Debate! Βαγγέλης Βαΐτσης VS Νικόλας Παπακώστας

Lotr VS Song of Ice and Fire

Δύο φανταστικοί κόσμοι με χιλιάδες και φανατικούς φανς ανά την υφήλιο.
Mέση Γη από τη μία και Westeros από την άλλη. Ο Βαγγέλης Βαΐτσης και ο Νικόλας Παπακώστας παίρνουν θέση και μας παραθέτουν την άποψή τους.
Εσύ πoια μεριά θα τολμήσεις να υποστηρίξεις;

Στον μαγικό κόσμο της Nerdia, τα βιβλία του Tolkien θεωρούνται κάτι σαν holy artifacts(sic). Πόσο μάλλον όταν πρωτοκυκλοφόρησε σαν ταινία το “Fellowship of the Ring”, οι κάτοικοι αυτής της μυστήριας χώρας έπαθαν κυριολεκτικά φρενίτιδα.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί. Και οι κάτοικοι των υπόλοιπων βασιλείων της Γης (κανονικής και Μέσης) υποκλίθηκαν και θαύμασαν τις υπέροχες αυτές ταινίες, έμαθαν (ή ξαναθυμήθηκαν) τα βιβλία και λίγο έως πολύ ανέστησαν το hype της σειράς, σχεδόν 50 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου.

Το “Lord of the Rings” έμελε να αλλάξει πολλά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Τόσο με το σενάριο του, παρμένο από τα ομότιτλα βιβλία, όσο και από τις φοβερές σκηνές και εικόνες που μας χάρισε.

Αρχικά, να πω κάτι τώρα που τελειώσαμε τα εισαγωγικά. Η κλασσική ατάκα «Το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο από την ταινία» δεν εμφανίστηκε στον βαθμό που συνήθως γίνεται. Και πραγματικά είναι όντως πολύ σπάνιο μια ταινία να είναι εφάμιλλη του βιβλίου. Δεν μπορώ να πω ότι έχω άλλο τέτοιο παράδειγμα.

Ο Tolkien όσο ωραία και να έγραφε ήταν συνήθως πολύ περιγραφικός και πολλές φορές ίσως και να κούραζε με την ανάλυση. Όλη αυτή η περιγραφικότητα μετατράπηκε σε πλάνα.

Τα πλάνα που μας έδωσε ο Peter Jackson ήταν απλά απίστευτα. Θες να  κάνεις σχεδόν κάθε frame αφίσα και να την βάλεις εκεί που πέφτει το βλέμμα σου όταν ξυπνάς.  Οι σκηνές μάχης είναι τόσο καθηλωτικές και ταυτόχρονα πορωτικές. Όταν είδαμε στο cinema την σκηνή στο «Return of the King» που κάνουν επέλαση οι Rohirim και σφαγιάζουν τα Orcs, επικράτησε ατμόσφαιρα γηπέδου. Εγώ τότε ήμουν μόλις 14 χρονών και είχα συγκλονιστεί και με αυτό που έβλεπα και με την ατμόσφαιρα γύρω μου. Μπορώ με σιγουριά να πω ότι ήταν το πρώτο HELL YEAH! που έριξα στην ζωή μου.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό μιας ταινίας είναι η μουσική. Και η συγκεκριμένη το τερμάτισε. Και τα 3 soundtrack ήταν αριστουργήματα (ευχαριστούμε Howard Shore) και έδεναν σε τέλεια αρμονία με το ύφος της ταινίας. Κάθε τραγούδι που έπαιξε μέσα στην ταινία απέπνεε το συναίσθημα που ήθελε ο Jackson να έχεις. Και το πέτυχε διάνα. Personal opinion, αυτή η μουσική θα συνόδευε τέλεια και τα βιβλία.

To βασικό χαρακτηριστικό όμως της σειράς είναι το story line. Και ακόμα και αν τα προηγούμενα που ανέφερα αγγίζουν την τελειότητα στην 7η τέχνη, η ιστορία του LOTR καταφέρνει και τα επισκιάζει.

Αρχικά μιλάμε για ένα story line που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην γενικότερη εξέλιξη της συγγραφής βιβλίων και σεναρίων ταινιών φαντασίας. Όπως επίσης, ο κόσμος του Tolkien, λίγο έως πολύ, έχει επηρεάσει την  γενικότερη εικόνα που έχει ο καθένας μας ακούγοντας για ξωτικά, νάνους και μεσαιωνικές μυθοπλασίες.

Όσον αφορά την πλοκή και τους χαρακτήρες, εκεί ο Tolkien μεγαλούργησε. Main, secondary και side characters είχα όλοι έναν πολύ βασικό ρόλο να παίξουν στην έκβαση της ιστορίας, καθώς και καθένας από αυτούς είχε ένα ειδικό βάρος και ειδικό ενδιαφέρον.

Παρουσίασε και χρησιμοποίησε με τέτοιο τρόπο τον κάθε χαρακτήρα για να περιγράψει άψογα την κάθε φυλή που υπήρχε στον κόσμο του. Δημιούργησε πολύ συγκεκριμένες και προσεγμένες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών για να δείξει το true nature της κάθε φυλής, χωρίς να κάνει τους χαρακτήρες απλά vessels. Ο καθένας πρέσβευε απόλυτα αυτό που ήταν και κράταγε και την διαφορετικότητα του χαρακτήρα του.

Χρησιμοποιώντας στην κατάλληλη ποσότητα plot twists και παράλληλες ροές, κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο χωρίς να σε κάνει να ξεχνάς που είναι ο οποιοσδήποτε χαρακτήρας και να διαβάζεις όσο πιο γρήγορα μπορείς (ή να μασουλάς με μανία τα pop-corn) για να μάθεις την συνέχεια. Η δράση και η αγωνία που δημιουργούνται στον θεατή/αναγνώστη την πρώτη φορά που βλέπει/διαβάζει αυτό το έργο είναι σε φοβερά υψηλό βαθμό.

Αρέσει ή δεν αρέσει, το “Lord of the Rings” ήταν, είναι και θα είναι ο βασιλιάς της κατηγορίας του. Έδωσε τα φώτα, άνοιξε δρόμους και κατάφερε, ακόμα και σχεδόν 15 χρόνια μετά την κυκλοφορία του σαν ταινία και 60 σαν βιβλίο, να είναι από τα πλέον πρωτοποριακά στο είδος του. Μεγάλωσαν αρκετές γενιές και σίγουρα θα μεγαλώσουν ακόμα περισσότερες. Κατάφερε να γίνει ο βασιλιάς του είδους του με το που άγγιξε ράφια ή βγήκε στις αίθουσες. Και ξέρετε ένα βασικό μήνυμα του Άρχοντα, έτσι; Don’t mess with the King.

Όταν μου ζήτησαν να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο debate, η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν σίγουρος αν το ήθελα. Αγαπάω και το Lord of the Rings και το Song of Ice and Fire και δεν ήθελα να πάρω το μέρος κανενός από τα δυο. Εφόσον όμως το αποφάσισα εν τελεί να συμμετάσχω αποφάσισα να ταχτώ υπέρ της στρατιάς του SOIF.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, σαν έργο είναι καλύτερο.

Ναι προφανώς και γνωρίζω για να προλάβω τους Τολκινικούς ότι χωρίς το Lord of the Rings το βιβλίο δεν θα φτάναμε στο Song of Ice and Fire και χωρίς την επιτυχία της ταινίας δεν θα έδινε πότε κανένα στούντιο τόσα λεφτά για την σειρά. Ότι ένα έργο όμως ήταν πρώτο και έθεσε τις βάσεις για κάτι άλλο, δεν το κάνει και καλύτερο.

Δια του συγγραφικού έργου δε, θα πω για πολλοστή φορά ότι ο Τόλκιν δεν ήταν συγγραφεύς ο άνθρωπος. Γλωσσολόγος ήταν και θέλησε να φτιάξει έναν κόσμο για να βάλει τις γλώσσες του – στην αρχή. Για αυτό και κάποια κεφάλαια του, όπως στο Εμίν Μιουίλ είναι φουλ βαρετά και φυσάς και ξεφυσάς με την περιγραφή της κάθε πετράς. Ο Μάρτιν από την άλλη, είναι ιδιαίτερα γρήγορος στην γραφή και αρκετά πιο κατανοητός, χωρίς ακαταλαβίστικες λέξεις και άπειρες περιγραφές. Επίσης αυτό που τον κάνει σαφώς ανώτερο από τον Τόλκιν συγγραφικά, είναι ότι αλλάζει ο τρόπος γραφής και οι περιγραφές ανάλογα με τίνος χαρακτήρα το κεφάλαιο διαβάζεις. Άλλο πράγμα διαβάζεις στα κεφάλαια του Τύριον και άλλο στης Σάνσα.

Οι χαρακτήρες του δε, είναι επίσης ανώτεροι. Είναι άνθρωποι, έχουν αδυναμίες και πάθη, δεν ξέρεις αν κάποιος είναι κάλος η κακός. Στον Τόλκιν οι χαρακτήρες του ήταν πεζοί και απλοί. Μονοδιάστατοι. Εξαιρέσεις σε αυτό υπάρχουν φυσικά, όπως ο Σάμ (ο οποίος είμαι σίγουρος ότι κρυφογούσταρε τον Φρόντο) άλλα οι υπόλοιποι ήταν απλοί να τους κατανοήσεις και χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Τι ήταν ο Λέγκολας πέρα από ομορφόπαιδο και κάλος τοξότης; Τι ήταν ο Γκίμλι πέρα από γιος του Γκλόιν (μην πιάσω τον Γκλόιν και τους υπολοίπους νάνους που δεν είχαν κανένα λόγο ύπαρξης τώρα). Τον Τόλκιν τον ενδιέφερε να πει την Ιστορία και να περιγράψει την μέση γη όσο καλύτερα μπορούσε, και έτσι οι περισσότεροι χαρακτήρες του δεν έλεγαν κάτι.

Ούτε οι σκηνές μάχης του. Στην ταινία τα έσπαγαν, άλλα στο βιβλίο κοιμόσουν. Στο Song of Ice and Fire διαβάζεις μάχη και γίνεται τις καραπουτανάρας. Άσε που δεν ξέρεις ποιος θα πεθάνει. Όλοι είναι αναλώσιμοι. Στον άρχοντα ο μόνος που πεθαίνει είναι ο Μπόρομιρ και αυτό γιατί τον παίζει ο Sean Bean που πεθαίνει πάντα.

Επίσης, τι πράγμα ήταν αυτό με τους κακούς του Τόλκιν. Έμεινε από ιδέες κάποια στιγμή; Ποιος φοβάται ένα μεγάλο μάτι; Τι θα σου κάνει το μάτι; Θα σε ματιάσει; O Μάρτιν από την άλλη, έχει για κακούς κάτι παγωμένους τύπους που σηκώνουν ζόμπι στον Βορρά από την μια, μια έναν τύπο ο οποίος πνίγει κόσμο γιατί ότι πέθανε δεν πεθαίνει (άκου λογική) μια γκόμενα που καίει ανθρώπους, τους Λάννιστερ και ένα κάρο άλλους. Δεν ξέρεις τι σε περιμένει και από που θα σου ρθει.

Στην κοσμογονία δε, αν και ο Τόλκιν κερδίζει και ο Μάρτιν δεν πάει πίσω. Έχουμε πλήρη γεννεολογικά δεντρά για όλους τους οίκους, ξέρουμε τι έγινε στο άμεσο παρελθόν και γενικότερα ξέρουμε αρκετά από τον κόσμο του, και μας μένουν ακόμα και δυο βιβλία για να μάθουμε και άλλα. Είναι σίγουρο ότι στο τέλος ο κόσμος του Song of Ice and Fire θα είναι ίσος η και μεγαλύτερος ακόμα από την Μέση Γη.

Όσο σπουδαίος και να ήταν ο άρχοντας για την εποχή του, δεν παύει να είναι ένα βιβλίο αρκετά παλιό όμως, και αυτό φαίνεται στο γράψιμο στο στήσιμο και στην εξέλιξη της πλοκής. Δεν νομίζω ότι πίστευε κανένας ότι θα χάναμε τον Φρόντο (άλλος φλώρος και αυτός) και θα παίρνε ο Σάουρον το δαχτυλίδι. Λίγο πολύ όλοι ξέραμε ότι θα έχει happy ending.
Στο Song of Ice and Fire από την άλλη, πιο πιθανό είναι ότι θα έρθει ο χειμώνας και θα σκοτωθούνε όλοι μεταξύ τους αφήνοντας το Westeros ένα τεράστιο νεκροταφείο για να παίζουν οι White Walkers. Προσωπικά μου αρέσει περισσότερο αυτό γιατί είναι όλοι καθάρματα και τους αξίζει.

Δεν θέλω να μειώσω ούτε τον Άρχοντα, ούτε όλα αυτά που έχει κάνει ο Τόλκιν για το είδος του Fantasy γενικότερα, άλλα όπως και να το κάνουμε, πάνε σχεδόν ογδόντα χρονιά από τότε που γράφτηκε. Έμεινε πολύ καιρό το τοπ βιβλίο φαντασίας. Άλλα όπως και οι χαρακτήρες του, έτσι βίαια και ο Μάρτιν το κατέβασε από τον θρόνο και έκατσε εκείνος.

Ελπίζω να τον αντέξει γιατί όσο να ‘ναι είναι και λίγο χοντρομπαλάς.   


Εσείς τι λέτε;


Hello κόσμε, είμαι ο Βαγγέλης. Δεν είμαι συγγραφέας, ούτε δημοσιογράφος, μήδε φιλόσοφος. Είμαι ένας απλός και καθημερινός άνθρωπος που προσπαθεί να εκφράσει αυτά που παιδεύουν το ρημάδι του και τραβάνε την περιέργειά του(που είναι πολλά!). Είμαι ένας νέος που προσπαθεί να αναλύσει και να εξηγήσει με την κατάλληλη δόση σοβαρότητας, καυστικότητας, καφρίλας και χιούμορ αυτό το «mash-up» ομορφιάς και ασχήμιας, τρέλας και ανθρωπιάς, που ονομάζουμε καθημερινότητα και ζωή.

σχόλια

Μουσικός ξεκίνησα, σκήνοθετης έγινα, έκλεισα το Αλτέρ και ξανάγινα μουσίκος, και τώρα το παλεύω και σαν συγραφέας με το πρώτο μου βιβλίο [ https://www.facebook.com/magosnovel για οσους ενδιαφερονται]. Κυνικός, σαρκαστικός και διαολεμένα όμορφος, λάτρης του Fantasy, του King, του Hollywood και της Μοσχαρίσιας Μπριζόλας – όχι απαραίτητα με αύτην την σειρά.

σχόλια
Copyright © 2014-2015