Δε θα αναφερθώ στη σκάρτη γωνιά τους, διότι αυτήν τη γνωρίζει ο καθένας που δε βρέθηκε τυχαία εκεί. Γι’ αυτήν ακούει χρόνια άλλωστε, αυτή βρίζει και αυτήν προβάλλει το κάθε μέσο. Σε αυτήν αναφέρθηκε η Ντόρα και η κάθε Ντόρα που δε θέλησε να μάθει για μία άλλη πλευρά τους. Αυτή θέλει και ο Μητσοτάκης να αλλάξει μόλις αναλάβει τα ηνία της εξουσίας. Κανείς τους παρ’ όλα αυτά δεν είδε, όχι επειδή δεν υφίσταται, αλλά επειδή προτίμησε να την αγνοήσει, πως αυτή η περιοχή δεν είναι μόνο ό,τι προβάλλεται.

Τη μεγαλύτερη ανθρωπιά τη βρήκα εκεί, όπου κανείς δεν έστρεψε το φως της δημοσιότητας. Και εάν ποτέ έτυχε από ιδιοτέλεια και συμφέρον να το κάνει, προτίμησε να προβάλλει το σάπιο και το χιλιοειπωμένο. Ήταν κάπου εκεί στα σκοτεινά, απόγευμα Σαββάτου, στη στάση «Ομόνοια» όπου ένας μετανάστης με το γιο του περίμεναν το μετρό. Και εκείνη την ώρα που όλοι ήταν αρκετά απασχολημένοι με τα κινητά τους, προσκολλημένοι στις οθόνες τους, πέρασε μια γυναίκα ρακένδυτη. Ο ίδιος μετανάστης έβγαλε ό,τι κουδούνιζε από το παντελόνι του και το έδωσε σε εκείνη τη γυναίκα. Και ο γιος του, μάλλον από την παιδεία που είχε λάβει από νωρίς απ’ τον πατέρα του πρόσφερε τον χυμό που κρατούσε στην κόρη της γυναίκας.

Κανείς δε θα μπορούσε να ξέρει αν εκείνη ήταν πρόσφυγας, άστεγη. Αλλά εν τέλει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Είχε βγει στην επαιτεία για κάποιον άγνωστο σε εμάς λόγο. Ήταν από αυτές τις γυναίκες που όταν τις αντικρίσεις, θα στρέψεις το βλέμμα αλλού και θα συνεχίσεις το δρόμο σου, τον καφέ σου, τη δουλειά σου. Και αυτός που έμοιαζε να κρατά πάνω του τα λιγότερα χρήματα από όλους όσους βρισκόμασταν εκεί γύρω, έδωσε κάτι από το υστέρημά του. Όσοι το είδαν, βάλθηκαν και εκείνοι να δώσουν κάτι. Μάλλον, δεν είχε κάνει μόνο σε εμένα τρομερή εντύπωση η γενναιοδωρία του και η ανιδιοτέλειά του.

Άλλες φορές έκαναν λόγο για τα ναρκωτικά που κυκλοφορούν, για την ευτελή κατάσταση που υφίσταται στα στενά τα βράδια μετά τις οκτώ. Οι ίδιοι όμως που κατηγορούνται από τις αρχές για το πώς έχουν καταντήσει τα Εξάρχεια, αντιδρούν στο εμπόριο κατά των ναρκωτικών. Δηλώνουν ρητά πως οι έμποροι δεν έχουν θέση εκεί. Και οι παρεμβάσεις τους άμεσες και πιο δραστικές δεν έγιναν ποτέ θέμα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τους ένοιαξε να προβάλλουν τη διακίνηση αυτή καθ’ εαυτήν. Δεν ξέρω αν υπήρξε στα χρονικά πιο αποτελεσματική αρχή από αυτήν που η ίδια η αυτοδιαχείριση κατάφερε αφιλοκερδώς να υλοποιήσει.

Μα ανεξαρτήτως όλων των παραπάνω, στα Εξάρχεια, θα βρεις  σχολεία για μετανάστες που λειτουργούν με πρωτοβουλία ανεξάρτητων ατόμων, συλλογικές κουζίνες για όποιον έχει ανάγκη ένα πιάτο ζεστό φαί. Ανεξάρτητη δομή υγείας, συναυλίες που απευθύνονται σε όλους και οτιδήποτε οφείλει να έχει ένας πολίτης στη διάθεσή του, δίχως να λαμβάνεται η φυλή του και το εισόδημα του υπ’ όψιν. Στα ίδια μέρη που φιλοξενούνται πρόσφυγες και μετανάστες, θα βρεις παιδιά να κάθονται μαζί τους. Να τους προσφέρουν ό,τι το κράτος δεν μπόρεσε να φέρει εις πέρας. Πέρα από τα υλικά αγαθά, τη συντροφικότητα που αρμόζει.

Στο «γκέτο» των Εξαρχείων, διαφαίνεται η επιθυμία για μια διαφορετική ζωή. Δίχως σύνορα, φυλές και κοινωνικές διακρίσεις. Εκεί, αρκεί να είσαι άνθρωπος. Είναι η μόνη προϋπόθεση για να δεις τη θαλπωρή που αναδύεται πίσω από τους βαμμένους, γεμάτους αφίσες τοίχους. Δεν είναι μόνο η περιοχή που φιλοξένησε γενιές και γενιές. Δεν είναι μόνο τα μαγαζιά της, τα κρασιά της και τα τσίπουρά της. Είναι μια περιοχή κόκκινη, μαύρη, άναρχη που μέσα από το χάος της ξεχειλίζει ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Επομένως, αν κάτι έπρεπε να αλλάξει σε αυτά είναι το πώς επιθυμεί ο κάθε Μητσοτάκης να τα βλέπει. Διότι, πιο «όμορφη» περιοχή για να νιώσεις αποδεκτός και κυρίως άνθρωπος δε θα μπορέσεις να βρεις.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.