Debate! Βαγγέλης Βαΐτσης VS Στέφανος Στεφανόπουλος

Τοp 10 συγκροτημάτων που καθόρισαν τα 00`s

Στα ‘00s, τρία ήταν τα μουσικά κινήματα που απασχόλησαν περισσότερο από τα άλλα την παγκόσμια μουσική σκηνή. Εκείνο της nu metal, που είχε ξεκινήσει από τα τέλη των ‘90s, απλά η ώθηση και η φόρα που είχε πάρει, απασχόλησε και τα πρώτα χρόνια της νέας δεκαετίας, εκείνο του new rock, που αποτέλεσε τη μετεξέλιξη της βρετανικής σκηνής (brit rock), ενώ δημιουργήθηκε κι ένα post-grunge ρεύμα, διόλου αμελητέο. Όπως πάντα όμως, δεν έλειψαν και οι πρωτοπόροι, οι οποίοι δεν είχαν καμία μόδα ανάγκη, κι έχτισαν το όνομά τους από μόνοι τους. Ο Βαγγέλης Βαΐτσης κι ο Στέφανος Στεφανόπουλος παρουσιάζουν ένα διπλό top 10, αντιπροσωπευτικό εκείνης της εποχής.
  1. 3 Doors Down

Ξεθάψτε όλοι τα Mp3 σας ή τα iPod. Όποιος δεν έχει περασμένο μέσα ένα τραγούδι τους είτε έχει να ανανεώσει την Playlist από πριν το 2000 (που πράγμα απίθανο, καθώς τότε ακούγαμε ακόμα CDs), είτε ψεύδεται.

Με πολλές επιρροές από το κλασικό grunge των 90s, οι 3DD είναι ίσως η μπάντα που βοήθησε στη διάδοση του post grunge περισσότερο από κάθε άλλη της γενιάς και του είδους της. Χωρίς πολλούς πειραματισμούς στον ήχο τους, με ξεκάθαρες μουσικές για το μέσο αυτί, κατάφεραν να έχουν από τουλάχιστον 2 top-selling κομμάτια σε κάθε album τους. Κομμάτια εύκολα για το αυτί, όσο μελωδικά χρειάζεται για να είναι η καλύτερη παρέα χωρισμού και άλλη μια απόδειξη ότι οι ιδιαίτερες φωνές κάνουν την διαφορά.

Το «The Better Life» (2000) ήταν ένα από τα πλέον επιτυχημένα debut albums στην ιστορία του είδους, ακολουθούμενο από τα 3 ακόμα εξίσου επιτυχημένα albums, χωρίς όμως σε κανένα από αυτά να παίξουν με τον ήχο τους. Ας δούμε το album που θα κυκλοφορήσει το 2016 αν μας κρύβει καμιά έκπληξη ή θα επαναληφθεί η κλασική συνταγή τους: «λίγο απογοήτευση, κόκκινο κρασί στο σαλόνι και αναστεναγμοί στο άπειρο».

  1. HIM

Τι σας θύμισα τώρα, ε; Love Metal, heartagrams και τα μυαλά στα μπλέντερ.

Αν και αρχικά τους μάθαμε πριν τα ‘00s (το 1999 να είμαστε συγκεκριμένοι), καθιερώθηκαν στη συνείδηση του μέσου ακροατή τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας. Μια μπάντα με έναv από τους πιο skilled vocalists που είχα την τύχη να ακούσω και live, χωρίς τη συνέχεια που θα περίμενε κάποιος. Οι HIM τη δεκαετία που πέρασε ήταν, σε μια πιο ευρεία έννοια, οι απόλυτοι ευρωπαίοι rockstars. Κοριτσάκια να πετούν σώβρακα και σουτιέν με τα κιβώτια σε κάθε συναυλία, heartagrams μέχρι και σε χαρτί τουαλέτας, παραδοχή ως προς τις φωνητικές ικανότητες του Valo (και ένας πολύ αξιοπρεπής κιθαρίστας), τεράστια απήχηση σε κάθε ηλικία. Τα είχαν όλα, κοινώς. Εκτός από διάρκεια.

Με το «Deep Shadows and Brilliant Highlights» συνέχισαν αυτό που ξεκίνησαν στο «Razorblade Romance», τερματίζοντας το στο καλύτερο τους – κατ’ εμέ – δίσκο το 2003, το «Love Metal». Και μετά, ο κατήφορος. Το «Dark Light» και το «Venus Doom» ήταν στην καλύτερη αδιάφορα και έδειξαν ένα συγκρότημα που τερμάτισε τον ήχο του πολύ σύντομα. Ένας ήχος που καθιερώθηκε να λέγεται Love Metal, χωρίς κάποιον άλλο συνεχιστή του. Ένας ήχος που όπου και να τον ακούσεις, ξέρεις ότι είναι οι HIM. Ή αυτό που ήταν κάποτε, τελοσπάντων.   

  1. Gorillaz

Τα 00’s ίσως και να μείνουν στην ιστορία λόγω των πολλαπλών μουσικών ρευμάτων που γνώρισαν παράλληλη άνθηση (ευχαριστούμε, γρήγορο Internet).  Ένα από αυτά ήταν και το trip hop. Και ο βασικός λόγος που αυτή η υπέροχη μουσική έφτασε σε περισσότερα αυτιά λέγεται Gorillaz.

Με ήχο ακαθόριστο ανάμεσα σε alter rock, trip hop, electronica και alter hip-hop, το Βρετανικό συγκρότημα έγινε από τα σύμβολα της δεκαετίας. Λίγο ότι κανείς δεν ήξερε τα πραγματικά πρόσωπα των μελών, παρά μόνο τα animation τους, λίγο ότι κάθε τραγούδι τους για κάποιο λόγο σφήνωνε στο κεφάλι σου, λίγο ότι κάποια στιγμή μέσα στην δεκαετία μαθεύτηκε στο ευρύ κοινό ότι πρόκειται για ένα Project του Damon Albarn των Blur, οι Gorillaz έγιναν must σε κάθε Mp3 player που σεβόταν τον εαυτό του.

Και όλα αυτά με μόνο 2 δίσκους. Έναν στην αρχή της χιλιετίας και έναν στα μέσα. Με το ομότιτλο album τους το 2001 τους μάθαμε μέσω του κομματιού «Clint Eastwood» και τους αγαπήσαμε. Το «Demon Days» το 2005 ήρθε απλά για να συνεχίσει από εκεί που έμειναν. Φανταστική ροή στα album, πολύ έξυπνες συνθέσεις και συνδυασμοί ειδών μουσικής που δεν τους φανταζόσουν έως τότε. Από τις εμβληματικότερες μπάντες της δεκαετίας.

  1. Rammstein

Μιας και μιλάμε για εμβληματικές μπάντες, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι Γερμανοί industrialάδες από την λίστα. Τι να πω και τι να πεις και τι να πούμε γενικά;

Έχοντας ήδη γίνει γνωστοί από τα 90s με το «Du Hast», μπήκαν δυναμικά στη δεκαετία με το «Mutter» (2001), συνέχισαν με το «Reise Reise» (2004) και το «Rosenrot» (2006) δίνοντας με 3 album που δεν ήξερες ποιο κομμάτι σ’ αρέσει περισσότερο. Στο «Liebe ist für alle da» το 2009 μας τα χάλασαν λίγο, αλλά και πάλι ήταν ένα αρκετά καλό album.

Με τα διάσημα show τους και πάντα καλή απόδοση τους, είναι μια από τις μπάντες που σίγουρα αξίζουν να στιγματίσουν την προηγούμενη δεκαετία. Και για έναν ακόμα λόγο.

Παίζουν μουσικάρα. Αυτό.

  1. Placebo

Να πω την αλήθεια, την μπάντα του Molko δε τη συμπαθώ. Αλλά θα πω και ότι όση ώρα γράφω, αυτούς ακούω.

Τους ξέραμε και πριν το 2000, χάρη στο album «Without You I am nothing», με συμμετοχή David Bowie σε ένα single (κάτι που τους απογείωσε). Αλλά η συνέχειά τους είναι εντυπωσιακή.

«Black Market Music» το 2000, «Sleeping with Ghosts» το 2003, (το καλύτερο και πληρέστερο album τους με διαφορά), «Meds» το 2006 και «Battle for the Sun» τo 2009. Τέσσερα albums που πούλησαν σαν τρελά, ο κόσμος τα άκουγε μανιωδώς –μαζί κι εγώ– και σίγουρα καθόρισαν τον ήχο του τότε και του σήμερα.

Δεν τους θεωρώ καλή μπάντα, λόγω των live τους, αλλά σίγουρα είναι μια μπάντα που την ξέρουν από τον τελειωμένο σκυλά μέχρι τον κάφρο μεταλά. Κατάφεραν και έγιναν ένας ήχος που σου φαίνεται τόσο οικείος, που όποτε τον ακούς, απλά δεν του δίνεις σημασία, σαν να είναι φυσικό να υπάρχει. Τα εύσημα είναι όλα δικά τους.

  1. Slipknot

Δε θα αναλωθώ να αναφέρω τα album, την καριέρα τους, τα φανταστικά live τους, την ίντριγκα που είχαν δημιουργήσει με τις μάσκες και τα λοιπά.

Θα σταθώ απλά ότι οι συγκεκριμένοι τύποι είναι αυτοί που έκαναν mainstream το core στοιχείο στη σύγχρονη metal.

Μια εννεαμελής μπάντα, που όλοι τους είναι ένας κι ένας. Κάθε album έχει διαφορετικό ήχο, πολλά παιχνίδια με τα secondary sounds, ένας εξαιρετικός vocalist και, το βασικότερο, πολλά κομμάτια που μέχρι και σήμερα ακούγονται σαν φρέσκα.

Σίγουρα ένας ήχος πιο βαρύς από αυτόν που κυριάρχησε στα 00’s, άλλα ένας ήχος που μέχρι και σήμερα ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να θεωρηθεί «κλασικός».

Τα άπειρα respect μου.

  1. Muse

Τι να πει κανείς για το συγκρότημα του Bellamy;

Καταρχήν, respect στη φωνή του. Εξαιρετικό εύρος και χροιά, μια φωνή που ξέρεις σε ποιον ανήκει από τις πρώτες 10 ανάσες.

Το «Origins of Symmetry» (2001) το θεωρώ μέχρι και σήμερα ένα εξαιρετικό album, ακολουθούμενο από τα πιο mainstream ηχητικά αλλά εξίσου ποιοτικά «Absolution» (2003), «Black Holes and Revelations» (2006) και «The Resistance» (2009).

Αυτό που μου άρεσε πάντα στους Muse είναι ο πειραματισμός τους. Πήραν το alter pop-rock και του άλλαξαν την πορεία πλεύσης. Η χρήση του synthesizer είναι παντού, χωρίς να είναι υπερβολική.

Και δεν ξέρω αν το είπα, αλλά θα το ξαναπώ γιατί όσο και να το πω δεν παλιώνει. Ο Bellamy έχει φωνάρα.

  1. Radiohead

Δε θα σταθώ τόσο στη μουσική τους. Ας είναι οι πρωτομάστορες του brit pop, ας έχουν κάνει φοβερή επιτυχία (δικαίως) σε κάθε album τους, θα σταθώ στην επανάσταση που έφεραν στη δισκογραφία.

Με τη δισκογραφική αγορά να ξεφεύγει από τα όρια σε θέμα τιμών πώλησης των album, αποφάσισαν να διαθέτουν τα album τους online, επιτρέποντας στον κάθε έναν που το κατεβάζει να πληρώνει όσα χρήματα θεωρεί ότι αξίζει το album (ή και τίποτα).

Αυτό σε συνδυασμό με το κλασικό φαινομενικά cool και lazy attitude που στιγμάτισε την brit pop της προηγούμενης δεκαετίας, αξίζουν απόλυτα να βρίσκονται σε κάθε τέτοια λίστα.

  1. Nightwish

Μια μπάντα-στερεότυπο για το symphonic metal, με 3 πολύ καλές κυκλοφορίες μέσα στη δεκαετία.

Σίγουρα το «Nemo» και το «Wish I had an angel» είναι τα 2 κλασικά τραγούδια που όλοι ξέρουμε, αλλά η αλήθεια είναι πως είχαν αξιοπρεπέστατα albums, με την κορύφωση τους να φτάνει στο Once.

O βασικότερος λόγος, όμως, που η μπάντα αυτή άφησε ιστορία στη δεκαετία που μας πέρασε είναι επειδή έφερε ξανά στην επιφάνεια τις frontwoman στην rock/metal σκηνή. Μαζί με τους Nightwish ξεπετάχτηκαν πολλές μπάντες με γυναικεία vocals, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις των Evanescensce και των Within Temptation.

Να τα λέμε σταράτα, όσο hate και να έχουν φάει ότι είναι η μπάντα της παρολίγου μεταλογκόμενας, είναι μια αξιοπρεπέστατη μπάντα, με όμορφες συνθέσεις και έναν εξαιρετικό πληκτρά. Και μια ένοχη εξομολόγηση: όλοι οι μεταλάδες που και που τους ακούμε.

  1. Linkin Park

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω για τους συγκεκριμένους.

Μεγάλωσα μαζί τους, ακούγοντάς τους μανιωδώς. Όπως και πολλοί άλλοι. Είναι κάτι σαν δεδομένο για μένα ακουστικά αλλά και σαν παρουσία στη δισκοθήκη και τα mp3 μου.

Είναι ένα μουσικό given της δεκαετίας που πέρασε. Το Hybrid Theory(2000)και το Meteora(2003)είναι 2 από τα πιο κλασσικά album της δεκαετίας, κάνοντας ακόμα και άτομα εκτός αυτής της μουσικής να τα αγαπήσουν.

Δε θα κάνω καμιά τεχνική ανάλυση για την συγκεκριμένη μπάντα. Δε χρειάζεται. Όλοι έχουμε λιώσει να ακούμε το σχήμα του Shinoda, ακόμα και όταν άλλαξε τελείως ήχο και κοινό. Για τα άτομα της γενιάς μου, οι LP είναι απλά κάτι που μας στιγμάτισε μουσικά. Μια παιδική ανάμνηση, μια πρώτη αγάπη. Είναι οι LP.

10. Arctic Monkeys: μπορεί η κουτσή Μαρία να τους έμαθε πριν δυο χρόνια, αλλά το σχήμα διαμορφώθηκε και μεγαλούργησε μέσα στα ‘00s. Με το εκπληκτικό ντεμπούτο τους («Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not») και το εξίσου εξαιρετικό «Favorite Worst Nightmare» που ακολούθησε, οι Arctic Monkeys, εξέλιξαν κι εν τέλει διαμόρφωσαν προς το καλύτερο το εκκολαπτόμενο new rock, που ως τότε είχε ως κύριους πρεσβευτές του τους Franz Ferdinand, προτείνοντας κάτι πιο ώριμο και πιο ουσιαστικό για τον ήχο. Το «Humbug» του 2009 επιστέγασε αυτήν τη μεστωμένη μουσική πλεύση τους, κλείνοντας νικητήρια τη δεκαετία, με την επόμενη να τους επιφυλάσσει εκ νέου αναγνώριση.

09. Nickelback: συγκρότημα που μετράει πάρα πολλούς haters, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί ένα πολυάριθμο fan club. Επηρεασμένοι από τους Creed, οι Nickelback ξεκίνησαν να δισκογραφούν το 1996 κι ούτε οι ίδιοι περίμεναν πως με το έμπα της νέας δεκαετίας, θα κυκλοφορούσαν ένα δίσκο που θα είχε τόση μεγάλη απήχηση στο mainstream κοινό. Το «Silver Side Up», χάρη στο κομμάτι «How You Remind Me», γίνεται τεράστια επιτυχία, βάζοντας το σχήμα σε ένα εμπορικό rollercoaster, το οποίο συνεχίζεται και στα επόμενα album. Κάθε κυκλοφορία τους συνοδεύεται με λογής single, βάζοντας στο ραδιοφωνικό παιχνίδι το (pop) post grunge, γεγονός που επηρέασε λογής μπάντες στην πορεία.

08. Limp Bzkit: με το nu metal να αποτελεί ήδη το «next big thing», οι εξ Αμερικής Limp Bizkit, εξαργυρώνουν την όποια αναγνώριση τους είχαν δώσει οι δύο πρώτοι δίσκοι τους, βγάζοντας στην αγορά το 2000 το (μακράν) καλύτερό τους album, «Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water», το οποίο έκανε πάταγο, ξεκαθαρίζοντας πως στο εν λόγω είδος, δεν υπήρχε άλλο σχήμα που θα μπορούσε να τους συναγωνιστεί σε groove. Την τεράστια αυτή επιτυχία όμως ακολούθησε η φυγή του βασικού κιθαρίστα, Wes Borland (ο οποίος ξαναγύρισε το 2011), με τον frontman, Fred Durst να κρατάει ψηλά τον πήχη μόνος του, αλλά για πολύ λίγο. Η δεκαετία έληξε άδοξα, από το 2005 κιόλας, ενώ το nu metal είχε ήδη αρχίσει να φεύγει από το προσκήνιο.

07. Muse: όταν έβγαλαν το ντεμπούτο τους, το 1999, κατηγορήθηκαν ως μια rock κόπια των Radiohead. Η ιστορία έδειξε όμως πως η μεγάλη τους αγάπη είναι οι Queen, όπως και οι λογής πειραματισμοί. Με ένα εκπληκτικό σερί κυκλοφοριών από το 2011 έως και το 2009, οι Muse έχτισαν όνομα και καριέρα, παραμένοντας μέχρι και σήμερα μια μεγάλη μπάντα, με τεράστια απήχηση. Εξαιρετικές συνθέσεις, φοβερά -στο σύνολο- album και live εμφανίσεις που δεν ξεχνάς εύκολα. Ευτυχώς είχαμε την τύχη να τους δούμε στην Ελλάδα το 2002 στο Ρόδον και το 2007 στο Terra Vibe.

06. Marilyn Manson: γεννηθείς το 1969, ο κατά κόσμον, Brian Hugh Warner, οικειοποιήθηκε την περσόνα του Marilyn Manson, συνδυάζοντας τα ονόματα Marilyn Monroe και Charles Manson. Ήδη από το ξεκίνημά του το 1994, απασχόλησε, κυρίως αρνητικά, το συντηρητικό κοινό, αλλά άκρως θετικά τους φιλακροάμονες. Παρουσιάζοντας μια μίξη Nine Inch Nails και Alice Cooper, αλλά με μια πιο goth χροιά, οι προκλητικές εμφανίσεις του και οι κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις που εξέφραζε, αποτέλεσαν σημαία για μια ολόκληρη γενιά. Η δεκαετία των ‘00s ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, μιας και το «Holy Wood» είναι ως και σήμερα η πιο ολοκληρωμένη και πιο ώριμη δουλειά τους. Η πορεία όμως, παρότι δε στερήθηκε δημοτικότητας δεν ήταν εξίσου ποιοτική, με λογής αλλαγές μελών στο σχήμα και μια αίσθηση επανάληψης στον ήχο του. Τέσσερα album κυκλοφόρησε συνολικά την εν λόγω δεκαετία, τα οποία διατήρησαν το όνομα σε υψηλά επίπεδα, οδηγώντας τον με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα, όπου το τότε «φαινόμενο», παρουσιάζεται πιο κατασταλαγμένο μουσικά.

05. Korn: άκρως επιδραστικοί, με μυριάδες fan και οι έμμεσοι διαμορφωτές της nu metal σκηνής, δίχως όμως να ξεστρατίσουν από το σοβαρό ύφος τους. Η λαμπρή εκκίνηση πραγματοποιήθηκε  το 1994, το μεγάλο μπαμ έγινε το 1998 με το «Follow the Leader», ενώ το «Issues» του 1999 παραμένει το μεγαλύτερο διαμάντι τους. Μπορεί λοιπόν η ουσιαστική ταυτότητα της μπάντας να εδραιοποιήθηκε στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’90, αλλά στα ‘00s είναι που το συγκρότημα μετουσιώθηκε σε κάτι μεγαλύτερο και ογκωδέστερο εμπορικά. Το «Untouchables» (2002) απογοήτευσε ως συνέχεια του «Issues», αλλά έμπασε τους Korn σε ακόμη περισσότερα σπίτια. Το «Take a Look In the Mirror» (2003) αποτέλεσε τον πιο heavy και ίσως πιο ολοκληρωμένο δίσκο τους. Το «Greatest Hits» τους, τους έφερε κι από Ελλάδα, χωρίς όμως την ανάλογη ανταπόκριση (περίπου 5000 άτομα). Το «See You On the Other Side» (2005), παρότι δεν εκτιμήθηκε όταν πρωτοκυκλοφόρησε, έδωσε νέα ηχητική πνοή στο group. Τέλος το «Untitled» του 2007, βρήκε τους Korn αποδυναμωμένους, αλλά σταθερά ποιοτικούς. Η επόμενη δεκαετία, ύστερα από ένα αρκετά μέτριο πόνημα, τους βρίσκει να ανακάμπτουν, να πειραματίζονται και να απολαμβάνουν τους καρπούς που έσπειραν τα προηγούμενα χρόνια.

04. Audioslave: κι εκεί που το nu metal είχε πάρει τα πάνω του και η post grunge βασιζόταν μονάχα σε σχήματα τύπου Nickelback και 3 Doors Down, ο Tom Morello, έχοντας πλέον αφήσει πίσω του τους Rage Against the Machine, συνεργάζεται με τον Chris Cornell (Soundgarden), που δε διένυε και την καλύτερη εμπορικά περίοδό του, βγάζοντας στην αγορά ένα ντεμπούτο το 2002, το οποίο μέχρι και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς. Οι grunge ερμηνείες του Cornell και οι ρυθμικές κιθάρες του Morello, έδωσαν ένα αριστούργημα στους ακροατές του rock ήχου. Ακολούθησαν άλλα δυο full length, το 2005 και το 2006, τα οποία ήταν ένα κλικ κατώτερα του προκατόχου τους, αλλά εξίσου απολαυστικά.

03. Queens of the Stone Age: από τις στάχτες των Kyuss, αναδυθήκαν (και) οι Queens of the Stone Age, με mastermind τον Josh Homme (ο οποίος παίζει και στους Eagles of Death Metal, όπως και στους Them Crooked Vultures). Οι λόγοι που τα ‘00s αποτέλεσαν σημαντική δεκαετία για αυτούς,  ήταν η γκρούβα του ήχου τους, η desert αισθητική τους, που προηγήθηκε της οποιαδήποτε μόδας επανέφερε το stoner στο προσκήνιο, αλλά κυρίως η κυκλοφορία του «Songs for the Deaf» το 2002, ενός από τους καλύτερους δίσκους του ιδιώματος, αλλά και γενικά. Βέβαια, τα «Rated R» του 2000, το «Lullabies to Paralyze» του 2005, μέχρι και το κατώτερο «Era Vulgaris» του 2007, όχι μόνο δεν περνούν απαρατήρητα, αλλά τονίζουν τη σημαντικότητα του συγκροτήματος, το οποίο, ύστερα από μεγάλη αποχή, επανήλθε δριμύτερο το 2013.

02. System of a Down: ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τον ομώνυμο πρώτο δίσκο τους το 1998, μιας και ο περίεργος, γεμάτο εναλλαγές κι ethnic στοιχεία ήχος τους, απείχε παρασάγγας από αυτά που ήθελε να ακούσει τότε ο μέσος ακροατής. Όταν έσκασε όμως το «Toxicity» το 2001, έπαψε να υφίσταται η οποιαδήποτε αμφιβολία, με το group να εκτινάσσεται εμπορικά και να ασχολείται μαζί του ολόκληρος ο πλανήτης, σε σημείο που αποτέλεσαν μόδα. Καυστικοί και έντονα πολιτικοί στο στίχο τους, εξέδωσαν άλλα τρία full length μέσα στα ‘00s, προτού αποφασίσουν να κάνουν ένα τετραετές διάλειμμα. Το 2010 επανήλθαν στα μουσικά δρώμενα, κάνοντας όμως μονάχα live εμφανίσεις, με το κοινό τους να αναμένει κάποιο full length, μιας και οι solo δουλειές των μελών, που μεσολάβησαν, δεν άγγιζαν τις δουλειές που είχαν βγάλει μαζί ως συγκρότημα.

01. Tool: έχοντας οι ίδιοι δηλώσει ως κύριες επιρροές τους, τους Faith No More και τους King Crimson, το σχήμα από το Los Angeles κατάφερε μέσω της μουσικής του να πραγματοποιήσει αυτό που ψάχνει κάθε μπάντα… να βρει προσωπικό ήχο και να μείνει στην ιστορία ως επιρροή δεκάδων συγκροτημάτων στο μέλλον. Παρότι ξεκίνησαν το 1992, η ουσιαστική αναγνώριση και η εμπορική επιτυχία ήρθε το 2001 με το τρίτο τους album, «Lateralus», ενώ το 2006 ακολούθησε το «10.000 Days», η οποία είναι και η τελευταία μέχρι στιγμής δουλειά τους, μιας κι από τότε, παρότι ενεργοί, δεν έχουν βγάλει νέο δίσκο. Έχουν κερδίσει τρία βραβεία Grammy, δυο εκ των οποίων μέσα στα ‘00s, ενώ έχουν προταθεί άλλες τέσσερις φορές.


Εσείς τι λέτε;


Hello κόσμε, είμαι ο Βαγγέλης. Δεν είμαι συγγραφέας, ούτε δημοσιογράφος, μήδε φιλόσοφος. Είμαι ένας απλός και καθημερινός άνθρωπος που προσπαθεί να εκφράσει αυτά που παιδεύουν το ρημάδι του και τραβάνε την περιέργειά του(που είναι πολλά!). Είμαι ένας νέος που προσπαθεί να αναλύσει και να εξηγήσει με την κατάλληλη δόση σοβαρότητας, καυστικότητας, καφρίλας και χιούμορ αυτό το «mash-up» ομορφιάς και ασχήμιας, τρέλας και ανθρωπιάς, που ονομάζουμε καθημερινότητα και ζωή.

σχόλια

Γεννήθηκα την ίδια ακριβώς ημέρα με τα CD και μάλλον για αυτό ασχολούμαι τόσο πολύ με τη μουσική. Όταν δε γράφω για αυτή, αγοράζω CD, και όταν δεν αγοράζω, θα με βρείτε να παριστάνω τον dj σε διάφορα μαγαζιά της Αθήνας, παρότι το πτυχίο μου με θέλει Κοινωνιολόγο. Δε συμπαθώ τους ψευτοκουλτουριάρηδες, τους ξερόλες και τη μουστάρδα.  Δηλώνω εγωιστής, κυνικός και fan του Philip Dick.

σχόλια
Copyright © 2014-2015