Ω ρε, ήρθε και πάλι η δύσκολη ώρα να σηκώσεις την κορμάρα σου από το κρεβάτι. Και χτυπάει κι αυτό το διαόλι το ξυπνητήρι και είναι στο δέκατο snooze, οπότε πόσο ακόμη να χουζουρέψεις; Με μισόκλειστα μάτια πας στο μπάνιο, ρίχνεις νερό στη μούρη και σαν το ζόμπι πας στην κουζίνα για να φτιάξεις καφέ.

Διότι αλλιώς δεν ξυπνάς, δε στροφάρεις, δε συνεννοείσαι, δε μιλιέσαι, δεν υπάρχεις τέλος πάντων… Κάτσε λίγο και σκέψου πόσο αστείο είναι αυτό. Έχεις εναποθέσει την άρτια λειτουργία του βιοτικού συστήματός σου σε ένα ρόφημα. Επιτυχία!

Δε θα κάτσω να αναλύσω το αν ο καφές έχει ευεργετικές ιδιότητες ή αν κάνει κακό στον οργανισμό. Η ουσία βρίσκεται στο κατά πόσο είναι ο μέσος καταναλωτής του εθισμένος σε αυτόν και η πικρή (με ολίγον ζάχαρη) αλήθεια είναι πως η απάντηση είναι «πολύ». Ποικιλίες υπάρχουν πολλές από δαύτον και ο καθείς έχει ανάγαγει το όλο θέμα σε ιεροτελεστία, με συγκεκριμένες ποσότητες, ενώ η κάθε γουλιά παίρνεται λες και είναι ναρκωτικό.

Κι αυτούς που δε μπορώ με τίποτα είναι εκείνους τους περιφερόμενους πρωινούς βρικόλακες που μέχρι να βρέξουν τα χείλη τους με τον καφέ έχουν ένα ύφος σαν του Ρόκι Μπαλμπόα, μετά τις πρώτες 64 μπουνιές που έχει φάει.

Μπράβο ρε συ, κατάφερες να πείσεις τον εγκέφαλό σου πως αν δεν πιεις την πρώτη τζούρα, δεν ανοίγει το μάτι. Κομάντο μου εσύ! Υποφέρεις από τη ρημάδα τη ζωή και τις κακουχίες του ξυπνήματος. Ναι, κάνε και το τσιγαράκι σου πασάκα μου, διότι θα σου δώσει κι αυτό την υπερδύναμη που χρειάζεσαι για να κουνήσεις τα άκρα σου.

«Και σένα τι σε πειράζει, ρε;». Συμπαθάτε με, όντως δε με κόφτει επί της ουσίας, αλλά με καίει όταν έχει γεμίσει ο τόπος από μουρτζούφληδες που ψάχνουν τη δόση καφεΐνης τους κι επαναπαύονται κιόλας στην παροδική αφύπνιση και τη θαλπωρή που δήθεν προσφέρει.

Και να σου ο γαλλικός, το συνώνυμο της ευκοίλιας, ο καπουτσίνο, διότι είμεθα ευρωπαίοι, ο εσπρέσο για τσακ-μπαμ αποτελέσματα, ο ελληνικός, που στην ουσία είναι τούρκικος, ο φραπουτσίνο σουπερ-λάτε με έξτρα σαντιγί και φλούδες από πεπαλαιωμένο φραγκοστάφυλο και ούτω καθεξής.

Ένας χαμός για όλα τα γούστα και όλα τα καφεδο-πρεζάκια! Ευτυχώς βέβαια για τις επιλογές, διότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι άνω των 18 που νομίζουν ακόμα πως ο φραπές είναι καφές. Ωιμέ, αλί-αλί και τρισαλί, δηλαδή! Καφές αυτό το νερωμένο απόσταγμα μπουγάδας που ύστερα από λίγη ώρα γίνεται λάσπη. Ο φραπές δεν είναι καφές, είναι αυτοταπείνωση…

Όχι, δεν προτείνω ντε και καλά να πίνεις χυμούλι, ή τσαγάκι, ή σοκολάτα, ή γάλα, ή σαλέπι, διότι πολύ απλά δεν είναι θέμα υγιεινής διατροφής ή προτιμήσεων, αλλά ανούσιας κατάχρησης, η οποία φτάνει σε σημείο στερητικής αυθυποβολής.

Άλλο να γουστάρεις, να τον απολαμβάνεις κι άλλο να εξαρτάσαι από δαύτον. Εθισμός είναι κι αυτός και σε κάνει ό,τι θέλει. Κάνε ένα βήμα πίσω και αναλογίσου το πόσο πολύ τον χρειάζεσαι κι αν όντως αυτό σου φαίνεται λογικό. Μην τον καταργείς, αλλά μην κάνεις ένα μάτσο κόκκους να επιλέγουν το αν θα ξυπνάς ή όχι.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.