1. 3 Doors Down

Ξεθάψτε όλοι τα Mp3 σας ή τα iPod. Όποιος δεν έχει περασμένο μέσα ένα τραγούδι τους είτε έχει να ανανεώσει την Playlist από πριν το 2000 (που πράγμα απίθανο, καθώς τότε ακούγαμε ακόμα CDs), είτε ψεύδεται.

Με πολλές επιρροές από το κλασικό grunge των 90s, οι 3DD είναι ίσως η μπάντα που βοήθησε στη διάδοση του post grunge περισσότερο από κάθε άλλη της γενιάς και του είδους της. Χωρίς πολλούς πειραματισμούς στον ήχο τους, με ξεκάθαρες μουσικές για το μέσο αυτί, κατάφεραν να έχουν από τουλάχιστον 2 top-selling κομμάτια σε κάθε album τους. Κομμάτια εύκολα για το αυτί, όσο μελωδικά χρειάζεται για να είναι η καλύτερη παρέα χωρισμού και άλλη μια απόδειξη ότι οι ιδιαίτερες φωνές κάνουν την διαφορά.

Το «The Better Life» (2000) ήταν ένα από τα πλέον επιτυχημένα debut albums στην ιστορία του είδους, ακολουθούμενο από τα 3 ακόμα εξίσου επιτυχημένα albums, χωρίς όμως σε κανένα από αυτά να παίξουν με τον ήχο τους. Ας δούμε το album που θα κυκλοφορήσει το 2016 αν μας κρύβει καμιά έκπληξη ή θα επαναληφθεί η κλασική συνταγή τους: «λίγο απογοήτευση, κόκκινο κρασί στο σαλόνι και αναστεναγμοί στο άπειρο».

  1. HIM

Τι σας θύμισα τώρα, ε; Love Metal, heartagrams και τα μυαλά στα μπλέντερ.

Αν και αρχικά τους μάθαμε πριν τα ‘00s (το 1999 να είμαστε συγκεκριμένοι), καθιερώθηκαν στη συνείδηση του μέσου ακροατή τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας. Μια μπάντα με έναv από τους πιο skilled vocalists που είχα την τύχη να ακούσω και live, χωρίς τη συνέχεια που θα περίμενε κάποιος. Οι HIM τη δεκαετία που πέρασε ήταν, σε μια πιο ευρεία έννοια, οι απόλυτοι ευρωπαίοι rockstars. Κοριτσάκια να πετούν σώβρακα και σουτιέν με τα κιβώτια σε κάθε συναυλία, heartagrams μέχρι και σε χαρτί τουαλέτας, παραδοχή ως προς τις φωνητικές ικανότητες του Valo (και ένας πολύ αξιοπρεπής κιθαρίστας), τεράστια απήχηση σε κάθε ηλικία. Τα είχαν όλα, κοινώς. Εκτός από διάρκεια.

Με το «Deep Shadows and Brilliant Highlights» συνέχισαν αυτό που ξεκίνησαν στο «Razorblade Romance», τερματίζοντας το στο καλύτερο τους – κατ’ εμέ – δίσκο το 2003, το «Love Metal». Και μετά, ο κατήφορος. Το «Dark Light» και το «Venus Doom» ήταν στην καλύτερη αδιάφορα και έδειξαν ένα συγκρότημα που τερμάτισε τον ήχο του πολύ σύντομα. Ένας ήχος που καθιερώθηκε να λέγεται Love Metal, χωρίς κάποιον άλλο συνεχιστή του. Ένας ήχος που όπου και να τον ακούσεις, ξέρεις ότι είναι οι HIM. Ή αυτό που ήταν κάποτε, τελοσπάντων.   

  1. Gorillaz

Τα 00’s ίσως και να μείνουν στην ιστορία λόγω των πολλαπλών μουσικών ρευμάτων που γνώρισαν παράλληλη άνθηση (ευχαριστούμε, γρήγορο Internet).  Ένα από αυτά ήταν και το trip hop. Και ο βασικός λόγος που αυτή η υπέροχη μουσική έφτασε σε περισσότερα αυτιά λέγεται Gorillaz.

Με ήχο ακαθόριστο ανάμεσα σε alter rock, trip hop, electronica και alter hip-hop, το Βρετανικό συγκρότημα έγινε από τα σύμβολα της δεκαετίας. Λίγο ότι κανείς δεν ήξερε τα πραγματικά πρόσωπα των μελών, παρά μόνο τα animation τους, λίγο ότι κάθε τραγούδι τους για κάποιο λόγο σφήνωνε στο κεφάλι σου, λίγο ότι κάποια στιγμή μέσα στην δεκαετία μαθεύτηκε στο ευρύ κοινό ότι πρόκειται για ένα Project του Damon Albarn των Blur, οι Gorillaz έγιναν must σε κάθε Mp3 player που σεβόταν τον εαυτό του.

Και όλα αυτά με μόνο 2 δίσκους. Έναν στην αρχή της χιλιετίας και έναν στα μέσα. Με το ομότιτλο album τους το 2001 τους μάθαμε μέσω του κομματιού «Clint Eastwood» και τους αγαπήσαμε. Το «Demon Days» το 2005 ήρθε απλά για να συνεχίσει από εκεί που έμειναν. Φανταστική ροή στα album, πολύ έξυπνες συνθέσεις και συνδυασμοί ειδών μουσικής που δεν τους φανταζόσουν έως τότε. Από τις εμβληματικότερες μπάντες της δεκαετίας.

  1. Rammstein

Μιας και μιλάμε για εμβληματικές μπάντες, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι Γερμανοί industrialάδες από την λίστα. Τι να πω και τι να πεις και τι να πούμε γενικά;

Έχοντας ήδη γίνει γνωστοί από τα 90s με το «Du Hast», μπήκαν δυναμικά στη δεκαετία με το «Mutter» (2001), συνέχισαν με το «Reise Reise» (2004) και το «Rosenrot» (2006) δίνοντας με 3 album που δεν ήξερες ποιο κομμάτι σ’ αρέσει περισσότερο. Στο «Liebe ist für alle da» το 2009 μας τα χάλασαν λίγο, αλλά και πάλι ήταν ένα αρκετά καλό album.

Με τα διάσημα show τους και πάντα καλή απόδοση τους, είναι μια από τις μπάντες που σίγουρα αξίζουν να στιγματίσουν την προηγούμενη δεκαετία. Και για έναν ακόμα λόγο.

Παίζουν μουσικάρα. Αυτό.

  1. Placebo

Να πω την αλήθεια, την μπάντα του Molko δε τη συμπαθώ. Αλλά θα πω και ότι όση ώρα γράφω, αυτούς ακούω.

Τους ξέραμε και πριν το 2000, χάρη στο album «Without You I am nothing», με συμμετοχή David Bowie σε ένα single (κάτι που τους απογείωσε). Αλλά η συνέχειά τους είναι εντυπωσιακή.

«Black Market Music» το 2000, «Sleeping with Ghosts» το 2003, (το καλύτερο και πληρέστερο album τους με διαφορά), «Meds» το 2006 και «Battle for the Sun» τo 2009. Τέσσερα albums που πούλησαν σαν τρελά, ο κόσμος τα άκουγε μανιωδώς –μαζί κι εγώ– και σίγουρα καθόρισαν τον ήχο του τότε και του σήμερα.

Δεν τους θεωρώ καλή μπάντα, λόγω των live τους, αλλά σίγουρα είναι μια μπάντα που την ξέρουν από τον τελειωμένο σκυλά μέχρι τον κάφρο μεταλά. Κατάφεραν και έγιναν ένας ήχος που σου φαίνεται τόσο οικείος, που όποτε τον ακούς, απλά δεν του δίνεις σημασία, σαν να είναι φυσικό να υπάρχει. Τα εύσημα είναι όλα δικά τους.

  1. Slipknot

Δε θα αναλωθώ να αναφέρω τα album, την καριέρα τους, τα φανταστικά live τους, την ίντριγκα που είχαν δημιουργήσει με τις μάσκες και τα λοιπά.

Θα σταθώ απλά ότι οι συγκεκριμένοι τύποι είναι αυτοί που έκαναν mainstream το core στοιχείο στη σύγχρονη metal.

Μια εννεαμελής μπάντα, που όλοι τους είναι ένας κι ένας. Κάθε album έχει διαφορετικό ήχο, πολλά παιχνίδια με τα secondary sounds, ένας εξαιρετικός vocalist και, το βασικότερο, πολλά κομμάτια που μέχρι και σήμερα ακούγονται σαν φρέσκα.

Σίγουρα ένας ήχος πιο βαρύς από αυτόν που κυριάρχησε στα 00’s, άλλα ένας ήχος που μέχρι και σήμερα ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να θεωρηθεί «κλασικός».

Τα άπειρα respect μου.

  1. Muse

Τι να πει κανείς για το συγκρότημα του Bellamy;

Καταρχήν, respect στη φωνή του. Εξαιρετικό εύρος και χροιά, μια φωνή που ξέρεις σε ποιον ανήκει από τις πρώτες 10 ανάσες.

Το «Origins of Symmetry» (2001) το θεωρώ μέχρι και σήμερα ένα εξαιρετικό album, ακολουθούμενο από τα πιο mainstream ηχητικά αλλά εξίσου ποιοτικά «Absolution» (2003), «Black Holes and Revelations» (2006) και «The Resistance» (2009).

Αυτό που μου άρεσε πάντα στους Muse είναι ο πειραματισμός τους. Πήραν το alter pop-rock και του άλλαξαν την πορεία πλεύσης. Η χρήση του synthesizer είναι παντού, χωρίς να είναι υπερβολική.

Και δεν ξέρω αν το είπα, αλλά θα το ξαναπώ γιατί όσο και να το πω δεν παλιώνει. Ο Bellamy έχει φωνάρα.

  1. Radiohead

Δε θα σταθώ τόσο στη μουσική τους. Ας είναι οι πρωτομάστορες του brit pop, ας έχουν κάνει φοβερή επιτυχία (δικαίως) σε κάθε album τους, θα σταθώ στην επανάσταση που έφεραν στη δισκογραφία.

Με τη δισκογραφική αγορά να ξεφεύγει από τα όρια σε θέμα τιμών πώλησης των album, αποφάσισαν να διαθέτουν τα album τους online, επιτρέποντας στον κάθε έναν που το κατεβάζει να πληρώνει όσα χρήματα θεωρεί ότι αξίζει το album (ή και τίποτα).

Αυτό σε συνδυασμό με το κλασικό φαινομενικά cool και lazy attitude που στιγμάτισε την brit pop της προηγούμενης δεκαετίας, αξίζουν απόλυτα να βρίσκονται σε κάθε τέτοια λίστα.

  1. Nightwish

Μια μπάντα-στερεότυπο για το symphonic metal, με 3 πολύ καλές κυκλοφορίες μέσα στη δεκαετία.

Σίγουρα το «Nemo» και το «Wish I had an angel» είναι τα 2 κλασικά τραγούδια που όλοι ξέρουμε, αλλά η αλήθεια είναι πως είχαν αξιοπρεπέστατα albums, με την κορύφωση τους να φτάνει στο Once.

O βασικότερος λόγος, όμως, που η μπάντα αυτή άφησε ιστορία στη δεκαετία που μας πέρασε είναι επειδή έφερε ξανά στην επιφάνεια τις frontwoman στην rock/metal σκηνή. Μαζί με τους Nightwish ξεπετάχτηκαν πολλές μπάντες με γυναικεία vocals, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις των Evanescensce και των Within Temptation.

Να τα λέμε σταράτα, όσο hate και να έχουν φάει ότι είναι η μπάντα της παρολίγου μεταλογκόμενας, είναι μια αξιοπρεπέστατη μπάντα, με όμορφες συνθέσεις και έναν εξαιρετικό πληκτρά. Και μια ένοχη εξομολόγηση: όλοι οι μεταλάδες που και που τους ακούμε.

  1. Linkin Park

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω για τους συγκεκριμένους.

Μεγάλωσα μαζί τους, ακούγοντάς τους μανιωδώς. Όπως και πολλοί άλλοι. Είναι κάτι σαν δεδομένο για μένα ακουστικά αλλά και σαν παρουσία στη δισκοθήκη και τα mp3 μου.

Είναι ένα μουσικό given της δεκαετίας που πέρασε. Το Hybrid Theory(2000)και το Meteora(2003)είναι 2 από τα πιο κλασσικά album της δεκαετίας, κάνοντας ακόμα και άτομα εκτός αυτής της μουσικής να τα αγαπήσουν.

Δε θα κάνω καμιά τεχνική ανάλυση για την συγκεκριμένη μπάντα. Δε χρειάζεται. Όλοι έχουμε λιώσει να ακούμε το σχήμα του Shinoda, ακόμα και όταν άλλαξε τελείως ήχο και κοινό. Για τα άτομα της γενιάς μου, οι LP είναι απλά κάτι που μας στιγμάτισε μουσικά. Μια παιδική ανάμνηση, μια πρώτη αγάπη. Είναι οι LP.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.