Ο Αντώνης Σιγάλας είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπορεί να μην τους γνωρίζει το μεγάλο κοινό, αλλά το έργο του και η αγάπη του για τα ανθρώπινα δικαιώματα τον κάνουν να είναι ξεχωριστός και πολύτιμος σε όσους τον χρειάστηκαν.

Διακριτικός, ευγενής και σεμνός σε ό,τι κάνει, καταθέτει ψυχή αφήνοντας πάντα το αποτύπωμα της έμφυτης δοτικότητας και ανιδιοτέλειας. Δε διστάζει να συγκρουστεί με κάτι που δεν ταιριάζει στην ηθική και στις αξίες του, έστω κι αν αυτό έχει προσωπικό κόστος.

Είναι ένας από τους τέσσερις (μόνο) υποψήφιους όλων των κομμάτων που συμμετέχουν στις εκλογές που έχει τα ταχθεί ανοιχτά υπέρ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, δίνοντας το στίγμα για τις θέσεις της Λαϊκής Ενότητας στο ψηφοδέλτιο της οποίας συμμετέχει στην Α΄ Αθήνας.

Σαν καλλιτέχνης αντιστάθηκε δυναμικά στην ιδιωτικοποίηση του πολιτισμού, πιστεύοντας πως είναι δικαίωμα του καθένα η πρόσβαση στα πολιτιστικά δρώμενα και όχι εμπόριο.

Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε θα καταλάβετε τι εννοώ.

Ας τον γνωρίσουμε,λοιπόν

Αντώνη, μπορείς να μας κάνεις μια παρουσίαση του εαυτού σου;

Είμαι λυρικός τραγουδιστής στο επάγγελμα και ενταγμένος στην αριστερά από την εφηβική μου ηλικία. Έχω σπουδάσει μαθηματικά και λυρικό τραγούδι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Λονδίνο και Βιέννη) και συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της ΛΑΕ στην Α' Αθήνας. Επίσης ασχολούμαι με το ΛΟΑΤ* ακτιβισμό από το 2005, ενταγμένος στην ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας).

Πολιτικά μιλώντας, εντάχθηκα στο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και δραστηριοποιήθηκα στο τμήμα δικαιωμάτων σα συντονιστής της ομάδας σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου που ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 2012. Η ομάδα αυτή αριθμούσε 15 περίπου άτομα και παρενέβαινε σε ζητήματα που είχαν να κάνουν με τις πολιτικές φύλου και σεξουαλικότητας και την πολιτική του κόμματος σε αυτόν τομέα. Φτιάξαμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τα ΛΟΑΤ θέματα, και κατορθώσαμε στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να περάσουμε για πρώτη φορά την αναγνώριση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια ως θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα κατεβαίνεις υποψήφιος στην Α' Αθήνας με τη ΛΑΕ. Πώς εντάχθηκες στον καινούργιο πολιτικό σχηματισμό και γιατί αποχώρησες από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Με την υπογραφή της συμφωνίας από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ για μένα υπήρξε μια υπέρβαση μιας κόκκινης γραμμής που είχα βάλει στον εαυτό μου από τη στιγμή που εντάχθηκα στο ΣΥΡΙΖΑ το 2012. Δεν πρόκειται για μια στείρα αντιμνημονιακή ένταξη αλλά για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειάς μου και της πολιτικής μου θέσης. Γιατί το μνημόνιο δεν είναι μια σειρά μέτρων που απλά περνάνε από την ελληνική βουλή αλλά μετατρέπει την Ελλάδα σε υποχείριο των δανειστών απαγορεύοντας ακόμα και τη νομοθέτηση για την κυβέρνηση μέσα από την υποχρέωσή της κάθε νομοσχέδιο πριν πάρει το δρόμο για τη βουλή να ελέγχεται από τις Βρυξέλλες. Αυτό πλήττει την καρδιά του δημοκρατικού πολιτεύματος και μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία, ενώ η κυβέρνηση περιορίζεται σε ένα ρόλο διαχειριστικού ανδρείκελου.

Το ζήσαμε και τις τελευταίες εβδομάδες αυτό με τον καταιγισμό της Βουλής από προαπαιτούμενα και εφαρμοστικούς νόμους που πέρασαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, σε μία και μοναδική συνεδρίαση της ολομέλειας, ενώ οι βουλευτές δεν τα είχαν ούτε καν διαβάσει (και πώς να διαβάσει κανείς 1000 σελίδες που φτάνουν μεταφρασμένες από τα αγγλικά μόλις μία ημέρα πριν από τη συνεδρίαση της ολομέλειας;). Τα ίδια δε τα μέτρα που θα εφαρμοστούν, σύμφωνα με αυτά που υπέγραψε και ψήφισε η ελληνική κυβέρνηση, θα αποτελέσουν ταφόπλακα για χιλιάδες ανθρώπους και θα αναγκάσουν τους περισσότερους νέους και ειδικευμένους επιστήμονες να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό για να μη λιμοκτονήσουν.

Αυτά που ανέφερα παραπάνω με έκαναν να αποσυρθώ από το ΣΥΡΙΖΑ, όπως έκανε βέβαια και πολύς άλλος κόσμος. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι από το τμήμα δικαιωμάτων η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών αποχώρησε. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν που εγώ ήθελα να φύγω φτιάχτηκε η Λαϊκή Ενότητα, από τους βουλευτές εκείνους που καταψήφισαν τα προαπαιτούμενα αρχικά και έπειτα το ίδιο το τρίτο μνημόνιο. Τη ΛΑΕ τη στήριξα από την πρώτη στιγμή πιστεύοντας ότι είναι ένας αναγκαίος πόλος αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στη φτωχοποίηση και την υποταγή και ταυτόχρονα ένα ανάχωμα στο φασισμό που ελλοχεύει να καρπωθεί τα οφέλη από την οργή του κόσμου.

Ποιες είναι οι θέσεις της ΛΑΕ όσον αφορά τα ΛΟΑΤ θέματα;

Η ΛΑΕ τάσσεται υπέρ της θέσπισης του συμφώνου συμβίωσης όπου θα περιλαμβάνονται τα ΛΟΑΤ ζευγάρια με διευρυμένα δικαιώματα, (ασφαλιστικά, φορολογικά, κληρονομικά, λήψης ιατρικών αποφάσεων σε περίπτωση νοσηλείας σε νοσοκομείο του ενός από τους δύο συντρόφους κλπ.). Υπάρχει μάλιστα και η διεθνής υποχρέωση της Ελλάδας να ψηφίσει ένα καινούργιο σύμφωνο συμβίωσης όπου θα περιλαμβάνονται τα ΛΟΑΤ ζευγάρια, σύμφωνα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Η ΛΑΕ τάσσεται επίσης υπέρ της αναγνώρισης του δικαιώματος του πολιτικού γάμου για τα ΛΟΑΤ ζευγάρια με πλήρη και ίσα δικαιώματα καθώς και της αναμόρφωσης του οικογενειακού δικαίου, η οποία θα λύνει ζητήματα των ΛΟΑΤ οικογενειών που είναι σήμερα πολυάριθμες, αλλά για το κράτος είναι ανύπαρκτες, καθώς και θα αναγνωρίζει το δικαίωμα της τεκνοθεσίας από ΛΟΑΤ ζευγάρια, μέσα από μια συνολική αλλαγή του νομικού πλαισίου της τεκνοθεσίας που είναι προβληματικό για όλους.

Για τα ζητήματα των τρανς, η ΛΑΕ είναι υπέρ της αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου καθώς και του δικαιώματος στα τρανς άτομα στην αλλαγή εγγράφων χωρίς τις προϋποθέσεις της επέμβασης επαναπροσδιορισμού φύλου.

Επίσης, χρειάζονται μια σειρά από παρεμβάσεις του κράτους για την επιμόρφωση κρατικών λειτουργών για ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Επιπλέον  πρέπει να εγκριθεί το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στην εκπαίδευση από ειδικευμένους καθηγητές, καθώς και να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση του μπούλινγκ στις μικρές ηλικίες.

Τέλος, πρέπει να καταργηθούν μια σειρά νόμοι και διατάξεις που θεσμοθετούν τις διακρίσεις εναντίον των ΛΟΑΤ ατόμων κάνοντάς τα πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Τέτοιος είναι το άρθρο 347 του ΠΚ που προβλέπει διαφορετική ηλικία σεξουαλικής αυτοδιάθεσης για  ομοφυλόφιλα αγόρια από ετεροφυλόφιλα, μιλώντας για "παρά φύση ασέλγεια". Μια άλλη διάταξη είναι η διάταξη που προβλέπει την απαγόρευση για τους ομοφυλόφιλους στην αιμοδοσία. Πρόκειται για αναχρονισμό ο οποίος ισχύει και σε άλλες χώρες της ΕΕ με πιο σημαντική τη Γαλλία, και ο οποίος κρίθηκε μόλις πριν από μερικούς μήνες από το ΕΔΔΑ ασύμβατος με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Μαζί με το Διονύση Καντιώτο είσαστε δύο ΛΟΑΤ υποψηφιότητες σε έναν πολιτικό χώρο που δε μας είχε συνηθίσει για την ευαισθησία του όσον αφορά τα ΛΟΑΤ θέματα. Αντιμετωπίσατε κανένα πρόβλημα στο εσωκομματικό πεδίο με την υποψηφιότητά σας;

Όσοι πιστεύουν ότι ο χώρος που εκπροσωπείται από τη ΛΑΕ δεν έχει σχέση με τα ΛΟΑΤ θέματα μάλλον δεν τον γνωρίζουν καλά. Θα θυμίσω μόνο ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σαν πρόεδρος της βουλής ανέβηκε να χαιρετίσει τη γιορτή υπερηφάνειας της Αθήνας φέτος το καλοκαίρι, για πρώτη φορά από τότε που έγινε για πρώτη φορά η γιορτή το 2005. Έχει ζητηθεί επανειλημμένα να έρθουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι από όλα τα κόμματα, ακόμα και από τον προηγούμενο πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, αλλά πέρα από γενικόλογες διακηρύξεις δεν είχαμε δει τίποτα χειροπιαστό. Φέτος όμως αυτό άλλαξε και το πρόσωπο που το άλλαξε είναι από τα ηγετικά στελέχη της ΛΑΕ.

Όσον αφορά τις υποψηφιότητές μας, όχι μόνο δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα, αλλά είδαμε ανθρώπους από το κόμμα να μας στηρίζουν που ούτε καν περιμέναμε γιατί δεν τους γνωρίζαμε. Και ο Διονύσης και εγώ αντιμετωπιστήκαμε με πολλή αγάπη και στήριξη από τους συντρόφους μας, όχι μόνο γιατί είμαστε αγαπητοί σαν πρόσωπα, αλλά γιατί σέβονται τον αγώνα μας γι αυτό που εκπροσωπούμε. Γι’ αυτό και από τους 4 ΛΟΑΤ υποψήφιους φέτος οι δύο είναι με το ψηφοδέλτιο της ΛΑΕ.

Θα μας πεις και κάτι για το χώρο του πολιτισμού που κινείσαι επαγγελματικά; Πόσο εύκολο είναι να κάνει κανείς όπερα στην εποχή του μνημονίου;

Οι πρώτες περικοπές του μνημονίου έγιναν στο χώρο του πολιτισμού, όπου το Μάιο του 2010 έκλεισε η σκηνή της οπερέτας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που στεγαζόταν στο θέατρο Ακροπόλ. Μετά από αυτό είδαμε να περικόπτονται οι επιχορηγήσεις και τελικά να εξαφανίζονται, το κράτος να αποσύρεται από την παραγωγή πολιτιστικής πολιτικής και να την εκχωρεί σε ιδρύματα και οργανισμούς που δεν έχουν να κάνουν με αυτό αλλά ανήκουν σε ιδιώτες. Είχαμε δηλαδή κάτι σαν ιδιωτικοποίηση του πολιτισμού και εκχώρησή του στα μεγάλα ιδρύματα. Οι τρεις κρατικές σκηνές διατηρήθηκαν (Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, ΕΛΣ), αλλά σήμερα μία από αυτές, η ΕΛΣ, κινδυνεύει με μια ντεφάκτο ιδιωτικοποίηση μέσα από την μεταστέγασή της στο Φάληρο με μια λεόντεια σύμβαση που έχει υπογράψει το ελληνικό δημόσιο με το ίδρυμα Νιάρχου. Η όλη ουσία αυτής της αλλαγής είναι ότι θα κυριαρχήσουν οι μεγάλοι ιδιωτικοί πολιτιστικοί οργανισμοί κάνοντας τον πολιτισμό ένα ιδιωτικοποιημένο εμπορεύσιμο αγαθό που δε θα προσφέρεται στους πολίτες αλλά θα αλλάζει τιμή σε ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο όπου μοναδικό κριτήριο θα είναι το κέρδος.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνει κανείς όπερα, που είναι μια τέχνη πολυδάπανη και πολυπρόσωπη. Εμείς, πάντως, με μια παρέα φίλων πέρυσι τολμήσαμε να ανεβάσουμε ένα έργο που στην Ελλάδα έχει παιχτεί ελάχιστα, την Ωραία Ελένη του Όφενμπαχ. Η παραγωγή ήταν από ένα μικρό ιδιωτικό θέατρο, το θέατρο Olvio και παραδόξως είχε εξαιρετική επιτυχία, πράγμα που δείχνει ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από φρέσκες ιδέες και τολμηρά εγχειρήματα που δεν έχουν προτεραιότητα το κέρδος. Αυτή την εποχή βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη για παραστάσεις στο θέατρο Αυλαία μέχρι τις 19/9 και μετά από Οκτώβριο και πάλι στην Αθήνα για δεύτερη χρονιά.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.