Σε κάθε αδικία που συμβαίνει στον κόσμο, μένεις άπραγος. Ανοίγεις την τηλεόραση, κοιτάς τις ειδήσεις και προσκολλημένος στις απολαύσεις της υλιστικής ζωής σου, ξεχνάς ότι αυτά πέραν από την είδηση, περιλαμβάνουν και μιαν αλήθεια. Μία αλήθεια που έμαθες να ξεχνάς με τα χρόνια, έχασες αυτήν την επαναστατική ορμή σου που σε χαρακτήριζε στο παρελθόν. Αφέθηκες στην κλεισούρα της ασφάλειας και της προκαθορισμένης ηθικής του σύγχρονου αστού. Βάλθηκες να ενημερώσεις τους συναδέλφους για τα μαντάτα και η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Καμία αντισυμβατικότητα δε σε ώθησε παραπέρα.  

Ήσουν και εσύ παρών όταν έφυγε ο Αλέξης και ο κάθε Αλέξης. Σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, ενημερωμένος για τις εξελίξεις και τα δρώμενα, εφοδιασμένος με μιαν απάντηση σε κάθε πικρόχολη ερώτηση. Ήσουν παρών από το σπίτι και από τη δουλειά. Μαζί σου παρόντες άλλοι τόσοι, συντέλεσαν στις απουσίες μα ούτε λόγος για τις φυσικές παρουσίες.

Στον αγώνα, στην αντίσταση, στην εξέγερση, σε μιαν οποιαδήποτε υποτυπώδη, ανιαρή, ποταπή επανάσταση χαρακτήρισες λανθασμένες πολλές τακτικές. Ούτε μία δε θεώρησες σωστή. Ούτε η πορεία, ούτε η παρέμβαση, ούτε καν το συλλαλητήριο. Τίποτα δεν ήταν σωστό από αυτά. Κανένα άρθρο, κανένας λόγος από αυτούς τους χιλιοειπωμένους που διαδόθηκαν. Έπεα πτερόεντα και εκείνα και αυτά. Εσύ, από το σαλόνι του σπιτιού, κρίνοντας το λάθος και το σωστό, δεν τόλμησες να θεωρήσεις ορθότητα τη συμβατότητα που σε χαρακτήρισε.

Προσκολλημένος στα γεγονότα και όχι στις αιτίες, στα πλάνα και όχι στην ουσία. Βασισμένος σε αναλύσεις της υποκουλτούρας, δίχως μία γνώμη εμπειρογνώμονα. Τα αυτιά σου κλειστά και το μυαλό σου κλειδωμένο από την εθελοτυφλία σου. Μοναχά τα μάτια σου αποτελούσαν την απόδειξη. Μάτια που κοίταζαν και παρακολουθούσαν μια τηλεόραση.

Ένα ακόμη νέο παιδί πεθαίνει. Τον λένε Παύλο. Κάποιοι Τζημέροι και άλλοι γνωστοί-άγνωστοι του προσπίπτουν και ευθύνες. Διότι η μουσική του έβραζε από θυμό, με το που αντηχούσε στο αυτί σου, ξύπναγε και το μυαλό σου ταυτοχρόνως. Το μυαλό σου τείνει να ταυτιστεί με αυτούς που του προσάπτουν ένα μερίδιο ευθύνης. Δεν είσαι ρατσιστής, μα τα αδυνατείς να ακούσεις αυτά που οι λέξεις φωνάζουν. Όχι. Δεν αδυνατείς, δε θέλεις να ακούσεις.

Η ζωή αρκεί για να βγάλεις λίγα χρήματα, ένα μικρό κομπόδεμα, ένα γάμο, δύο παιδιά και μια στέγη πάνω από το κεφάλι. Σίγουρα αρκεί, μα πάντα θα περισσεύει. Η ζωή δεν είναι τόσο μικρή για να είσαι απών και απαθής. Απών στους ξένους που χτύπησαν, στους πρόσφυγες που πείνασαν, στα παιδιά που σκοτώθηκαν. Ανάμεσα σε τόσους ξένους, σε λίγο θα είσαι ξένος και εσύ. Σαν η χρήση της έννοιας να μην έχει επαρκή ετυμολογία για να συμπληρώσει τη σημασία της. Τι είναι ξένος και τι γηγενής;

Στο τέλος όμως ο ξένος, ο πρόσφυγας βρέθηκες να είσαι εσύ. Ήμουν και εγώ μαζί σου. Δεν ξέρω υπό ποια έννοια και υπό ποια συνθήκη. Μα στο μυαλό της εξουσίας είμαι μία ξένη και εσύ άλλος ένας. Ένα περιττό βάρος που η κοινωνία έπρεπε να φροντίσει. Και ο σύγχρονος κομφορμιστής που ήσουν μέχρι πρότινος, έχοντας με στο αντίθετο ρεύμα, είναι κάποιος άλλος. Και εγώ, άθελα μου, βρέθηκα σε μιαν ακόμη παράνοια της σύγχρονης κοινωνίας.

Τώρα αυτός ο καινούριος κοιτά εμένα και εσένα να θαλασσοπνιγόμαστε, να μας διώχνουν από τα σπίτια μας, να μετρούν μία-μία τις λέξεις που ξεστομίζουμε. Εγώ και εσύ φοβόμαστε την επόμενη μέρα αν θα πέσει μια βόμβα πάνω από τα κεφάλια μας. Εκείνος κοιτάει, κοιτάει συνέχεια, κάθε βράδυ στις 8 σε οποίο κανάλι ανοίξει την τηλεόραση. Μα δε βλέπει τίποτα το παράξενο. Αρκεί που το σύστημα είναι ακόμη προσαρμοσμένο στα μέτρα του. Εκείνος έχει ακόμη μια στέγη, τα παιδιά και τη γυναίκα. Όλα είναι στην εντέλεια.

Τώρα εσύ είσαι τα δρώμενα, εσύ είσαι το γεγονός και μαζί σου και εγώ και άλλοι τόσοι. Ξένοι στα μάτια κάποιων, βάρος, βρωμιάρηδες, αλλόθρησκοι, δίχως πολιτισμό. Τέτοιοι είμαστε για εκείνους, τέτοιους τους είχες και εσύ στο νου σου. Θυμάσαι; Ή τώρα που είσαι στην απέραντη όχθη ξέχασες;

Μέχρι που και εκείνος ο δεύτερος βρέθηκε να είναι γεγονός και όχι στην απέξω. Τελικά πόσο διαφέραμε οι τρείς μας; Τρείς άνθρωποι, δίχως ονόματα, δίχως καμία θρησκεία στις πλάτες μας. Υποχείρια του συστήματος, θύματα των κυβερνήσεων. Και ο πρώτος, ο δεύτερος και εγώ, εν τέλει ήμασταν όλοι ,ένας προς έναν, άνθρωποι. Σε τι διαφέραμε μπορούσε να το κατανοήσει ο τρίτος σύγχρονος κομφορμιστής και το συμφέρον του κάθε εξουσιαστή. Ναι, εν τέλει η σιωπή σήμαινε συνενοχή.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.