουμε δυστυχώς πολύ δρόμο μπροστά μας.

Απ’ ότι φαίνεται η αγάπη είναι σημαντικότατο εφόδιο, αλλά δεν αρκεί όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε φαινόμενα ρατσισμού και bullying.

Προς το παρόν, ας ζητήσουμε μια συγγνώμη από όλα τα παιδιά που θα στερηθούν αγάπη λόγω αυτών κι άλλη μια από τους ομοφυλόφιλους που μπορούν να δώσουν αγάπη σ’ ένα παιδί και δεν τους επιτρέπεται.

Κι ας συνεχίσουμε να παπαγαλίζουμε Ιστορία περιμένοντας την παιδεία να έρθει από μόνη της.


 


Εσείς τι λέτε;


Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα την χρονιά του Μεγάλου Αδελφού. Έχει πιστοποιηθεί ως μέλος της Mensa International, μιλάει τέσσερις γλώσσες και είναι κάτοχος MBA από το European University of Cyprus. Άρχισε να αρθρογραφεί σε πολύ μικρή ηλικία σε σχολικά έντυπα και στη συνέχεια προχώρησε σε περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες. Είναι υπέρμαχος της κριτικής σκέψης, της λογικής ανάλυσης και της σωκρατικής μεθοδολογίας, ενώ συμμετέχει συχνά και σε ρητορικούς αγώνες.

σχόλια

Η Καλπαζίδου είναι μια αντίθεση μόνη της και πολύ γουστάρει γι’ αυτό. Είναι παιδί, αλλά συχνά μιλά και σα νταλικέρης. Ζει σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο, αλλά όταν χρειαστεί γίνεται και ρεαλίστρια. Είναι των θετικών επιστημών, αλλά έπαιρνε μέρος και σε ρητορικούς αγώνες.

Παλιά έγραφε γιατί ο μπαμπάς της δεν άντεχε να την ακούει. Τώρα γράφει γιατί δεν έχει λεφτά για ψυχανάλυση. Δε δίνει αναφορά πουθενά και σε κανέναν, γι’ αυτό και όταν τη ρωτούν “Γιατί;” απαντά με υφάκι “Γιατί μπορώ”.

σχόλια
Copyright © 2014-2015