Μια πρόχειρη και εξ ορισμού ελλιπής κατηγοριοποίηση των απανταχού ταινιοφάγων…

Ο Κουλτουριάρης: αρνείται να παρακολουθήσει οτιδήποτε προέρχεται από την Αμερική, κρίνει αρνητικά a priori οποιαδήποτε ταινία δε φέρει κοινωνικό μήνυμα, ενώ δοξάζει τον ανεξάρτητο ιρακινό κινηματογράφο. Όσο λιγότερο νόημα βγάζει μια ταινία, τόσο περισσότερο πωρώνεται. Δεν παίζει ρόλο καν το αν θα έχει κάποια κορύφωση ή επεξήγηση, μιας κι όλα τα βλέπει υπό το πρίσμα της ποιητικής αδείας. Αποφεύγει τα multiplex σαν το διάολο και απαιτεί πλήρη ησυχία όταν παρακολουθεί ταινία κάνοντας δεξιά κι αριστερά συνεχώς παρατηρήσεις. Τέλος, κάνει εμετό στη θέα σκηνών δράσης, ανθρωποκυνηγητού και καταδίωξης αυτοκινήτων.

Ο Κωλτουριάρης: περικλείει ό,τι και ο απλός Κουλτουριάρης, με τη διαφορά πως, μεταξύ άλλων, ανάγει σε «κουλτούρα» οποιαδήποτε ταινία εμπεριέχει επιτηδευμένες σκηνές ερωτικού περιεχομένου, που πρωτίστως προκαλούν και εν τέλει δίχως αυτές, το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν καθόλα αδιάφορο. Διότι, άλλο ένα έργο που βασίζεται στο σενάριό του, στην αισθητική του γενικότερα, στη φωτογραφία του και τα λοιπά, και άλλο ένα που χρειάζεται είτε κάποια σεξουαλικού τύπου πρόκληση, είτε κάποιο δήθεν intellectuele τερτίπι, μπας και αποτυπωθεί στη μνήμη του θεατή. Και κακά τα ψέματα, το να βάζεις βούτυρο στο αιδοίο μιας γυναίκας δεν είναι ποιητικό… Νόστιμο, μπορεί, ποιητικό, όχι!

Ο τσοντάκιας: ο τύπος που την εποχή της άνθισης των video club, έμπαινε συνήθως από την πίσω πόρτα και με χαμηλό βλέμμα κατευθυνόταν στο section με τις ερωτικές ταινίες. Εφόσον έψαχνε επί μια ώρα για το τι θα νοικιάσει, κατέβαινε με 4-5 διαφορετικές επιλογές (εκ των οποίων πάντα η μια ήταν λίγο πιο extreme από τις άλλες), μη θυμούμενος αν τις έχει ξαναδεί ή όχι. Στη σήμερον ημέρα, ο ίδιος τύπος, αράζει μπροστά στο pc του, ψάχνει επί ώρες τα site προκειμένου να βρει κάτι, καταλήγει σε 5-6 διαφορετικά βιντεάκια, και πιάνει δουλειά. Στην αρχή ίσως τσεκάρει και λίγο το σενάριο, αλλά ούτως ή άλλως στην πορεία θα το κάνει skip για να βρει το κυρίως θέμα. Σε όλες τις περιπτώσεις, η αναζήτηση της εκάστοτε ταινίας παίρνει πολύ (πολύ) περισσότερη ώρα από το προαποφασισμένο αποτέλεσμα.

Ο κρυφοτσοντάκιας: σε αντίθεση με τον απλό τσοντάκια (που στην τελική είναι «true» στις επιλογές του), ο κρυφοτσοντάκιας έχει εμμονή με ταινίες τύπου «Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων», όπου από σεξουαλικής άποψης γίνεται της Πόπης, αφορίζοντας παράλληλα soft porn (κατ' αυτόν) σκουπίδια, όπως «Εμμανουέλλα», ή οποιαδήποτε τσόντα με σενάριο, διότι πολύ απλά θεωρεί πως ένα εκλεπτυσμένο και καλαίσθητο πορνό διαθέτει μεγαλύτερο κύρος από αυτό που δε διαθέτει την υπογραφή κάποιου φτασμένου σκηνοθέτη.   

Ο Αμερικανάκιας: ο κλασσικός τύπος που πηγαίνει μονάχα σε multiplex, διαλέγει σχεδόν αποκλειστικά block-buster, γεμίζει τα χέρια και τις τσέπες του με pop-corn, ζελεδάκια, καραμελίτσες, νάτσος κι αναψυκτικό (king size) και οδεύει προς την αίθουσα με τη μεγαλύτερη οθόνη και το καλύτερο δυνατό ηχητικό surround. Κατά τη διάρκεια της ταινίας σχολιάζει ακατάπαυστα, ενώ στο τέλος βαρυγκωμεί από την πολύ μάσα.

Ο Θρίλερ-maniac: αγαπά να βλέπει οτιδήποτε έχει να κάνει με ταινίες τρόμου ή σπλατεριές, όσο αρρωστημένο και να είναι το αποτέλεσμα. Από τα πολλά θρίλερ, πλέον δεν τον αγγίζει τίποτα και διασκεδάζει φουλ όταν βλέπει φαντάσματα και πνεύματα να βγαίνουν από γωνίες, ενώ δεν έχει πρόβλημα να τρώει την ώρα που ξεντερίζουν κάποιον κομπάρσο. Ενίοτε προσκαλεί επίτηδες άτομα που δεν έχουν τα ίδια γούστα (ή αντοχές), έτσι ώστε να τους βλέπει να φοβούνται.

Η γυναίκα-αισθηματική-κομεντί (διότι μόνο θηλυκό μπορεί να είναι): βάλτε της love story και πάρτε της την ψυχή. Ταυτίζεται πάντα με την πρωταγωνίστρια, ερωτεύεται πάντα τον (συνήθως) ατσούμπαλο και δόλιο πρωταγωνιστή κι έμμεσα ζει το σενάριο που η ίδια της η καθημερινότητα δεν την αφήνει να χαρεί. Λίγο έρωτας, λίγο κλάμα, λίγο ίντριγκα και όλα καλά. Δεν την πειράζει να είναι χιλιοειπωμένο το σενάριο, αρκεί στο τέλος να ζουν αυτοί καλά (κι εκείνη να ελπίζει για τα καλύτερα). Μετά το τέλος, θα κάνει φασίνα ή θα καθαρίσει φασολάκια, επαναφέροντας τον εαυτό της βίαια στην ομολογουμένως απείρως λιγότερο ρομαντική πραγματικότητα.

Ο Κωμωδίας: θα παρακολουθήσει οτιδήποτε σαχλό (ή μη) βγάλει η αμερικανική αγορά, κατά κύριο λόγο (ενδεχομένως να αρέσκεται και σε λογής κωμωδίες εξ Αγγλίας). Δε θέλει να σκοτίζεται με βαθύτερα νοήματα, δεν τον νοιάζει το σενάριο, ενώ τις περισσότερες φορές γελάει με αστεία επιπέδου κλανιάς.

Ο Κουκουρούκου-Action-Man: όπλα, καταιγιστική δράση, γρήγορα αυτοκίνητα, βία, εκδίκηση και φαινομενικά εύκολες γυναίκες, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά που ψάχνει σε μια ταινία. Άπαξ και οι διάλογοι ξεπερνούν τα 10 δευτερόλεπτα ανά καρέ, βαριέται ακαριαία. Προτιμά συνήθως ταινίες όπου πρωταγωνιστεί ο Jean Claude Van Dam, ο Steven Segal ή ο Chuck Norris.

Ο Big-Bang-Theory: θα ήθελε πολύ να χαιρετάει λες και βρίσκεται στο Star Trek, ενώ άμα είχε τη δυνατότητα να κουβαλάει μαζί του φωτόσπαθο, θα το κράδαινε μετά μανίας. Βλέπει σχεδόν αποκλειστικά ταινίες fantasy ή science fiction, αναλύει μέχρι θανάτου το σενάριο και την κάθε σκηνή και δίνει περισσότερη βάση στη λεπτομέρεια από ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί και τις λογής action hero movies, προκειμένου να κρίνει το αν η μεταφορά από το εκάστοτε comic είναι ακριβής. Σε κάθε περίπτωση, μιλάει μονάχα για ταινίες ή σειρές.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.