Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε νιώθουν την ανάγκη να αφήσουν την ασφάλεια του σπιτιού τους. Είναι και κάποιοι άλλοι που μόνο στην ιδέα της ασφάλειας, θέλουν να φύγουν ακόμη πιο μακριά. Ίσως να έχουν και το διαβατήριο στην καθημερινή τσάντα τους –μήπως και τύχει κανένα ταξιδάκι.

Τα ταξίδια τους διαφέρουν από αυτά που συνηθίζει να κάνει η πλειοψηφία. Για εκείνους οι 24 ώρες της ημέρας δε φτάνουν ούτε στο ελάχιστο για να δουν τα πάντα. Δεν τους καταλαβαίνεις μέσα στο πλήθος, είναι πολλές φορές είναι λες και ζουν στο δικό τους κόσμο. Είτε επειδή βρίσκονται σε ταξίδι, επομένως δεν έχουν χρόνο για κοινωνικές σχέσεις μαζί σου είτε επειδή σχεδιάζουν το επόμενο ταξίδι τους και όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν περιττά.

Θα έχουν μαζί τους μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Και ας μοιάζουν αυτά τα απαραίτητα ελάχιστα σε άλλους. Θα πάρουν ένα σακίδιο που το πιο πιθανό είναι να έχει ελάχιστο χώρο για ρούχα, καθώς η κάμερα και ο ταξιδιωτικός οδηγός δεν βγαίνουν ποτέ από τη τσάντα. Είναι αυτά που οι ίδιοι θεωρούν τα απολύτως απαραίτητα. Από αυτό το σακίδιο όμως που θεωρείς ότι χωράει δύο τρία εσώρουχα, άντε και ένα βιβλίο, αυτοί έχουν χωρέσει τα άπαντα. Και με το που το ανοίξουν, ξεπροβάλλουν μαντιλάκια καθαρισμού, χάρτες, ταξιδιωτικοί οδηγοί, φωτογραφική μηχανή και φυσικά ρούχα –κάλτσες χοντρές, αντιανεμικό και σκουφάκι για τα χιόνια.

Έχουν αναμφίβολα πολλά να σου πουν. Μπορούν να γνωρίζουν την πιο άχρηστη πληροφορία έως και την πιο σημαντική.

Και ας τους κατηγορούν όλοι πως αποφεύγουν τις ευθύνες της ενήλικης ζωής και πως δεν έχουν κάτι σταθερό, αυτοί θα συνεχίσουν να ταξιδεύουν. Έχουν τάσεις φυγής και η ρουτίνα δεν τους ελκύει καθόλου. Συνήθως μένουν μόνοι τους για αυτόν τον λόγο. Πού να αντέξει άνθρωπος αυτόν τον τρελό που γυροφέρνει διαρκώς;

Έχουν φίλους από όλο τον κόσμο που μοιράζονται το ίδιο αυτό γονίδιο. Το γονίδιο της ανεξήγητης επιθυμίας να ανακαλύψεις νέους τόπους και ανθρώπους. Να ερωτεύεσαι γλώσσες και πόλεις που δεν έχεις πάει ποτέ. Που κατά πάσα πιθανότητα δεν τις έχεις θαυμάσει ούτε και σε φωτογραφίες.

Στο άγνωστο με πλοίο την ελπίδα και είναι ότι καλύτερο μπορεί να τους συμβεί. Από τη στιγμή που θα αρχίσουν να ταξιδεύουν δεν υπάρχει αντίδοτο και θεραπεία. Είναι ανίατη η ασθένεια.

Είναι τόσο αναποφάσιστοι για το επόμενο ταξίδι τους καθώς η λίστα με τις επιθυμίες διαρκώς μεγαλώνει. Μπορεί αλλού να σου είπαν πως θα πάνε και αλλού να βρέθηκαν εν τέλει. Έτσι, γιατί είδαν  μια φωτογραφία και εκεί που πήγαν να κλείσουν εισιτήρια για την Καμπότζη διάλεξαν το Βιετνάμ.

Τα λεφτά της αποταμίευσης θα ήταν προτιμότερο να λέγονται λεφτά για ταξίδια, καθώς ό,τι έχουν και δεν έχουν τα ξοδεύουν σε εισιτήρια και σε καταλύματα. Αφήστε που τις τελευταίες μέρες ξεμένουν από λεφτά αλλά αδιαφορούν πλήρως καθώς κατάφεραν να κατευνάσουν τη δίψα τους για ταξίδια.

Ακόμη και το δωμάτιό τους σε προϊδεάζει για τα άτομα αυτά. Έχουν ένα χάρτη, πεταμένους ταξιδιωτικούς οδηγούς και φυσικά λεξικά σε γλώσσες που δεν ήξερες ότι υφίστανται μέχρι πρότινος. Κολλημένες φωτογραφίες από τα ταξίδια τους, περίεργα σουβενίρ και όλων των ειδών τα αντικείμενα που εκ των προτέρων φαντάζουν ανούσια. Για το άτομο αυτό όμως δημιουργούν μια άρρηκτη σχέση μεταξύ του παρόντος και του ταξιδιού.

Το ίδιο και οι σφραγίδες στο διαβατήριο. Συνήθως τις κοιτούν με καμάρι και λίγη νοσταλγία. Πάνε στο αεροδρόμιο έξι ώρες πριν με το φόβο ότι θα χάσουν το αεροπλάνο (ή και με την ελπίδα πως θα φύγει νωρίτερα) και θα αναγκαστούν να μείνουν πίσω.

Τέλος, αν τους αποκαλέσεις τουρίστες, το πιο πιθανό είναι να σε κοιτάξουν με ένα ύφος διακεκριμένης αηδίας. Οπότε σε συμβουλεύω να μην το επιδιώξεις. Δεν είναι τουρίστες. Είναι περιηγητές. Αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν ένα μέρος της καρδιάς τους όπου πάνε. Σπίτι για αυτούς είναι παντού και συνάμα πουθενά.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.