Ποτέ δεν μπορώ να απαριθμήσω τα μέρη, στα οποία θέλω να ταξιδέψω, να δω και να γνωρίσω. Άλλοτε βρίσκονται στην Ασία και άλλοτε στη Λατινική Αμερική. Μπορεί όμως να είναι και εδώ δίπλα, ένα νησί ή ένα ορεινό χωρίο. Μα το ζητούμενο είναι ένα, ίδιο και απαράλλαχτο με τα χρόνια: η φυγή. Σε όσα μέρη και εάν πας, όσα καινούρια και εάν καταφέρεις να δεις και να θαυμάσεις, πάντα θα ζητάς περισσότερα. Να γνωρίσω και εκείνη αλλά και την άλλη κουλτούρα, εκείνον και τον άλλον πολιτισμό. Είναι τόσοι πολλοί που μια ζωή δε φτάνει για να τα δεις όλα. Ακόμα και εάν αφιερωθεί εξ ολοκλήρου σε αυτά.

Να θες να πάρεις αεροπλάνα και να μεταφερθείς μέσα σε διάστημα ωρών σε μία άλλην ήπειρο, σε ένα άλλο ημισφαίριο, σε μια διαφορετική ζώνη ώρας. Η αναμονή στο αεροδρόμιο, ο καφές, ο ύπνος που σε παίρνει λίγο-πολύ στα υπερατλαντικά ταξίδια. Η δυσκολία να βρεις δωμάτιο για καπνιστές. Καμία σχέση με τη νευρικότητα της καθημερινότητας, τη ρουτίνα και τη μιζέρια που άθελα μας ακολουθούμε. Εκεί, ξέρεις πως φεύγεις.

Και πλοία, να οργώσεις θάλασσες. Τα θαλασσί νερά και τα πιο σκούρα. Σε αυτά που ζουν χελώνες και σε αυτά που υπάρχουν δελφίνια. Να δεις και τα δύο. Τους νησιώτες του ενός, τους νησιώτες  και του άλλου. Τα τραγούδια και των δυο, τους ιδιωματισμούς όλων ανεξαιρέτως. Να γίνεται το μαλλί σου αχταρμάς από τον αέρα, την υγρασία και να μη σου καίγεται καρφί.

Στη ζωή γι’ αυτά χρειάζεται να ξοδεύεις. Για ταξίδια, για βιβλία, για καφέ. Με τα πρώτα γυρνάω τον κόσμο, με τα δεύτερα τον γνωρίζω. Μία φορά θα είμαι στην επαναστατημένη Γαλλία και άλλη στη ναζιστική Γερμανία. Άντε και για τσιγάρα, αν είσαι καπνιστής. Για ένα ποτήρι κρασί ή μία μπύρα. Ειδάλλως, στην αποτίμηση πώς έζησες και τι κατάφερες, κάτι λείπει. Εκείνο το ταξίδι που ήθελες να κάνεις μικρός, ώστε να δεις τους δημιουργούς του αγαπημένου παιδικού. Ακόμα και αυτό, απωθημένο είναι. Και τα απωθημένα δεν τα αφήνεις να σε κατατρώνε, τα σκοτώνεις.

Στην τελική μία μπλούζα παραπάνω δεν κάνει τη διαφορά και ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δε θα την κάνει. Ούτε ένα παραπάνω παντελόνι. Αλλά ένα παραπάνω εισιτήριο για το οπουδήποτε, έχει να σου προσφέρει αναμνήσεις, μυρωδιές. Όπως και να το θέσεις, πέρα από την προσωπική ευχαρίστηση που σου προσφέρει, είναι παράλληλα και τροφή για τη σκέψη. Αυτός που ταξίδεψε και αγάπησε τα ταξίδια με την καρδιά του, δεν μπόρεσε και δε θα μπορέσει ποτέ να είναι ρατσιστής και ξενοφοβικός. Αλίμονο και εάν γνώρισε τόσους διαφορετικούς ανθρώπους, και δεν αγάπησε αυτήν την ποικιλομορφία.

Όταν ταξιδεύεις, πέρα από τουρίστας, γίνεσαι για λίγο ντόπιος. Είσαι μέρος των εθίμων τους και των παραδόσεών τους. Βλέπεις τα αξιοθέατα τους, γνωρίζεις την ιστορία τους. Δοκιμάζεις το φαί τους, μεθάς από το ποτό τους. Κάνεις ησυχία στα μαγαζιά τους, διότι έτσι είθισται. Φωνάζεις, επειδή έτσι κάνουν και αυτοί. Ακολουθείς τους νόμους και τους κανόνες τους, γίνεσαι ένα με τη νόρμα τη δική τους. Αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στον ξένο περιηγητή και στον νεοφερμένο ντόπιο. Γίνεσαι Έλληνας, Βολιβιανός, Γεραλέος ανάλογα με το που βρίσκεσαι. Δεν είσαι ένας άνθρωπος της Ελλάδας, είσαι ένας άνθρωπος του  κόσμου όλου.

Ίσως, τα ταξίδια και το μικρόβιο που μεταφέρουν για διαρκώς περισσότερα είναι η λύση για όλα τα πάνδεινα που συνιστούν την ανθρωπότητα. Αν σταματούσαμε για μία στιγμή, για ένα χρονικό πλαίσιο να είμαστε μονάχα Έλληνες, αλλά γνωρίζαμε και άλλους λαούς, το πρώτο που θα κατανοούσαμε είναι πως όλοι ίδιοι είμαστε και ταυτόχρονα διαφορετικοί. Μα έχουμε έναν κόσμο, μία γη, ένα έδαφος. Όλα τα άλλα είναι επινοήματα και δε μας διαχωρίζουν σε τίποτα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.